บทที่ 782 “พี่เขย” คำเดียว เอาอยู่

เมื่อเหยียนยวนโทรมา ลั่วจวินหังอยู่ในที่ประชุม เหลือบมองโทรศัพท์ของเขาและไม่สนใจ

หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง คอยโทรกลับหาเขา

"ว่าไง?"

เสียงของ เหยียนยวนพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า "เสี่ยวซ่ง โทรหาฉัน"

“โอ้” ลั่วจวินหังดูเย็นชา “ไม่ใช่เรื่องของฉัน น้องสาวของฉันโทรหาฉันทุกวัน มันน่ารำคาญมาก”

เขาพูดแล้วพ่นลมหายใจอีกครั้ง “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง คุ้มไหมที่จะโทรหาฉันโดยเฉพาะ?”

เมื่อเผชิญกับการเยาะเย้ย เหยียนยวนก็ไม่รำคาญ

เขาถอนหายใจเบา ๆ “เสี่ยวซ่งบอกว่านายคิดถึงฉัน และบ่นว่าฉันไม่ได้ติดต่อหานาย เลยรีบติดต่อมาโดยเร็ว”

ลั่วจุนเหิง: "..."

ทั้งสองพูดภาษาอังกฤษได้ราบรื่นมาก และพวกเขารู้วิธีตีระเบิดของกันและกัน

กระโดดผ่านทุ่นระเบิดของฝ่ายตรงข้าม

เขาได้ยินมาว่าลั่วจวินหังกำลังจะวางสาย เหยียนยวนรีบเรียก "พี่เขย"

มือของลั่วจวินหังที่กำลังจะวางสายก็หยุดลงอย่างน่าอัศจรรย์

"พี่เขย" คำนี้มีพลังมากกว่า "พี่น้อง" มาก

ได้ยินเสียงลมพัดมาจากปลายอีกด้านของโทรศัพท์ เหยียนยวนยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงที่เกียจคร้าน “หลังจากผ่านไปหลายปี วิธีนี้ก็ยังใช้ได้ผลดีที่สุด”

เขาอายุน้อยกว่า ลั่วจวินหังไม่กี่ปี เมื่อตอนพวกเขาอยู่ในกองทัพ พวกเขาเป็นสหายร่วมรบ ลั่วจวินหังเป็นกัปตันของเขา พวกเขามักจะไม่พอใจ "กฎที่รุนแรง" ของเขา มักต่อต้าน บ่อยครั้ง ถูกกดขี่ข่มเหง ชอบสร้างปัญหาให้กับเขาเสมอ เมื่อใดก็ตามที่เขาเหยียบฟ้าร้อง "พี่เขย" จะกลายเป็นเหรียญทองเพื่อหลีกเลี่ยงความตาย

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของ เหยียนซีพี่สาวของเธอ ลั่วจวินหังสามารถเปิดใจกับเขาได้ตลอดเวลา

ลั่วจวินหังเงียบไปครู่หนึ่งและถามอย่างอดทน “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

"คุณจะเข้าร่วมการประชุมสุดยอดเศรษฐกิจห้าประเทศหรือไม่" เหยียนยวนพูดอย่างเป็นทางการ

ลั่วจวินหัง ไม่ได้บอกว่าเขาจะกลับไปหรือไม่ แต่ถามเขาว่า "นายจะเข้าร่วมไหม"

รายชื่อผู้เข้าร่วมจากประเทศต่างๆ ยังไม่ได้รับการกำหนดอย่างครบถ้วน ลั่วจวินหังและ เหยียนยวนในฐานะรองผู้บัญชาการของประเทศ Y และประเทศ T มีโอกาสเข้าร่วมได้ ขึ้นอยู่กับพวกเขาจะไปหรือไม่ เหยียนยวน ถามเขาหมายความว่า...เขากำลังจะไป.

“ผมไม่อยากไป แต่เสี่ยวซ่งก็จะร่วมเป็นผู้จัดรายการด้วย ดังนั้นจึงเปลี่ยนใจอีกครั้ง”

เหยียนยวนยิ้มเบา ๆ ราวกับว่าเขาจงใจยุยงเขา “นายไม่ต้องการที่จะเห็นพฤติกรรมของน้องสาวของคุณเองเหรอ?”

ลั่วจวินหังไม่ได้ถูกเขาครอบงํา "ฉันเบื่อที่จะได้เห็นมันตั้งแต่ยังเด็ก"

เหยียนยวนถอนหายใจเบา ๆ “คุณช่างโหดเหี้ยมจริงๆ”

“ฉันไม่ว่างเหมือนนายหรอก”

ลั่วจวินหังหงุดหงิดเล็กน้อย เขาพักอยู่ที่เมืองหนานเกือบทั้งปีเมื่อปีที่แล้ว เขาใช้วันหยุดทั้งหมดที่เขาเก็บไว้มาหลายปีจนหมด เขาสะสมงานราชการมามาก ตอนนี้กลับไปไม่ได้แล้ว ถ้าต้องการ ไป เทศกาลฤดูใบไม้ผลิปีนี้การกลับมารวมตัวของครอบครัวไม่มีที่สำหรับเขา

“ฉันก็ยุ่งเหมือนกัน” เหยียนยวนกล่าว “มันเป็นแค่ของขวัญแต่งงานของเสี่ยวซ่ง ฉันต้องกลับไปมอบให้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลั่วจวินหังก็ส่งเสียง "ฮ่า" จากจมูกของเขา

“นายต้องการดึงหัวใจของนายเองเพื่อให้ของขวัญกับเธอ หรือนายต้องการดึงหัวใจของ ยวี่จิ้นเหวินออก”

เหยียนยวน: "ฉันขออวยพรให้พวกเขาแต่งงานอย่างมีความสุข อย่างไรก็ตาม ฉันต้องเตือน มีคำโบราณว่า 'ถ้าคุณไม่กลัวขโมย คุณจะกลัวโจร' ใช่ไหม ฉันคือขโมยคนนั้น ไม่มีใครสามารถพูดได้อย่างแน่นอนว่าตราบใดที่ ยวี่จิ้นเหวินกล้าที่จะปล่อย ฉันจะคว้ามันไว้ "

คำพูดเหล่านี้เย่อหยิ่ง แต่ลั่วจวินหังรู้ว่าทุกคำที่เขาพูดนั้นจริงจัง

ถ้าไม่ใช่สำหรับ ยวี่จิ้นเหวินที่ไม่ตายและกลับมามีชีวิต บางทีคนที่อยู่กับน้องหก ของเขาตอนนี้อาจจะเป็น เหยียนยวนจริงๆ

แต่ไม่เคยมีคำว่า "ถ้า" ในโลกนี้ การปรากฏตัวของเหยียนยวนเป็นการอุปมาสำหรับความล่าช้าของยวี่จิ้นเหวินและจังหวะเวลาผิดไปหนึ่งก้าวเสมอ กับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นในครอบครัวของเขา เธอเย่อหยิ่งเกินไปและไม่มีเหตุผล เหยียนยวนเปรียบเสมือนหนึ่งได้อย่างไร คนตาย และคนเป็นอยู่ในจิตใจของเสี่ยวซ่ง มีน้ำหนักเท่าใด

พรหมลิขิตบางอย่างถูกกำหนดให้ไม่มีพรหมลิขิต และมันก็เกิดขึ้นโดยบังเอิญ

***