บทที่23 ผู้หญิงที่สูงส่ง

ในที่สุดงานแต่งงานที่รอคอยก็มาถึง

โจ๋เซวียนนั่งอยู่หน้ากระจก ชื่นชมรูปลักษณ์ที่สวยงามของเธอในชุดแต่งงาน เธอตื่นเต้นมาก

เธอจับมงกุฏเพชรบนศีรษะของเธอแล้วพูดว่า "โอ้ย มงกุฎนี้หนักมาก ฉันเมื่อยคอ รู้สึกทนไม่ไหวแล้ว"

หลังจากเปลี่ยนชุดเพื่อนเจ้าสาวแล้ว เพื่อนเจ้าสาวที่ไม่พอใจกับเสื้อผ้าของเพื่อนเจ้าสาวได้ฟังคำพูดของโจ๋เซวียนแล้วสบตากัน และพูดประจบประแจง “ดูเซวียนเซวียนเพื่อนเราสิ สวยมาก!”

โจ๋เซวียนอารมณ์ดี ยิ่งได้รับคำชมเธอยิ่งอารมณ์ดี เธอมองดูเพื่อนๆของเธอ ร้องออกมาอย่างอดไม่ได้ว่า “พระเจ้า ทำไมพวกเธออ้วนจัง?”

"..."

เพียงหนึ่งประโยคสร้างความขุ่นเคืองแก่กลุ่มเพื่อนเจ้าสาวทั้งหมด เพื่อนสี่คนต่างก็พากันกรอกตามองบนฟ้า

โจ๋เซวียนเลือกชุดแต่งงานของตัวเองอย่างพิถีพิถัน แต่ชุดเพื่อนเจ้าสาวดูเหมือนซื้อมาจากร้านข้างทาง ชุดสีชมพู แยกท่อนบนกับล่าง ส่วนไหนมีไขมันก็จะเห็นไขมันออกมา ทำให้คนใส่ดูอวบอ้วน

ทันทีที่เปลี่ยนชุดพวกเธอก็รู้สึกสงสารตัวเองขึ้นมาทันที แทบรอไม่ไหวที่จะถอดออกแล้วโยนใส่หน้าเจ้าสาว!

บอกว่า " เชิญเพื่อนๆมาร่วมแสดงความยินดี แต่เห็นได้ชัดว่าเอาพวกเธอมาเป็นแค่ตัวประกอบ!”

โจ๋เซวียนไม่พอใจกับการแต่งหน้าของเธอ และพูดกับช่างแต่งหน้าว่า: "ผิวของฉันขาวเกินไป ช่วยทาบลัชออนเพิ่มอีกหน่อย โอ้ย อิจฉาคนมีเลือดฝอยที่แก้มจัง หน้าแดงอมชมพูอย่างเป็นธรรมชาติ~”

เพื่อนเจ้าสาวคนหนึ่งที่มีปัญหาเลือดแดงบนใบหน้าก็ด่าในใจว่า: "ให้ตายเถอะ ก็แค่แต่งงาน จะอวดอะไรกันนักกันหนา! ขอให้ต้องแต่งใหม่อีกครั้ง!”

ในห้องแต่งตัว เพื่อนเจ้าสาวทุกคนเงียบ มีเพียงโจ๋เซวียนคนเดียวที่กำลังพูดพล่าม

“ผู้หญิงในชุดแต่งงานคือช่วงเวลาที่สวยที่สุด แต่น่าเสียดายที่แต่งงานได้เพียงครั้งเดียว ถ้าแต่งงานได้ทุกวันก็คงดี...”

“ประธานยวี่!”

คำพูดของเจ้าสาวถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเรียก โจ๋เซวียนหันไปมอง ทำให้คำพูดติดอยู่ในลำคอ หัวใจของเธอเต้นแรง เธอหันไปมองยวี่จิ้นเหวินและยิ้มออกมา "พี่จิ้น~”

จู่ๆผู้หญิงที่สูงส่งก็กลายเป็นหญิงสาวตัวเล็กๆ

ยวี่จิ้นเหวินที่สวมชุดสูทสีขาวออกแบบมาให้พอดีตัว สูงส่งและสง่าราวกับขุนนางที่ออกมาจากภาพเขียนสีน้ำมันในยุคกลาง ดวงตาของเพื่อนเจ้าสาวกลายเป็นหัวใจสีแดง และเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงก็แผดเผาพวกเขา

โจ๋เซวียนทำไมโชคดีจังได้แต่งงานกับผู้ชายที่หล่อเหลาและร่ำรวยเช่นนี้!

ยวี่จิ้นเหวินเข้าไปหาโจ๋เซวียน และถามด้วยความห่วงใย "ตัวเตรียมเสร็จหรือยัง? ร่างกายของเธอไหวใช่ไหม?"

ดวงตาของโจ๋เซวียนเป็นประกาย เธอตอบอย่างร่าเริง: "ฉันสบายดี ฉันไม่ได้บอบบางอย่างที่พี่คิดนะ"

เธอรีบเปลี่ยนเรื่องและมองไปที่ยวี่จิ้นเหวินจากหัวจรดเท้า "ผู้ชายของฉันไม่ว่าจะสวมชุดไหนก็หล่อที่สุด พี่จิ้น ตั้งแต่วันนี้ฉันจะเปลี่ยนคำเรียกพี่แล้วนะ”

ในเวลานี้ เพื่อนๆแซวขึ้นมาว่า "จะเรียกอะไรล่ะ? สามี? คุณสามี? หรือเรียกว่าที่รัก?"

“โอ้ยพวกเธอน่ารำคาญที่สุด คำเรียกพวกนั้นเชยมาก ฉันไม่เรียกหรอก”

โจ๋เซวียนรู้สึกเขิน เธอลืมตาโตและยกขนตาปลอมขึ้น มองยวี่จิ้นเหวินพูดด้วยเสียงกระซิบและออดอ้อน "ฉันจะเรียกว่า ‘อาจิ้น’ ดีไหม?"

ใบหน้าที่อ่อนโยนแต่เดิมของยวี่จิ้นเหวินเปลี่ยนทันที เสียงที่คุ้นเคยก็คลุมเครือมาจากหูของเขา——

“อาจิ้น อย่าขยับ ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้”

“อาจิ้น ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่นายพยายาม นายจะสามารถยืนขึ้นได้อย่างแน่นอน! ฉันจะอยู่ข้างๆเสมอ!”

“อาจิ้น เลิกงานหรือยัง? ฉันทำอาหารหลายอย่างเลย มีทั้งกุ้งทอดและซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน ของโปรดของนาย!”

“อาจิ้น ทำไมไม่สนใจฉันเลย...”

"เพี๊ยะ!"

ขนมจำนวนมากถูกโยนลงบนโต๊ะ หนานซ่งนั่งไขว่ห้างบนโซฟา แกะถุงมันฝรั่งทอด จ้องมองหน้าจอ หน้าจอเป็นการถ่ายทอดสดงานแต่งงาน

ไป๋ลู่ยวี๋มองดูหญิงสาวที่หงุดหงิดมากจนเริ่มกินอาหารขยะเพื่อระบายอารมณ์ ทำอะไรไม่ถูก "ฉันว่าจะดีเหรอ มาทำร้ายตัวเองแบบนี้?”

“พี่จะไปรู้อะไร นี่เรียกว่าหนามยอกเอาหนามบ่ง”