บทที่ 797 ต้องขอโทษลุงใหญ่

หลังจากคุยกันไปได้สักพักอะไรที่ควรพูดก็พูดหมดแล้ว

ยวี่จิ่นเฉิงเหลือบมองเวลา "นี้มันก็ดึกมากแล้ว ไปพักผ่อนกันได้แล้ว"

ข้อมูลที่รับมาคืนนี้มันมากมายจริงๆ

“ได้ครับ” ยวี่จิ้นเหวินตอบรับและดึงตัวหนานซ่งลุกขึ้น ทั้งสองกล่าวราตรีสวัสดิ์กับยวี่จิ่นเฉิงและเข้าไปในห้องนอน

แม้ว่าบ้านของยวี่จิ่นเฉิงจะมี สอง ห้องนอน พื้นที่ในห้องนอนนั้นกว้างมากและมีห้องน้ำในตัวแบบพิเศษ การออกแบบเดิมนั้นมีไว้สำหรับสะดวกในการเดินทางไปมาเมืองจิงบ่อยๆ ของหลานสาวยวี่ฟานยิน

เมื่อเปิดกระเป๋าเดินทาง ยวี่จิ้นเหวินหยิบอุปกรณ์อาบน้ำและน้ำยาล้างเครื่องสำอางออก และถาม หนานซ่ง "คุณอยากอาบน้ำไหม"

หนานซ่ง ดูเหมือนจะยังจมอยู่ในความคิดของเขา เขานั่งข้างเตียงครู่หนึ่งก่อนที่จะมองไปที่ ยวี่จิ้นเหวินและพยักหน้า "อืม"

“เกิดอะไรขึ้น?” ยวี่จิ้นเหวินแตะศีรษะของเธอและพูดอย่างอบอุ่น “ตกใจเรื่องเซียวเอินนหรือเรื่องความน่ารังเกียจซ่งซี?”

หนานซ่งเม้มริมฝีปาก มองขึ้นไปที่ ยวี่จิ้นเหวิน"ฉันคิดถึง เจี่ยงฟาน"

ยวี่จิ้นเหวินเข้าใจและลูบหัวของเธอ

การตายของ เจี่ยงฟานเป็นบาดแผลที่ลบไม่ออกสำหรับ หนานซ่ง

เสน่ห์ของซ่งซีทำให้เจี่ยงฟานถึงจุดที่ไม่สามารถหวนกลับ หลังจากหลอกใช้เขาจนเสร็จ เธอฆ่าเขาอย่างไร้ความปรานี ซงซีเป็นคนไร้หัวใจเขาสามารถทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย แม้กระทั่งการสังเวยกายของตน

เมื่อคิดถึงภาพที่เธอรายล้อมอยู่ท่ามกลางผู้ชายมากมาย แม้แต่ความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะกับพี่ชายของเธอเอง ทำให้หนานซ่งรู้สึกถึงความชั่วร้ายของเธออยู่ครู่หนึ่ง

จะเห็นได้ว่าความเหมาะสม ความชอบธรรม ความละอายใจใดๆ ความเมตตากรุณา ความชอบธรรม และศีลธรรมใด ล้วนเป็นเรื่องเหลวไหลสำหรับซ่งซี

เธอไม่เคยสนใจมันเลย

เธอไม่สนใจอะไรจริงๆ?

“ฉันไม่เข้าใจเธอจริงๆ”

หนานซ่งกล่าวอย่างเย็นชา: “ตั้งแต่เริ่มรู้จักเธอ เธอรู้สึกอะไรบ้างอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ ตอนแรกคิดว่าเธออิจฉา เจี่ยงฟาน แต่เธอไม่ได้รู้สึกอะไรต่อเจี่ยงฟาน และความหึงหวงแบบนั้นเป็นแบบหลอกลวง. แล้วทำไมเธอถึงไม่ชอบหน้าฉันด้วย”

“คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจเธอ” ยวี่จิ้นเหวินพูดอย่างสงบ “เช่นเดียวกับซ่งซี ฆาตกรที่มีจิตใจที่บิดเบือน บุคลิกของเธอถูกบิดเบือนไปนานแล้ว เธอก็คิดต่างจากคนปกติ คุณพูดถูก เธอมีความเกลียดชังแบบอธิบายไม่ถูก แต่เธอเกลียดคุณถึงแก่นเข้าไส้ นั้นคือปัญหาของเธอ ไม่ใช่ของคุณ ดังนั้นไม่ต้องกังวลไป ถ้าผมจะบอกว่า เธอแค่อิจฉาคุณ”

หนานซ่งมองมาที่เขา และงงเล็กน้อย “อิจฉาอะไร?”

"อิจฉาที่คุณฉลาดและสวย"

ยวี่จิ้นเหวินกล่าว "เธอไม่สามารถเทียบได้แม้แต่นิ้วก้อยของคุณ คุณคิดว่าเธอน่าโกรธไหม"

เมื่อหนานซ่งได้ยินสิ่งนี้ เขาก็อดหัวเราะไม่ได้ ยกมือขึ้นและทุบตีเขา "คุณแค่ต้องการปลอบโยนฉัน"

“ผมพยายามปลอบโยนคุณ”

ยวี่จิ้นเหวินอุ้มเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาและลูบหลังเธอ "เสี่ยวซ่งของเราเป็นคนยอดเยี่ยม ทั้งใจดี และเธอก็เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก คุณไม่เคยทำร้ายใครให้เสียใจ ทุกคนที่จากไปนั้นคือความสูญเสีย"

หนานซ่ง พิงแขนของยวี่จิ้นเหวินและรู้สึกถึงพลังแห่งความสงบของจิตใจ

เธอรู้ว่าเขากำลังปลอบโยนเธอสำหรับเรื่องของ เจี่ยงฟาน

เรื่องนี้ผ่านไปนานแล้ว เจี่ยงฟานหลงเชื่อซ่งซีและทรยศเธออย่างผิดๆ แต่เขาก็ชดใช้ค่าเสียหายในสิ่งที่เขาทำ แสวงหาความเมตตากรุณา เหมือนบิดาของเขา เพราะเขาเลือกที่จะทรยศ แล้วคุณจะทรมานผลที่ตามมาทำไม

แต่เธอเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา เมื่อเสียเพื่อน ถูกทรยศ สิ่งที่ควรเศร้าก็ยังเศร้า

“อืม” หนานซ่งพูดเบา ๆ ในอ้อมแขนของเขา “ฉันรู้ ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนดี และคุณก็เป็นคนดี”