บทที่ 895 การปรากฏตัวพี่สะใภ้ใหญ่

ในวันรุ่งขึ้นตอนที่หนานซ่งรับโทรศัพท์จากหูจิ่งเฉินเธอยังคงนอนอยู่บนเตียง

เมื่อวานซ้อมหนักมากไปจนขยับนิ้วไม่ไหว

โทรศัพท์ดังอยู่นานก่อนเธอจะรับสาย หูจิ่งเฉินนำข่าวดีมาบอก ภาพยนตร์เรื่อง " พั่วเจี่ยน (ออกจากรังไหม) " ได้รับคัดเลือกให้เข้าชิงเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์และเธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม หนานซ่งลืมตาขึ้นทันที " เรื่องจริงหรือ..”

เธอลุกขึ้นยืนกะทันหัน จนมีเสียงร้องโอ๊ย จากหลังที่เจ็บของเธอ

หูจิ่งเฉินถามที่ปลายสาย "เป็นอะไรหรือเปล่า?"

“ไม่เป็นอะไรคะ แค่ปวดเอว”

หนานซ่งลูบเอวของเขา ในสมองยังคิดหมกมุ่นอยู่กับข่าวที่ได้รับ “คุณพูดจริงใช่ไหมอย่ามาโกหกกันนะ”

ทำไมรู้สึกเหมือนฝัน

หูจิ่งเฉินหัวเราะและพูดว่า “ผมไม่ได้โกหกคุณ…”

ไม่เพียงแต่จะผ่านเข้ารอบในการแข่งขันเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์เท่านั้น แต่ยังเข้าชิงรางวัลระดับนานาชาติอีกหลายรางวัล ทั้งนางเอก ผู้กำกับ ช่างภาพ และผู้เขียนบท ล้วนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง หลังฉายภาพยนตร์ที่ต่างประเทศก็ได้รับคำชมอย่างต่อเนื่อง และถูกเรียกว่า "ภาพยนตร์โรแมนติกที่สุดแห่งปี"

หนานซ่งยังไม่คืนสติเต็มที่ จู่ๆ ประตูก็ถูกผลักเปิดออกทำให้เธอตกใจ

ยวี่จิ้นเหวินถือโทรศัพท์และรีบเข้าไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ตื่นแล้วเหรอ ผมเพิ่งได้รับข่าวว่า “พั่วเจี่ยน (ออกจากรังไหม) ” เข้าชิงรางวัลเมืองคานส์ และคุณได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม!”

หนานซ่งยังคงรู้สึกว่าเธอกำลังฝัน แต่ ยวี่จิ้นเหวินรีบเข้าไปหาเธอ "ภรรยา ที่รัก ทำไมคุณถึงเก่งแบบนี้"

โทรศัพท์ยังไม่ได้วางสาย ได้แต่วางไว้ข้างๆ หูจิ่งเฉินไม่รู้ควรทำยังไงต่อกับสายนี้ดี ได้แต่มองไปที่ หลินเจวี๋ยที่ยืนอยู่ข้างๆ

ปกติประธานยวี่อยู่ที่บ้านเป็นคนแบบนี้เอง...

หนานซ่งใช้เวลานานกว่าเธอจะตื่นขึ้น เธอไม่ได้ฝันไป

โทรศัพท์มือถือของเธอเหมือนระเบิดลง ทุกคนในครอบครัวต่างโทรหาเธอและมีข้อความส่งมามากมายไม่รู้จบ “พั่วเจี่ยน (ออกจากรังไหม) ” ได้รับการค้นหาอย่างร้อนแรงและมันกลายเป็นที่นิยมก่อนที่จะออกฉาย เธอและ นักแสดงนำชาย เฮ่อเซิง ก็เป็นการค้นหาที่ร้อนแรง

แน่นอนว่าผู้กำกับ หูจิ่งเฉินและผู้เขียนบทเชียนซุ่ยก็เช่นกัน กล่าวโดยย่อ การค้นหายอดนิยมนั้นถูกค้นพร้อมกัน

