บทที่ 892 พี่สะใภ้ที่ดีที่สุดในโลก

“พ่อบุญธรรม ตามหาฉันหรือ”

เหยียนซีเดินเข้าไปในปราสาทด้วยเท้าเบา ๆ ราวกับเหยียบบนก้อนเมฆ

สาวใช้ทำความเคารพเธอ เหยียนซียกมือขึ้นเบา ๆ เดินไปหา เซียวเอิน โดยนั่งบนเก้าอี้มังกรโดยไม่มองไปทางด้านข้าง เซียวเอินสวมชุดคลุมสีขาวกว้างนั่งบนเก้าอี้มังกรเล่นตราประทับหยก

ตั้งแต่เขาได้สมบัติชิ้นนี้มา เขาก็เล่นกับมันทั้งวันทั้งคืน

มู่โจว ใช้ความพยายามทั้งหมดสร้างมันขึ้นมา และมันก็เหมือนกับของจริง ทุกครั้งที่ เซียวเอิน สัมผัสมัน หัวใจของเขาก็สงบลง มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่สามารถบอกเขาได้ทุกขณะว่าเลือดบนร่างกายของเขามีเกียรติ

เซียวเอินไม่เงยหน้าขึ้น เพียงถามเสียงต่ำ “ซ่งซี ตื่นแล้วหรือ?”

"ค่ะ. ตื่นแล้ว

เหยียนซีบอกสาวใช้ให้จุดเทียนอโรมา

เซียวเอินเหลือบมองไปทางด้านข้างของเธอ “ทำไมต้องช่วยเธอกลับมา มันคุ้มค่าไหม เธอไม่คุ้มที่จะใช้งานอีกต่อไป และชิ้นส่วนที่ไร้ประโยชน์ควรทิ้งไป มันไม่จำเป็นที่น่ารำคาญที่จะเก็บไว้เคียงข้างเธอ "

เหยียนซีได้กลิ่นแอมเบอร์กริสคุณภาพสูงที่ผสมผสานกับอำพันหวานและกลิ่นหอมจากไม้ คิ้วของเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย และเธอรู้สึกว่ามันอยู่ไกลจากแอมเบอร์กริสที่ดีที่สุดเล็กน้อย เธอมองกลับไปที่เซียวเอินอย่างไม่เป็นทางการ "ถ้าลูกรับเขากลับมา แปลว่าเขายังมีประโยชน์ ยิ่งกว่านั้น เธอมีสายเลือดเดียวกับฉัน เลี้ยงไว้ก็เหมือนเก็บเลือดไว้ ถ้าเธอจากไปเมื่อฉันต้องการเธอ แล้วฉันจะไปหาใคร”

เซียวเอินมองดูใบหน้าที่สวยงามของหญิงสาวและหรี่ตา “เพียงเพราะสิ่งนี้เหรอ?”

"ยังมีสิ่งอื่น"

เหยียนซีเงยหน้าขึ้นมองที่เซียวเอิน "เธอเป็นคนที่เกลียด หนานซ่งมากที่สุดในโลก ตราบใดที่เธออยู่ที่นี่ หนานซ่งจะไม่มีวันได้สงบ ถ้า หนานซ่งไม่สงบ ครอบครัวตระกูลหนานจะไม่มีทางสงบสุขได้แน่นอน นั้นคือผลลัพธ์ที่คุณต้องการ?”

“เขาคือคนที่เกลียดหนานซ่งมากที่สุด แล้วเธอล่ะ เกลียดไหม?”

เซียวเอินถาม

เหยียนซีเดินไปหาเขา รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา แต่ไม่มีรอยยิ้มในดวงตาของ"ฉันไม่เกลียด พ่อบุญธรรมลืมไปแล้วหรือว่าฉันเป็นคนไร้หัวใจ ฉันไม่รู้จักความรัก ความเกลียดชัง และความเกลียดชัง คุณให้ฉันฆ่า ฉันจะฆ่าใครก็ได้”

หลังจากได้ยินคำตอบของเธอ สีหน้าเครียดของ เซียวเอิน ก็คลายลงเล็กน้อย เขายกมือขึ้น และ เหยียนซี ก็เอนตัวไปอย่างเชื่อฟัง ให้เขาเอามือวางบนศีรษะของเธอ และฟังเสียงหัวใจของเขา: “เอาล่ะ ลูกสาว ฉันจะไม่คุยปัญหาของฉัน ฉันยังคงต้องการให้เธอช่วยทำภารกิจใหญ่ของพ่อบุญธรรมให้สำเร็จ เธอทำได้ไหม”

เขาออกแรงเล็กน้อย และศีรษะของ เหยียนซี ถูกกดโดยเขา เหมือนกับบางอย่างในฝ่ามือของเขา ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่ควบคุมได้

"ได้แน่นอนค่ะ."

เหยียนซีไม่สามารถเงยหน้าได้ แต่เงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์เสี้ยว และยิ้มให้เขาอย่างไร้เดียงสาและมีเสน่ห์ "คุณนั่งบนเก้าอี้มังกร คุณต้องชี้นำประเทศ ฉันจะเคลียร์อุปสรรคทั้งหมดให้คุณเอง , ไม่ให้อะไรมารบกวนคุณ”

เซียวเอินมองดูเธอครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นอย่างพึงพอใจ

เขาเล่นตราประทับหยกและพูดเบา ๆ ว่า "คุณควรไปที่เมืองหนานซึ่งมีคนที่รอพบคุณอยู่"

เหยียนซีมองที่แผ่นหลังของเซียวเอิน ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ตราประทับหยก และเธอก็พยักหน้าเล็กน้อย

"ได้ค่ะ."

*

ภายใต้แสงจันทร์ ลั่วจวินหังยืนอยู่บนระเบียงพร้อมกับขวดวิสกี้ในมือของเขา

เขามีบุหรี่ติดปาก ปล่อยให้มันไว้อย่างนั้น

ดูเหมือนว่ากำลังถูกแช่แข็ง

ซูรุ่ยเข้ามาพร้อมกับเหล้าขาวสองไห่ เดินไปที่ระเบียง และพูดกับลั่วจวินหังว่า "ดื่มด้วยกันไหม"

ลั่วจวินหังไม่ได้พูด ควันบนริมฝีปากของเขาขยับขึ้น เขาเป่าควันจากปาก นิ้วชี้ที่เรียวของเขาจับควัน ชายคนนั้นหันหลังและพิงราวบันได ซูรุ่ยหยิบวิสกี้ของเขาขึ้นมาแล้วยื่นให้ .

เมื่อลั่วจวินหังหยิบขวดขึ้นมา ซูรุ่ยก็คลายเกลียวขวดและสัมผัสเขาเบาๆ

พี่ชายสองคนเงยหน้าขึ้นและจิบเหล้า ซูรุ่ยยิ้มเพราะสุรานั้นเผ็ด