บทที่ 891 ซ่งซียังไม่ตาย

ยวี่จิ่นเฉิงขอโทษสำหรับการมาเยี่ยมช่วงดึกของเขา ทันทีที่เขาเข้าประตู เขาสามารถเห็นได้ว่าบรรยากาศในสวนกุหลาบนั้นดีมาก แต่การมาของเขานั้นกลับเพิ่มบรรยากาศที่ไม่น่าพอใจ

หนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินลุกขึ้นเพื่อต้อนรับเขาและถามเขาว่าเขากินข้าวหรือยัง

"กินข้าวบนเครื่องแล้ว"

ยวี่จิ่นเฉิงกล่าวโดยมองไปที่ ลั่วจวินหังที่นั่งอยู่บนโซฟา

เขาและหวังผิงเป็นเพื่อนเก่า พวกเขาก็รู้จักเหยียนยวนด้วย แต่ไม่ค่อยรู้จักกับลั่วจวินหังมากนัก แต่ทั้งคู่ต่างก็รู้ดีถึงการมีอยู่ของกันและกัน คราวนี้พวกเขาพบกันอย่างเป็นทางการ ทั้งสองจับมือกัน และหนานซ่ง มองจาก ด้านข้าง , รู้สึกเหมือนกำลังดูข่าว, ฉากการประชุมระหว่างสองฝ่าย, ฉากที่กลมกลืนกัน แต่ก็เคร่งขรึมเป็นพิเศษ

พวกเขาแลกเปลี่ยนคำพูดกันสองสามคำและหยุด

ไม่ใช่คนที่ชอบพูดเรื่องไร้สาระ ยวี่จิ่นเฉิงพูดคุยเกี่ยวกับธุระโดยตรง

เขามองไปที่ หนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยความเศร้าโศกในดวงตาของเขา "เสี่ยวจิ้นตายแล้ว"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา หนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินก็ตกตะลึงและหัวใจของพวกเขาก็จมลง

ผู้คนที่เหลือมองไปที่ ยวี่จิ้นเหวินทีละคน

เสี่ยวจิ้น?

ยวี่จิ่นเฉิงมองไปที่ดวงตาที่ตกตะลึงของทุกคนและกล่าวเสริมว่า "เสี่ยวจิ้นเป็นแมวของผม"

แมวของเขาถูกทรมานและฆ่าตายในบ่ายวันนี้

ยวี่จิ่นเฉิงกลับบ้านจากเลิกงาน โดยปกติเมื่อ เสี่ยวจิ้นได้ยินประตูเปิด เขาจะมารอเขาที่ประตูก่อนเวลา กระดิกหางใส่เขา แต่วันนี้ไม่ได้ออกมา มันผิดปกติมากและ เขาได้กลิ่นเลือด

มีกล่องกระดาษแข็งบนโต๊ะในห้องนั่งเล่น

ยวี่จิ่นเฉิงมีลางสังหรณ์ไม่ดีและเปิดกล่องกระดาษแข็งด้านในซึ่งมีร่างกายของเสี่ยวจิ้น

ถูกผ่าและตายอย่างสยดสยอง

หนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินนั่งบนเก้าอี้ ใบหน้าของพวกเขาดูไม่ค่อยดีนัก

ดูเหมือนว่าเสี่ยวจิ้นจะยังมีชีวิตอยู่เมื่อวานนี้ แต่ตอนนี้ มันกลายเป็นศพไปแล้ว

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นกลายเป็นเคร่งขรึม

อีกฝ่ายหนึ่งบุกเข้าไปในบ้านของ ยวี่จิ่นเฉิงอย่างยิ่งใหญ่และฆ่าแมวของเขาอย่างไร้ความปรานี ซึ่งเป็นการเตือนเขาอย่างไม่ต้องสงสัย หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นการคุกคาม

หรือ...

หนานซ่งมองไปที่ ยวี่จิ้นเหวิน, เสี่ยวจิ้น, อาจิ้น หัวใจของเธอก็เกิดความเจ็บปวด

เธอจับมือ ยวี่จิ้นเหวินโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความกลัว

ยวี่จิ้นเหวินรู้ว่าเธอกังวลเรื่องอะไร เขาจึงบีบมือเธออย่างสบายๆ "ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว"

ยวี่จิ่นเฉิงนั่งลง จิบน้ำร้อนสองจิบ เพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่น

เขาเงยหน้าขึ้นและถามทันที “ได้ยินมาว่าเหยียนซียังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?”

หนานซ่งมองไปที่ ลั่วจวินหังดวงตาสีฟ้าของ ลั่วจวินหังสะท้อนแสงเย็น ๆ ภายใต้แสง

*

เมืองเล็กๆ ในประเทศ T.

“อย่าเพิ่งขยับ อาการบาดเจ็บที่ร่างกายยังไม่หาย ดังนั้นนอนลงก่อน”

ร่างกายท่อนบนของซ่งซีถูกพันด้วยผ้าพันแผลอย่างแน่นหนา เธอได้รับบาดเจ็บจากกระสุนปืนอย่างสาหัส เสียเลือดไปครึ่งตัว เธอผล็อยหลับไปเป็นเวลานาน เธอคิดว่าเธอตายแล้ว แต่เมื่อเธอตื่นขึ้น จริงๆ แล้วเธอยังนิ่ง มีชีวิตอยู่.

เธอลุกขึ้นไม่ได้และต้องถอยกลับอย่างแรง

ที่โต๊ะไม้โอ๊ค หญิงสาวสวยนั่งบดลูกดอกสีเงิน

เธอสวมเสื้อผ้าพื้นเมือง แต่เห็นได้ชัดว่ามีการปรับเปลี่ยน เธอสวมกระโปรงยาวเปิดไหล่ครึ่งหนึ่ง กระดูกไหปลาร้าอันละเอียดอ่อนและเส้นไหล่ที่สวยงามของเธอถูกเปิดเผย น้ำเสียงของเธอช้า อ่อนโยน และอ่อนหวาน