บทที่ 798 เจ้าปลาแห้งเด็กน้อยที่ช่างอ่อนหัด

หลังจากอยู่ในห้องน้ำนาน หนานซ่งรู้สึกดีขึ้นมาก

การมีคู่ครองที่มั่นคงทางอารมณ์เป็นสิ่งสำคัญมาก เมื่อคุณต้องการเขา เขาจะอยู่ที่นั่นเพื่อคุณ ตอบคำถามของคุณ พูดคุยกับคุณแบบเป็นกันเอง และให้คุณค่าทางอารมณ์ในเชิงบวกดีขึ้น เป็นการปลอบโยน หัวใจที่วุ่นวาย ค่อยๆดีขึ้น

หลังจากเป่าผม หนานซ่งหยิบชุดนอนออกจากกระเป๋าเดินทางและเห็นกล่องสี่เหลี่ยมกำมะหยี่บนโต๊ะข้างๆ

พอดีกับที่ดวงตาของ ยวี่จิ้นเหวินมองไปทางด้านนี้

หนานซ่งทำตัวอย่างเป็นธรรมชาติยื่นกล่องให้เขาแล้วพูดว่า "เก็บไว้ให้หน่อย"

ยวี่จิ้นเหวินสัมผัสได้ถึงพลังอันหนักหน่วงในฝ่ามือของเขาและพูดว่า "ครับ" "มันควรเก็บไว้ให้ดี เพราะมันค่อนข้างแพง"

ได้ยินเสียงหึงหวงเล็กน้อยในน้ำเสียงของเขา หนานซ่ง ตอบอย่างรวดเร็วและพูดอย่างเร่งรีบว่า "เรื่องเดิมๆคุณไม่ควรหึงมันสองครั้ง"

เธอเงยหน้าขึ้นและมองเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ฉันจะไม่ปลอบคุณอีก"

“โอ้” ยวี่จิ้นเหวินตอบโดยถือกล่องสี่เหลี่ยมในมือ หลับตาลงแล้วพูดว่า “ไม่ปลอบก็ไม่ปลอบซิ”

หนานซ่ง : "..."

ทำไมฟังแล้วเศร้า

ยวี่จิ้นเหวินวางกล่องสี่เหลี่ยมลงในกระเป๋าเดินทางสีดำของเขาและยัดมันลงกระเป๋า จนกระทั่งเขามองไม่เห็น เขาจึงพอใจ

เมื่อเห็นพฤติกรรมเด็ก ๆ ของเขา หนานซ่งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

เจ้าปลาแห้งยิ่งอยู่ยิ่งน่ารักขึ้นเรื่อยๆ...

ยวี่จิ้นเหวินยัดกล่องและแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปรบมือของเขาแล้วกดปุ่มกระเป๋าเดินทาง

หลังจากเก็บของ เขาสวมชุดนอนสีเทาอ่อน นั่งอยู่ข้างเตียงมองเธอโดยไม่พูดอะไร

อย่างไรก็ตาม คนทั้งคนนั่งอยู่กับที่ราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกลงโทษไม่ไปไหน

หนานซ่งทั้งโกรธและตลก แต่ในที่สุด เขาก็พ่ายแพ้เขา เขาลุกขึ้นและเดินไปหาเขา "เอาละ มาเดี๋ยวฉันปลอบใจคุณเอง"

เธอเหยียบตักเขา เอามือคล้องคอเขา จูบเขาแรงๆ ที่ริมฝีปาก

“ดีขึ้นหรือยัง?”

เขากลัวว่าเธอจะล้มจึงจับมือใหญ่ไว้ข้างหลัง หนุนเอวเธอ และให้เธอนั่งในอ้อมแขนของเขา

หลังจากถูกเธอจูบและได้ยินคำถามของเธอ ยวี่จิ้นเหวินแสดงสีหน้าที่ไม่สดใส “นิดหน่อย”

หนานซ่ง จับใบหน้าของเขาและจูบเขาสองครั้งที่แก้มซ้ายและขวา

“แล้วแบบนี้ละ ดีขึ้นรึยัง?”

ยวี่จิ้นเหวิน: "ยังนิดหน่อย"

หนานซ่ง ยังคงจูบที่หน้าผาก ตา และจมูก “ดีขึ้นไหม?”

ยวี่จิ้นเหวินชี้ไปที่คางของเขา “ยังไม่ได้จูบที่นี่เลย”

ได้คืบจะเอาศอก...

หนานซ่งก็จูบคางของเขา “ดีขึ้นไหม คุณยวี่?”

ยวี่จิ้นเหวินถูกเธอจูบ และเขาไม่อยากปล่อยเธอไปมากกว่านี้ และชี้ไปที่หูของเขา “และนี่”

“ชิ...” ในที่สุดหนานซ่งก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจึงคว้าหูของเขา “วิธีนี้น่าจะสบายกว่า”

ยวี่จิ้นเหวินเจ็บปวดและรีบจับมือเธอ "มันเจ็บ ... "

แรงของหนานซ่งเพิ่มขึ้น "ตอนนี้คุณสบายหรือยัง"

“สบาย” ยวี่จิ้นเหวินตอบอย่างเชื่อฟัง

หนานซ่งถาม "คุณยังหึงอยู่หรือเปล่า"

ยวี่จิ้นเหวิน: "ไม่หึงแล้วครับ"

“ก็แค่นี้”

หนานซ่ง ออกเสียงเบาๆ ทันทีที่เขาปล่อยหู คนคนนั้นก็หันกลับมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาและล้มลงบนเตียง

“อา...ยวี่จิ้นเหวิน!” เธอไม่ทันตั้งตัวและร้องเสียงออกมา

“ชู่” ยวี่จิ้นเหวินกดตัวขึ้น ริมฝีปากของเขามีรอยยิ้มที่อันตราย และลมหายใจของเขาแผ่วเบา “ที่รัก อย่ารบกวนลุง”

เขาเหยียดมือออก และวางผ้าห่มไว้บนหัวพวกเขาทันที ทันทีที่ดวงตามืดลง ลมหายใจก็แน่น และชุดนอนก็ถูกยกขึ้น

หนานซ่งอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องเบา ๆ คำทุกคำถูกปิดกั้น โกรธมากจนเธออยากจะดุด่ามากยิ่งขึ้น