บทที่329 พ่อแม่อาจจะยังมีชีวิตอยู่

หนานซ่งนําโมเดลเครื่องบินที่แกะสลักแล้วไปขัดเงาที่ห้องเครื่อง เมื่อรู้สึกว่าสมบูรณ์แบบแล้ว จึงได้ส่งคนนำไปส่งเหยียนยวน

แนบบัตรหนึ่งแผ่น:

"เจ้ามอบลูกท้อแก่เรา เราตอบแทนเจ้าด้วยลูกหลี่ ——หนานซ่ง”

หวังว่าเขาจะชอบมันนะ

ถ้าไม่สามารถออกไปที่ปราสาทเวทมนตร์ได้ ก็คงเป็นตัวเองหาความสุขให้ตัวเองแล้ว

บางทีอาจกลัวว่าน้องสาวอยู่คนเดียวแล้วจะเบื่อ วันนี้ลั่วจวินหังจึงอยู่ที่บ้านไม่ได้ออกไปทํางาน

หนานซ่งมาถึงห้องครัว ตั้งใจจะทําอาหารอร่อยๆ ให้พี่ใหญ่กิน

ปราสาทเวทมนตร์มีร้านอาหารมิชลินขนาดใหญ่ เชฟที่ได้รับการว่าจ้างก็เป็นเชฟระดับห้าดาวแบบระดับนานาชาติ การทําอาหารตะวันตกเป็นที่ยอดเยี่ยม

แต่สําหรับหนานซ่งผู้ที่ชอบรสชาติอาหารจีน ส่วนอาหารตะวันตกกินมื้อสองมื้อก็โอเค แต่กินทุกวันก็รู้สึกว่า...... มันยังเป็นอาหารจีนที่กว้างและลึกซึ้ง

เธอสวมผ้ากันเปื้อนและสวมหมวกเชฟ แล้วเริ่มทำบะหมี่และห่อเกี๊ยวเล็กๆ

บนเตา ยังมีไก่ใบบัวตุ๋นอยู่ตัวหนึ่ง

ต่างประเทศที่จริงแล้วอาหารท้องถิ่นของจีนมีไม่มากนัก แม้แต่แป้งก็ยังเป็นแป้งที่มีโปรตีนสูงสําหรับทําขนมปัง วัตถุดิบเหล่านี้ลั่วจวินหังรู้ว่าเธอไม่ชอบอาหารตะวันตก จึงได้ให้คนไปซื้อ

แต่เชฟของปราสาทสามารถทําอาหารจีนได้ แต่รสชาติที่สั่งทําก็ไม่ใช่ของจริง หนานซ่งจึงลงมือทําด้วยตัวเอง

จากนั้นตักซุปไก่ลงในหม้ออื่น และเกี๊ยวเล็กๆ ที่ห่อก็ใส่ลงไป

บนเตาอีกเตาหนึ่ง เปิดไฟ หนานซ่งเริ่มผัดผักอย่างดุเด็ด

เธอเฝ้าเตาสามเตาเพียงลําพัง แต่กลับไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ปากยังฮัมเพลงอยู่ และก็ทำท่าทางสงบเยือกเย็น เพียงแค่เพลงฮัมเพลงไม่ตรงเสียง เสียงแหบแห้งเยาะเย้ยจนยากที่จะฟัง

ลั่วจวินหังจัดการเรื่องงานทางการเสร็จ ก็ถอดแว่นออกแล้วนวดไปที่หว่างคิ้ว มองนาฬิกาแวบหนึ่ง กําลังจะถามพ่อบ้านว่าทําไมยังไม่เริ่มกินข้าวอีก

กลิ่นหอมก็ลอยมาจากซอกประตู ต่อมรับรสได้ถูกเปิดออก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ลั่วจวินหังพูดว่า "เชิญ" จากนั้นประตูก็ถูกเปิดออก ใบหน้างดงามของหนานซ่งยื่นเข้ามา "พี่ใหญ่ กินข้าวแล้ว~"

