บทที่ 781 ความรู้สึกวิกฤตของเจ้าปลาแห้ง

หลังจากวางสาย หนานซ่งกินแคนตาลูปชิ้นหนึ่งในปากของเขาแล้วมองย้อนกลับไปที่การแสดงออกของ ยวี่จิ้นเหวิน

“เป็นอะไรไป?” เธอยืนขึ้น เดินไปหาเขา และสัมผัสใบหน้าของเขา “ทำไมหน้าคุณซีดจัง”

วินาทีถัดมา เธอมองดู ยวี่จิ้นเหวินสายตาเปลี่ยนไปหลายรอบ และในที่สุดก็ตกลงกับคำว่า "ตื่นตระหนก" และกอดเธอทันที

หนานซ่งตกใจและเกือบจะกลืนแคนตาลูปทั้งชิ้นเข้าไป

เธอค่อยๆย่อยชิ้นแคนตาลูป ยวี่จิ้นเหวินสงบอารมณ์ของเขา กอดเธอแน่นและกระซิบ "ผมอยากเอาคุณไปซ่อนจริงๆ"

ตั้งแต่เขาอยู่กับ หนานซ่งเขารู้สึกว่าเขากลายเป็นโรคประสาท บางครั้งเขาต้องการบอกให้โลกรู้ว่า หนานซ่งเป็นภรรยาของเขาและเธอเป็นผู้ชายคนเดียวของเขา! บางครั้งอยากจะซ่อนเธอไว้ในที่ที่ไม่มีใครมองเห็น เพื่อที่จะได้ "เพลิดเพลิน" อย่างช้าๆ ด้วยตัวเอง

อารมณ์แบบนี้อาจไม่เคยรุนแรงเท่านี้มาก่อน แต่วันนี้ เหยียนยวน"กระตุ้น" มากจนเขาแทบรอไม่ไหวที่จะรีบเข้าไปในหน้าจอเพื่อต่อสู้กับเขา

สงครามระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย

หนานซ่งปล่อยให้เขากอดเธอไว้ ฝังเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วถามเขาด้วยเสียงอู้อี้ว่า "แล้วคุณจะซ่อนฉันไว้ที่ไหน"

เธอเอื้อมมือไปจิ้มกระเป๋ากางเกงของเขา “กระเป๋าของคุณตื้นเกินไป อาจจะไม่พอดีกับฉัน”

ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกใจสลายเล็กน้อย เขาปล่อยเธอและแสร้งทำเป็นจริงจัง: "ผมกำลังพูดกับคุณอย่างจริงจังมาก อย่าล้อเลียนผม"

“อ้อ” หนานซ่งก้าวถอยหลังแล้วมองเขาอย่างจริงจัง “งั้นก็เอาไปซ่อนซะ”

ยวี่จิ้นเหวิน: "..."

เมื่อมองไปที่ หนานซ่งที่ต้องการร่วมมือเล่นกับเขา ยวี่จิ้นเหวินยอมเขาเลยจริงๆ ได้แต่หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ "คุณ..."

เขาเดินไปลูบหัวเธอแล้วกอดเธออีกครั้ง

“เมียจ๋า จะมีสักวันไหมที่คุณเบื่อผม คิดว่าผมไม่เก่งไปกว่าคนอื่นแล้วไปรักคนอื่น”

ฟังเสียงต่ำและลึกของ ยวี่จิ้นเหวินผสมกับความไม่มั่นใจ ความลังเลที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนหัวใจของหนานซ่งก็จมลง

แทนที่จะตอบเขาทันที เธอกลับถามเขากลับว่า "แล้วคุณล่ะ"

ยวี่จิ้นเหวินหยุดและปล่อยเธอเล็กน้อย "ผมคืออะไร?"

หนานซ่งจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา “วันหนึ่งคุณจะเบื่อฉันและคิดว่าฉันไม่ดีกว่าใคร

แล้วไปรักคนอื่น? "

เธอถามกลับหาเขาในสิ่งที่เขาถามเธอ

“ไม่ แน่นอน!”

ยวี่จิ้นเหวินมองเธออย่างมั่นคงและสงบโดยไม่ลังเล "จะไม่มี 'คนอื่น' ไม่มีใครดีเท่าคุณ คุณเก่งที่สุด!"

“คำตอบของฉันก็เหมือนกับของคุณ”

หนานซ่งยิ้ม ยกมือขึ้นเกาใต้สะพานจมูกสูงของเขา “ได้โปรดฉันไม่ได้โง่ ใครจะเทียบกับพี่ใหญ่ของฉันได้”

ยวี่จิ้นเหวินตกใจ

ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มเหมือนดอกกุหลาบของเธอหรือพี่ชายที่หายไปนานก็เหมือนการฉีดหัวใจทำให้หัวใจของเขาตื่นตระหนกอย่างอธิบายไม่ถูกเพื่อกลับสู่ตำแหน่งเดิม ใช่ ตอนนี้พวกเขาเป็นสามีภรรยาที่แท้จริง บุคคลภายนอกสามารถรบกวนพวกเขาโดยไม่ตั้งใจได้อย่างไร?

ยวี่จิ้นเหวินโน้มตัวและจูบ หนานซ่งที่ตอบกลับเขาด้วยการจูบ

อ่อนโยนยาวนานและมั่นใจ

เมื่อเห็นว่าเขาฟื้นคืนสู่สภาพปกติอย่างสมบูรณ์ในที่สุด หนานซ่งผลัก ยวี่จิ้นเหวินลงบนเก้าอี้แล้วนั่งบนนั้นโดยตรง

“มา ให้ฉันมาทดลองคุณ”