หนานซ่งเข้าสู่อินเทอร์เน็ตและเห็นความคิดเห็นมากมายเกี่ยวกับทักษะการแสดงของเธอ โดยกล่าวว่าการแสดงของเธอคือ A+ และอารมณ์ของเธอก็เข้ากันได้ดีโดยรวมของภาพยนตร์ หยกแกะสลักหลายชิ้นมีความเป็นมืออาชีพมาก และในตอนแรก มองผ่านๆ เธอเป็นเหมือนมืออาชีพ เธอมีทักษะการแสดงที่น่าทึ่ง โดยบอกว่า ความเท่และความเศร้าโศกของเธอเป็นนิสัยที่หาได้ยากมากสำหรับนางเอกในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

เรตติ้งค่อนข้างสูง...

หนานซ่งหน้าแดงเมื่อเห็นข้อความต่างๆเธอโยนโทรศัพท์ทิ้ง แล้วกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนยวี่จิ้นเหวิน

"ที่รัก ฉันมีความสุขมาก ฮ่าฮ่าฮ่า..."

ยวี่จิ้นเหวินอุ้มเธอและพาเธอหมุนไปรอบ ๆ ห้องและมีความสุขกับเธอ

หนานซ่งกอดคอ ยวี่จิ้นเหวิน "ฉันจำเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งได้!"

เธอออกจากอ้อมแขนของเขา รีบโทรหาแม่ของเธอทันที และปรับสีหน้าของเธอ เธอต้องสงบสติอารมณ์และไม่มีความสุขมากเกินไปเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่เธอ ไม่เช่นนั้น คุณลั่วจะรังเกียจเธออย่างแน่นอน

ในขณะนี้ คุณลั่วอินรู้สึกตื่นเต้นราวกับลิงบาบูนในสวนกุหลาบ กรีดร้องอย่างประหลาด ดึงหนานหนิงซ่งไปรอบๆ และดึงตัวลั่วจวินหังไปเต้นรอบๆ ทำให้ทั้งสองไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ได้แต่มองดูลั่วอินเต้นรำอย่างมีความสุข

“เห็นหรือยัง ว่าฉันพูดถูกแล้วที่ปล่อยให้แสดงหนังเรื่องนี้ตั้งแต่ต้น แค่เชื่อฟังคำของแม่. ไม่มีทางถูกหลอกหรือเสียหายแน่นอน! ทำไมฉันถึงคลอดลูกออกมาได้ดีแบบนี้~"

หนานหนิงซ่งและ ลั่วจวินหังมองหน้ากันและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

พวกเขารู้ได้ทันทีว่าเธอต้องยกย่องตัวเองเป็นแน่

โทรศัพท์ดังขึ้น และหนานหนิงซ่งก็หยิบขึ้นมาดู "เป็นสายจากน้องหก"

“ฉันรับเอง!”

เป็นครั้งแรกที่ลั่วอินรับสายของหนานซ่งอย่างตื่นเต้น เธอหยิบโทรศัพท์ไปแต่ไม่รีบกดรับสาย เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งและพยายามจัดการสีหน้าให้ดีที่สุด “ฉันต้องควบคุมตัวเองก่อน ฉันไม่อยากปล่อยให้ยัยเด็กนั้นดูออกว่าฉันดีใจ”

ลั่วจวินหังส่ายหัวอย่างไม่พูด คิดว่าคงต้องเป็นทั้งสองแม่ลูกสาวที่มีอาการเหมือนกัน

หลังจากที่รับสายวิดีโอคอล ลั่วอินและ หนานซ่งก็จ้องมองกันอย่างว่างเปล่า

คนหนึ่งดูสงบและไม่แยแสมากไปกว่าอีกคน

ลั่วอินเป็นคนแรกที่พูดด้วยอารมณ์ที่มั่นคง “ทำไม?”

หนานซ่งถามด้วยใบหน้าจริงจัง: “แม่ค่ะ สิ่งที่แม่พูดก่อนหน้านี้ยังนับอยู่ไหม”