บทที่ 794 พลังลึกลับทางทิศตะวันออก

หลังจากบอกลาครอบครัวตระกูลลั่วแล้ว เหยียนยวนและ หนานซ่ง ก็ไปพร้อมกัน

เหยียนยวนมีสถานะพิเศษ พักอยู่ในโรงแรมที่จัดไว้เป็นพิเศษ หลังจากการประชุมนานาชาติ เขาจะเดินทางกลับประเทศ T.

ยวี่จิ่นเฉิงรู้ว่าเขามาที่นี่ในทริปพิเศษเพื่อมอบของขวัญให้กับ หนานซ่ง

เมื่อออกไปข้างนอก หนานซ่ง ขอบคุณ เหยียนยวนอีกครั้งสำหรับของขวัญแต่งงานที่ เหยียนยวนมอบให้เธอและ ยวี่จิ้นเหวิน

“อย่าเกรงใจไปเลย ถ้านาฬิกาเรือนนั้นใส่ไม่ได้ ก็เก็บไว้ให้ 'เสี่ยวหนานซง'”

เหยียนยวนกล่าวเมื่อเห็น หนานซ่ง เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เขารีบพูดแก้ไขด้วยรอยยิ้ม: "ผมกำลังพูดถึงลูกสาวในอนาคตของคุณ"

หัวใจของ หนานซ่ง และ ยวี่จิ้นเหวินสั่นคลอนในเวลาเดียวกัน

ปากของ เหยียนยวนมีรอยยิ้มจาง ๆ อยู่เสมอ และเขาเหลือบมอง ยวี่จิ้นเหวินทั้งสองสบตากัน ดูเหมือนจะมีหลายสิ่งที่จะพูดระหว่างคิ้วและตาของพวกเขา ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร ทั้งคู่รู้ดีว่าหมายความว่าอะไร

ขบวนรถของ เหยียนยวนหายไปในตอนกลางคืน ยวี่จิ่นเฉิงตบ ยวี่จิ้นเหวินบนไหล่ "ขึ้นรถ"

ที่พักของ ยวี่จิ่นเฉิงอยู่ไม่ไกลจากบ้านของตระกูลลั่ว เพียงสองช่วงตึกและค่อนข้างใกล้กับที่ทำงานของเขา

เขาไม่ต้องการบ้านที่ตกแต่งไว้สำหรับเขา เขาอยู่คนเดียว ไม่จำเป็นต้องอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่แบบนั้นมันดูว่างเปล่าเกินไป นอกจากนี้ ตระกูลยวี่ ไม่เคยขาดแคลนเรื่องเงิน

เป็นเพียงว่าเขาคุ้นเคยกับชีวิตที่เรียบง่ายและจิตใจของเขาไม่เคยอยู่กับวัตถุเหล่านี้

“บ้านของฉันไม่ใหญ่เท่าคฤหาสน์ยวี่ ดังนั้นอย่าดูแคลนมัน”

บ้านหลังนี้มีความปลอดภัยสูงจำเป็นต้องมีการตรวจสอบม่านตาเพื่อเข้าและออก ยวี่จิ่นเฉิงป้อนใบหน้าของเขาและป้อนลายนิ้วมือเพื่อเข้าประตูเปิดไฟในตู้รองเท้าที่ทางเข้า นำรองเท้าโรงแรมสองคู่ส่งไปยัง ยวี่จิ้นเหวินและ หนานซ่ง

ยวี่จิ้นเหวินมองไปที่รองเท้าแตะ ใบหน้าเต็มไปด้วยคำพูด "คุณลุง คุณนำมันกลับมาจากโรงแรม XX หรือ"

โรงแรม XX เป็นโรงแรมที่ สถาบันการแปลจัดให้หนานซ่ง เขาถูกขังอยู่ในห้องสองสามวันและสวมรองเท้าแตะแบบนี้

"ใช่ คุณภาพของรองเท้าค่อนข้างดี"

ยวี่จิ่นเฉิงโอ้อวดเกี่ยวกับรองเท้าแตะ พอใจกับพฤติกรรมที่ดีของเขาที่ไม่สิ้นเปลือง และทำให้หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินหัวเราะ

“นั่งก่อน อาจิ้น ไปเทน้ำแก้วหนึ่งให้เสี่ยวซ่ง ส่วนฉันขอไปป้อนอาหารแมวก่อน”

ยวี่จิ่นเฉิงกล่าวและเดินเข้าไปในระเบียงพร้อมกับถุงอาหารแมว

“แมว?” หนานซ่ง มองไปที่ ยวี่จิ้นเหวินประหลาดใจเล็กน้อย “ลุงใหญ่เลี้ยงแมวด้วยหรือ”

"อืม ดูเหมือนว่าอุ้มกลับมาเมื่อปีที่แล้ว"

ขณะที่ ยวี่จิ้นเหวินพูด เขาก็ได้ยินเสียงเมี๊ยว และครู่ต่อมา แมวขนสั้นสีน้ำเงินตัวอ้วนก็กระโดดขึ้นไปบนไหล่ยวี่จิ่นเฉิง

เขาดูไม่มีอารมณ์ใด ๆ เขาสัมผัสหัวเจ้าแมวน้อยและลูบหัวมันเบา ๆ

เจ้าแมวน้อยก้มศีรษะลงและหาวอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้นก็เหลือบมองคนสองคนที่ทางเข้า เขากระโดดออกจากไหล่ของ ยวี่จิ่นเฉิงแล้วเดินลงใต้ขาหนานซ่ง และ ยวี่จิ้นเหวิน, หนานซ่งหมอบลงและกวักมือเรียกมัน

มันไม่กลัวคนกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของหนานซ่ง

หนานซ่งอุ้มมันขึ้นมา หวีผมให้เรียบ แล้วถามยวี่จิ่นเฉิง “เจ้าตัวเล็กมีชื่อไหม?”

"มี" ใบหน้าที่มีความสุขของ ยวี่จิ่นเฉิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มของพ่อ "มันชื่อ เสี่ยวจิ้น"

"..."

ยวี่จิ้นเหวินเงยศีรษะขึ้นด้วยท่าทางแสดงออกของเขาเหมือนกับที่เสี่ยวจิ้นมองดูพวกเขาในตอนนี้