ลั่วจวินหังนั่งอยู่ในห้องอาหาร มองดูอาหารจีนที่วางอยู่บนโต๊ะ ดวงตาสีฟ้าสดใสของลั่วจวินหังเป็นประกาย ราวกับกําลังประดับอยู่ทางช้างเผือก

เกี๊ยวน้ำซุปไก่ ไก่นึ่งใบบัว ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ปลากระรอกทอดเปรี้ยวหวาน ไข่ผัดมะเขือเทศและผัดหน่อไม้ ทั้งหมดนี้เป็นอาหารทานประจำที่บ้าน แต่ดึงดูดความตะกละออกมา

ลั่วจวินหังพูดเสียงใส และมองน้องสาว "เธอทําเหรอ?”

"ใช่ไง"

หนานซ่งพยักหน้า นั่งลงตรงข้ามเขา ยิ้มแล้วกล่าวว่า "นานมากแล้วที่ไม่ได้กินข้าวที่ฉันทํามา ลองชิมฝีมือของฉันดูสิ ว่าถอยหลังหรือไม่"

นางส่งตะเกียบให้พี่ใหญ่ ลั่วจวินหังรับมา และขยับตะเกียบอย่างอดใจรอไม่ไหว

ตามหลักการของการไม่เสียเปล่า อาหารมีหลายชนิด แต่ไม่มาก

ลั่วจวินหังคีบซี่โครงหมูชิ้นหนึ่ง เมื่อกินเข้าปากแล้ว แสงในดวงตาก็สว่างขึ้นหลากหลาย ยังคงเป็นรสชาติที่อยู่ในความทรงจำ อย่างกับถึงขั้นดียิ่งกว่า

"เป็นไงมั่ง?"

เขาเงยหน้าขึ้น มองด้วยดวงตาที่ปราดเปรียวราวกับพระจันทร์เสี้ยวของน้องสาว เขาเม้มปากลงเบาๆ แล้วพูดยิ้มๆ ว่า "อร่อยมาก"”

หนานซ่งหัวเราะอย่างมีความสุข "อร่อยก็กินให้เยอะๆ นะคะ”

สองพี่น้องนั่งหันหน้าเข้าหากัน กินไปคุยกันไป เป็นเวลาพักผ่อนยากมากที่จะหาได้

บนตัวของลั่วจวินหังมีเชื้อสายจีนอยู่ครึ่งหนึ่ง บวกกับตอนเด็กๆ ที่ใช้ชีวิตอยู่ประเทศจีนมาเป็นเวลานาน จึงมีความรู้สึกผูกพันกับอาหารจีนอย่างลึกซึ้ง

วันที่อาศัยอยู่ในสวนกุหลาบเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด

แม่และอาเล็กทําอาหารได้ทั้งคู่ พวกเขาทำงานยุ่งมาก แต่พอมีเวลาก็ทําอาหารให้พี่น้องของพวกเขากิน และพวกเขาป้อนจนอิ่ม

ในเวลานั้น เขารู้สึกว่าบ้านมีขนาดเล็กมาก แต่ครอบครัวจํานวนเยอะ และใช้เวลาทุกวันในความสุขและความสนุกสนานร่าเริง

เขาคิดว่านั่นจะเป็นไปตลอดชีวิต แต่ไม่คิดว่ามันจะสั้นขนาดนี้

บางคนรักษาวัยเด็กไว้ตลอดชีวิต บางคนรักษาชีวิตในวัยเด็กของเขาไว้ เขาคืออันหลัง

หนานซ่งเห็นลั่วจวินหังกินอย่างเอร็ดอร่อย ก็เลิกคิ้วยิ้มแล้วพูดว่า "เป็นไงคะพี่ อาหารที่ฉันทำอร่อยกว่าที่แม่เราทำใช่ไหม?”

ลั่วจวินหังกล่าว "ก็งั้นๆ”