บทที่ 878 พี่เล็ก ช่วยจุดบุหรี่หน่อย

"พี่" หนานซ่งและคนอื่นๆ ต่างมองไปที่ฟู่ยวี่จากนั้นมองไปที่สาวขับมอเตอร์ไซค์ที่กล้าหาญและเท่ยืนอยู่ในลานบ้าน ปรากฏว่านี่คือ ฟู่จื่อลูกพี่ลูกน้องของ ฟู่ยวี่

ฟู่จื่อเป็นลูกสาวของลุง เพราะลุงจากไปเร็ว ฟู่จื่อจึงได้รับการเลี้ยงดูจากบ้านของพวกเขาตั้งแต่วัยเด็กเมื่อพูดถึงหญ้างูหอมบนร่างของซ่งซีที่เมืองกั่ง ฟู่ยวี่กล่าวว่าหญ้างูหอมกับ กลิ่นของจิ้งจอกนั้นก็คล้าย ๆ กัน สุนัขจิ้งจอกตัวเล็ก ๆ ที่ฟู่จื่อเคยเลี้ยงเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็ก

น่าเสียดายที่จิ้งจอกน้อยถูกพี่น้องใจดำฟู่เจ๋อฆ่า

ฟู่จื่อทะเลาะวิวาทกับพวกเขา และต่อมาก็ถูกส่งไปเรียนต่อต่างประเทศและไม่ค่อยได้กลับมา

คิดไม่ถึงการกลับมาครั้งนี้ จะเป็นการมาร่วมงานศพของ ฟู่ปั๋วซิ่ง

ฟู่จื่อดูสูง เธอสวดแจ็กเกตหนังสีดำและกางเกงขายาวที่ขาด ถือหมวกกันน็อคไว้ในมือข้างหนึ่งและถือไม้เบสบอลอีกข้าง จ้องไปที่ฟู่เจ๋อและทั้งสามอย่างเย็นชา “ถ้าอยากมางานศพจริงๆ ก็ต้องปีนขึ้นไปแบบนี้ คุกเข่าสามครั้งแล้วโค้งคำนับ แบบนี้ถึงจะได้แสดงถึงความกตัญญู มาจากภายในใจ?”

ฟู่เจ๋อและทั้งสามหน้าซีด พวกเขาคุกเข่าและโค้งสามครั้งในขณะที่ลากร่างกายที่พิการของพวกเขาไป

ฟู่จื่อเห็นได้ชัดว่าพวกเขาอาย!

“ถ้าไม่อยากทำก็ออกไปซะ”

เสียงของ ฟู่จื่อเย็นชาในสายลมหนาว เต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ

ฟู่ยวี่ยกมือขึ้น และผู้คุ้มกันของตระกูลฟู่และทีมรถมอเตอร์ไซน์ก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อขับไล่ ฟู่เจ๋อทั้งสามและชายชุดดำก็จากไป คฤหาสน์ของตระกูลฟู่ก็กลับสู่ความสงบ

ฟู่จื่อวางไม้เบสบอลลงในกระเป๋าแล้วสวมหมวกนิรภัยบนมอเตอร์ไซค์ เดินก้าวไปข้างหน้าเพื่อแสดงความกตัญญูของเธอ เธอเดินขึ้นไปบนห้องโถงพร้อมกับกุญแจรถที่เกี่ยวไว้ที่มือที่สวมแหวน

เมื่อเธอเข้าใกล้ ฟู่ยวี่เรียกเธออีกครั้งว่า “พี่สาว”

"อืม"

ฟู่จื่อตอบและจ้องมองไปที่ ซูยิน ข้างๆ เขา "ว่าที่ภรรยาของเธอหรือ?"

ฟู่ยวี่หันไปมองที่ ซูยิน และพยักหน้า

ฟู่จื่อ: "สวย"

เธอพยักหน้าให้หนานซ่งและคนอื่น ๆ และมองไปที่ ไป๋ลู่ยวี๋"เฮ้ พี่เล็ก"

ตากวางของ ไป๋ลู่ยวี๋กะพริบ “หือ เรียกผมเหรอ?”

