บทที่ 795 ประสบการณ์ชีวิตลั่วอิน

อาจารย์มู่โจวมาจากเมืองตงเจิ้น

ปริมาณข้อมูลที่มีมากมายจนหนานซ่ง ตกตะลึง เธอมองไปที่ ยวี่จิ้นเหวิน"คุณรู้เรื่องนี้ไหม"

ยวี่จิ้นเหวินส่ายหัวด้วยความประหลาดใจ

ยวี่จิ่นเฉิงมองดูพวกเขาอย่างตะลึง คิดว่าสองคนฉลาดมากยังไม่รู้เรื่องนี้ มุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเล็กน้อย เขามองไปที่ หนานซ่ง "มู่โจวไม่ใช่ว่าอาศัยอยู่บนเกาะกับพ่อแม่ของคุณมาสามปีแล้วหรือ คุณไม่ถามพวกเขาว่าพบกันได้อย่างไร?”

เขามองดูยวี่จิ้นเหวินอีกครั้ง “แล้วทีคุณอยู่กับ พ่อตา แม่ยาย อาจารย์อาศัยอยู่บนเกาะมาเป็นปี คุณไม่ได้ถามเหรอ?”

“ฉันถาม” หนานซ่งพูด “แม่ของฉันบอกว่าเธอเป็นเพื่อนเก่าและไม่ได้พูดอะไรอีก”

ยวี่จิ้นเหวินพยักหน้าและพูดอย่างกระชับ "เหมือนกัน"

"..."

ยวี่จิ่นเฉิงถอนหายใจเบา ๆ และกวักมือเรียกแมว "เสี่ยวจิ้น มา มาหาลุงเร็ว"

ยวี่จิ้นเหวิน: "..."

เขารู้สึกคำว่า "เสี่ยวจิ้น" คือเรียกเขา เขาเกือบขานรับหลายครั้ง

อย่างไรก็ตาม เสี่ยวจิ้นกระโดดลงจากแท่นแมว เข้าไปในอ้อมแขนของ ยวี่จิ่นเฉิงและหดตัวเป็นลูกบอลอย่างเชื่อฟัง

ยวี่จิ่นเฉิงลูบขนของมันแล้วพูดว่า “บอกฉันเกี่ยวกับพี่ชายของแกหน่อยซิ ทำไมเขาโง่จัง ไม่รู้จะถาม มีปากไม่รู้ไว้ทำอะไร”

ยวี่จิ้นเหวินพูดไม่ออกครู่หนึ่ง “ลุง ถ้าอย่างนั้นคุณควรรีบบอกในสิ่งที่คุณรู้ อย่าทำเป็นเหมือนผม ที่มีปากไม่รู้ไว้ทำอะไร”

ตอนนี้ถึงคราวของ ยวี่จิ่นเฉิงที่พูดไม่ออก ถ้าไม่ใช่เพราะหนานซ่ง เขาคงโยนรองเท้าหาเขาเป็นแน่

ยวี่จิ่นเฉิงเทอาหารแมวให้เสี่ยวจิ้นกิน ยวี่จิ่นเฉิงพูดช้าๆ : "ที่แม่เธอพูดมันก็ไม่ผิด มู่โจว เป็นเพื่อนเก่าจริงๆ ทั้งคู่มาจาก เมืองตงเจิ้น แต่มู่โจวไม่ได้อยู่ในสถานการณ์เดียวกับแม่คุณ ลั่วอินไปที่ เมืองตงเจิ้นด้วยตัวเองในตอนนั้น แต่ มู่โจว ถูกจับไปเป็นเชลยของเซียวเอินจินตนาการถึงทักษะการปลอมแปลงของเขาเพราะเขาต้องการตัวเขามานาน"

หัวใจของ ยวี่จิ้นเหวินจมลงในขณะที่เขาฟัง "ดังนั้น ถ้าเซียวเอินต้องการด้านใดด้านหนึ่ง มันไม่ใช่เพราะเขาถูกบังคับให้ต้องช่วยอะไร แต่เพราะเขามีเจตนา"

"ถูกตัอง."

ยวี่จิ่นเฉิงมองไปที่ หนานซ่ง "แม่ของคุณเธอน่าจะถูกเซียวเอินหลอกไป"

ดวงตาของ หนานซ่ง หรี่ลงเล็กน้อยในขณะที่เขาเม้มริมฝีปาก