บทที่ 793 แค่หมาป่าตาขาวตัวน้อย

ครอบครัวตระกูลลั่วมีลูกหลานค่อนข้างมาก ปีที่แล้วลั่วโยวคือลูกสาวคนสุดท้องที่มีงานฉลอง คุณนายลั่วและคุณลั่วรู้สึกได้เอาก้อนหินก้อนใหญ่ออกจากอก ทั้งสองต่อต้านการแต่งงานครั้งนี้เป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้กลับยิ่งอยู่ยิ่งชอบลูกเขยคนนี้ เขาเป็นผู้ชายที่เสียสละชีวิตเพื่อลูกสาวและไม่เป็นคนเลว

หนานซ่งเฝ้าดูเฉวียนเยี่ยเชียนที่ไม่สามารถหยุดให้บริการครอบครัวตระกูลลั่ว และจัดเตรียมของต่างๆให้เขากิน

การบริการดูแลคนในครอบครัวตระกูลลั่ว ดีกว่าในครอบครัวตระกูลเฉวียนหรือตระกูลหนาน ดูเหมือนว่าเขาจะแต่งงานเข้าบ้านกับคนที่ใช่... ไม่สิ เขาแต่งงานกับภรรยาที่ใช่

ฝีมือการทำอาหารของเชฟตระกูลลั่วนั้นดีจริงๆ แม้แต่เทศกาลโคมไฟก็ทำเอง รสชาติ นุ่ม หนานซ่ง ก็กินไปจนหมดชาม

และกินของทานเล่นไปจำนวนมาก

แม้ว่าตระกูลลั่วจะเป็นครอบครัวใหญ่ แต่รูปแบบครอบครัวตรงไปตรงมา ไม่มีความเย่อหยิ่งและความฟุ่มเฟือยของบุตรข้าราชการระดับสูง สมาชิกในครอบครัวสนิทสนมเป็นมิตร หนานซ่งชอบพวกเขามาก ตระกูลลั่วปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างอบอุ่น และกระตุ้นให้พวกเขากินมากขึ้น จนเขาไม่สามารถต้านทานได้

หนานซ่งได้รับแรงกดดันจากการทำงานมากในช่วงนี้ ความอยากอาหารของเขาน้อยลงมาก เขาไม่ได้กินอาหารจานหลักมากนัก เขาอิ่มแล้วหลังจากกินขนมไปบ้าง มองดูของอร่อยๆ ที่กองรวมกันเป็นเนินเขาที่อยู่ข้างหน้า เขากังวลมากจนเอนตัวไปข้างๆ ยวี่จิ้นเหวินอย่างเงียบ ๆ เขาเรียกเพื่อขอความช่วยเหลือ "ที่รัก ช่วยฉันด้วย ... "

ยวี่จิ้นเหวินตอบรับเบา ๆ ราวกับหุ่นยนต์กวาดข้าว คอยช่วยเหลือเธอในสิ่งที่เธอกินไม่หมด

ตอนยังเด็ก อาหารทุกอย่างที่กินไม่หมดก็ให้พ่อกิน ตอนนี้อาหารทุกอย่างที่กินไม่หมดก็ให้สามี เป็นการสานสัมพันธ์ที่แนบเนียน

ในขณะนี้ หนานซ่ง รู้สึกว่าชีวิตของเขาค่อนข้างดี

หลังอาหารเย็น ผู้ชายไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อดื่มชาและพูดคุยกัน ส่วนผู้หญิงเปลี่ยนโต๊ะอาหารเป็นโต๊ะไพ่นกกระจอก

รุ่นน้องมีไหวพริบมากขึ้น ให้ไพ่ที่ดีกับคุณนายลั่ว เธอดูมีความสุขมาก จนร้องเพลงเสียงสูง หนานซ่งรู้สึกตกใจจนแก้วหูมึนงง

เธอเข้าหาลั่วโยวและชมเชยเสียงต่ำ “เสียงคุณน้าดีมาก”

ลั่วโยวรีบกระซิบพูดทันที: "ร้องมาตั้งครึ่งชีวิต จะร้องไม่ดีหรือ"

นั่นอาจไม่จริง

หนานซ่ง คิดอย่างเงียบ ๆ เพลงของเธอ "ทางขึ้นเขาสิบแปดโค้ง" ก็ร้องมานานกว่าสิบปีแล้วทำไมมันถึงยังร้องได้ไม่ดี

จะเห็นได้ว่าความสามารถยังแบ่งคน

พอร้องจบ ก็ฮือฮากันทั้งบ้าน

คุณพ่อลั่วเป็นคนที่ค่อยให้กำลังใจ โดยบอกว่าในงานเลี้ยงอาหารค่ำ เขารู้สึกทึ่งกับเสียงนี้ แล้วเขาก็ตกหลุมรัก

หลังจากพูดจบ เขาก็ส่ายหัวและถอนหายใจ "น่าเสียดาย สาวน้อยคนนี้ร้องได้แค่เพลงนี้ เธอมันจอมโกหก"

คุณนายลั่วพ่นเสียงเบา ๆ “หลังผู้หญิงคนนี้ได้ทำการแสดง คุณก็ดึงเธอมา คุณบอกได้ไหมว่าคุณมันไม่ใช่คนเลวใช่ไหม”

“น่าทึ่งมาก ใครจะไปมีทักษะเท่าคุณ” คุณพ่อลั่วเริ่มเกลี้ยกล่อมหลังจากสร้างความเสียหาย

ครอบครัวเห็นจนชินแล้ว เป็นแค่กลลวงระหว่างคนรัก

หนานซ่งใช้เวลาเดินไปที่ระเบียงและโทรกลับบ้าน กลัวว่าพ่อแม่จะเป็นห่วง

ทุกเทศกาลเธอมัดจะคิดถึงญาติพี่น้อง

น่าเสียดายที่ทันทีที่ความคิดถึงญาติที่ปรากฏขึ้น กลับได้ยินเสียงดังที่ปลายเสียง

เมื่อมองดูสาย

หวังผิงเป็นคนรับสาย

“คุณน้า” หนานซ่งรู้สึกว่าหูของเขากำลังจะระเบิด “อยู่บ้านทำอะไรกัน ปาร์ตี้กันหรือ?”

"ก็ประมาณนั้น"

น้ำเสียงของหวังผิงมีนัยว่าไร้หนทาง "แม่ของคุณจัดห้องนั่งเล่นเป็นดิสโก้ และกำลังพาเสี่ยวเหวินไปเต้นรำ"

"..."

ปากของ หนานซ่ง กระตุก มันเป็นสิ่งที่แม่ของเธอสามารถทำได้จริงๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลั่วอินก็เข้ามารับสายด้วยอาการหอบ ยังคงหายใจไม่ทั่วถึง “หาแม่ทำไม?”

หนานซ่งกัดฟันและพูดด้วยรอยยิ้ม: “ดูเหมือนว่าหนูไม่ได้อยู่บ้าน คุณลั่วดูมีความสุขเหลือเกิน”

"ใช่ มีความสุขมาก"