“คุณนั่นแหละ ขี่มอเตอร์ไซค์ได้ไหม”

ฟู่จื่อถามคำถามนี้และโดยไม่รอให้เขาตอบ เธอโยนกุญแจรถให้ ไป๋ลู่ยวี๋

ไป๋ลู่ยวี๋รับมันโดยไม่รู้ตัว มองไปที่กุญแจรถที่มีจี้จิ้งจอกอยู่ในฝ่ามือของเขาอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นเพื่อสบตาจิ้งจอกของฟู่จื่ออยู่ครู่หนึ่ง

ฟู่จื่อพูดอย่างเป็นธรรมชาติ: "ช่วยเอารถไปจอดให้ฉันหน่อย"

เธอดูชินกับการออกคำสั่ง คำพูดของเธอเฉียบแหลม และเสียงสุดท้ายทุกเสียงถูกรวบรวมไว้อย่างชัดเจน

ไป๋ลู่ยวี๋ฟังเสียงนั้น ราวกับว่าเป็นแม่หรือน้องสาวของเขากำลังพูดกับเขาอยู่ และตอบอย่างเป็นนิสัยว่า "โอ้ ได้"

ได้แต่เอากุญแจรถและขับรถไปที่โรงจอด

หนานซ่งลั่วอินและคนอื่น ๆ คิดว่าฉากนี้มันดูแปลก

ฟู่จื่อพูดกับ ฟู่ยวี่"พาพี่ไปพบลุง"

ฟู่ยวี่พา ฟู่จื่อไป

ฟู่จื่อมองไปที่ ฟู่ปั๋วซิ่งอย่างเงียบ ๆ สักครู่ "ลุง อาจื่อกลับมาแล้ว"

เธอถอยกลับไปสองสามก้าว คุกเข่าบนฟูก และโค้งคำนับสามครั้ง

หลังจากลุกขึ้น ฟู่จื่อมองไปที่ ฟู่ยวี่ที่มีตาสีแดง ยกมือขึ้นและตบไหล่ของเขา "ผู้คนต้องมีวันนี้ แม้แต่พวกเราก็ไม่มีข้อยกเว้น ครอบครัวตระกูลฟู่ยังคงต้องการการสนับสนุนและกำลังใจจากเธอ"

ฟู่ยวี่ "อืม" และพยักหน้า

หลังเสร็จจากงานศพ ก็ถึงเวลาทำการเผาศพ

พวกเขาอยู่หน้าโลงศพ ฟู่ยวี่และ ฟู่จื่อได้เดินไปข้างหน้า ยวี่จิ้นเหวินและ จ้าวซวี่ เดินไปด้านหลังและส่งเถ้าแก่ฟู่ ในการเดินทางครั้งสุดท้าย

หลังจากเข้าร่วมงานศพแล้ว หนานซ่ง และพรรคพวกก็กลับไปที่เมืองหนาน

ซูยินก็กลับไปที่มหาวิทยาลัย

ในตอนเย็น ฟู่ยวี่และ ฟู่จื่อกำลังนั่งดื่มด้วยกัน ฟู่ยวี่ ให้ฟู่จื่อดูสิ่งที่เถ้าแก่ฟู่ทิ้งไว้โดยบอกว่าเถ้าแก่ฟู่ทิ้งส่วนแบ่งในทรัพย์สินให้เธอ

ฟู่จื่อพูดเบา ๆ : “ฉันไม่ต้องการมัน เก็บไว้หรือให้ภรรยาของเธอ พี่มีเงิน”

“พี่มีเงิน” คำนี้ไม่ได้ฟังดูโอ้อวด ฟู่จื่อเปิดบาร์ เธอมีหุ้นในบาร์ขนาดใหญ่หลายแห่งทั่วโลก เธอสนใจบาร์และมอเตอร์ไซค์ เธอขี่คาราวานไปทั่วโลกเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ถ้า สนใจ หยุดใช้ชีวิตสักพัก เปิดบาร์และลองเที่ยวเล่นดู