บทที่ 879 พี่เล็กลุกขึ้นสู้กับสิ่งนี้

ไป๋ลู่ยวี๋เดินไปข้างหน้าด้วยความประหลาดใจและขอไฟแช็กกับบาร์เทนเดอร์

"มา" ไฟแช็กสว่างขึ้น ริมฝีปากสีแดงของ ฟู่จื่อสูบบุหรี่ และเธอเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย

หลังจุดบุหรี่ เธอพ่นควันจากบุหรี่อย่างชำนาญ เลิกคิ้วขึ้นและมองไปที่ ไป๋ลู่ยวี๋ดวงตาของเธอยกขึ้นเล็กน้อย

“คุณเป็นเจ้าของบาร์นี้เหรอ”

ร่างกายของเธอไม่มีน้ำหอม มีเพียงกลิ่นสบู่ธรรมดาและกลิ่นยาสูบจางๆ

ไป๋ลู่ยวี๋พยักหน้า “ครับ”

ดวงตาจิ้งจอกของ ฟู่จื่อสบตากวางตัวน้อยของเขา และเธอถามว่า “คุณเป็นคนตั้งชื่อมันด้วยเหรอ?”

ไป๋ลู่ยวี๋ยังคงพยักหน้า

ริมฝีปากของ ฟู่จื่อยกขึ้นเล็กน้อยและรอยยิ้มก็เปล่งประกายในดวงตาของเธอ "คุณมีรสนิยม"

เธอกำลังชมเชยเขา?

ไป๋ลู่ยวี๋กะพริบตาเบาๆ เอื้อมมือไปแตะใบหูของเขา รู้สึกเขินอาย

นิ้วเรียวของ ฟู่จื่อแตะเบา ๆ บนขอบที่เขี่ยบุหรี่ เสียงของเธอชัดเจน

“ยังจำฉันได้ไหม”

ไป๋ลู่ยวี๋ตกใจ เงยหน้าขึ้นมอง “จำได้ คุณคือลูกพี่ลูกน้องฟู่ยวี่

“ฟู่จื่อ”

"?"

“ชื่อของฉัน” ฟู่จื่อมองเขา “หมายถึงรูปลักษณ์ที่สวยงาม”

ตอนนั้นเองที่ไป๋ลู่ยวี๋ตระหนักว่าพวกเขากำลังแนะนำตัวเองให้เขารู้จัก และรีบพูดว่า “พี่จื่อ สวัสดี”

"แล้วคุณชื่ออะไร?"

ไป๋ลู่ยวี๋พูดด้วยใบหน้าที่ประพฤติดี: “ผมชื่อไป๋ลู่ยวี๋. ไป๋ที่หมายถึงสีขาว ลู่ที่หมายถึงกวาง ยวี๋ที่หมายถึงให้”

" เรียกว่า ไป๋เสี่ยวลู่"

ฟู่จื่อเคี้ยวคำสามคำนี้ช้าๆ นามสกุลของเขาไม่ใช่ ซู หนาน แต่เป็น ไป๋

เรียกว่า ไป๋เสี่ยวลู่

"หรือ กวางขาวน้อย ชื่อนี้น่ารัก"

น่ารัก?

หูของ ไป๋ลู่ยวี๋ก็เงยขึ้นและเขาก็คำรามในใจ: สิ่งที่ผู้อาวุโสของเราต้องการคือผู้ชายผู้ที่มีอำนาจ ไม่ใช่ น่ารักอะไรอย่างนี้ กรุณาเอามันออกไป!

และมันคือไป๋ลู่ยวี๋ไม่ใช่ไป๋เสี่ยวลู่

"กวางขาวน้อย"

"เฮ้."

ปากของ ไป๋ลู่ยวี๋เร็วกว่าสมองของเขา ดังนั้นเขาจึงตอบสนองโดยไม่รู้ตัว และเขาแทบรอไม่ไหวที่จะกัดลิ้นของเขา

ดูเหมือนฟู่จื่อจะชอบดวงตาของเขามาก การจ้องมองตรงมาที่เขาทำ มันไม่มีการหลบซ่อน ฟังที่เธอถาม: “คุณและน้องชายฟู่ยวี่เป็นเพื่อนกันหรือ?”

"น่าจะใช่."

ไป๋ลู่ยวี๋มองความสัมพันธ์ของเขากับฟู่ยวี่ “นอกจากเพื่อนแล้ว เรายังเป็นญาติระดับหนึ่ง พ่อของซูยินแฟนสาวของเขา ซูรุ่ย เป็นลูกของแม่ฉัน ดังนั้นซูยินจึงเป็นหลานสาวของฉัน เขาจึงเป็นว่าที่ หลานเขยแต่เขาเป็นเพื่อนสนิทของพี่เขยของผมด้วย”

ขณะที่เขาพูด เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ "ครอบครัวของเราอยู่ในลำดับชั้นที่วุ่นวาย"

ฟู่จื่ออยู่ที่ต่างประเทศเป็นเวลานานและเธอไม่สนใจเรื่องอาวุโสหรืออะไร

ดูเหมือนว่า ฟู่ยวี่จะสั้นลงอย่างลึกลับ

แต่ไม่เป็นไร เขาอายุน้อยกว่า จึงไม่รอช้าที่เธอตกหลุมรัก

ฟู่จื่อดื่มวอดก้าแก้วสุดท้าย วางบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ และทันใดนั้นก็เรียกเขาว่า "ไป๋ลู่ยวี๋ช่วยฉันหยิบรองเท้าส้นสูงหน่อย"

"โอ้."

ไป๋ลู่ยวี๋โน้มตัวและหยิบรองเท้าส้นสูงสีดำของเธอขึ้นมา ถือไว้ในมือของเขา “คุณไม่ใส่เหรอ?”