บทที่567 เจ้าปลาแห้งพักค้างคืนที่สวนกุหลาบ

เห็นหนานซ่งวางสายด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ยวี่จิ้นเหวินจึงถามว่า "เป็นอะไรไป? หวังผิงรับโทรศัพท์?”

"อืม”

หนานซ่งนึกถึงเสียงแหบแห้งของเฮ่อเสี่ยวเหวินที่บ่นกับหวังผิงอย่างน่ารัก อยากจะหัวเราะ คุณหนูใหญ่เฮ่อก็เป็นพวกปากชอบพูดโม้เช่นกัน ปากนี่ร้ายกาจมาก ส่วนร่างกายก็ซื่อสัตย์เกิน พูดแล้วว่าจะรักษาความดีไว้? และพูดอย่างมีเหตุผลที่ดี?

เธอดึงนิ้วมาคำนวณ อดที่จะพูดไม่ได้ "หัวหน้าหวังผู้นี้ พลังการต่อสู้ไม่ได้อ่อนแอเลย”

“？”

ยวี่จิ้นเหวินเลิกคิ้ว เอียงคอมองหนานซ่งแวบหนึ่ง "คุณรังเกียจที่ผมแข็งแกร่งไม่พอ?”

“……”

หนานซ่งหันศีรษะไปทันที "ไม่! จะเป็นไปได้ยังไง! คุณแข็งแกร่งมาก!"

สามชั่วโมงนะที่รัก ถ้าร่างกายของเธออ่อนแออีกนิด เกรงว่าคงจะเป็นลมอยู่บนเตียงไปแล้ว

นี่ยังไม่พอ......

"คุณยวี่ คุณทิ้งทางรอดไว้ให้แก่พวกเพื่อนผู้ชายอีกมากมายหน่อยเถอะ” เธอกล่าวอย่างมีความหมายแฝง

ยวี่จิ้นเหวินอดหัวเราะไม่ได้ "อ้อ"

หนานซ่งเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเขา จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ลืมไปได้อย่างไรว่าผู้ชายเป็นสัตว์ป่าที่ชอบการเปรียบเทียบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องแบบนั้น อย่าชื่นชมผู้ชายคนอื่นว่าเก่ง มิฉะนั้นพวกเขาจะเข้าใจผิดได้ง่ายว่ามีความหมายแฝงในตัวเอง และไร้เดียงสามาก

เอ๊ย เจ้าปลาแห้งยังเป็นทารกที่ต้องได้รับคำชมเชย~

*

เมื่อมาถึงสวนกุหลาบ ก็ได้เวลาอาหารพอดี

"กลับมาดึกทุกวัน ต่อไปจะไม่เหลือข้าวไว้ให้อีก......"

ลั่วอินเห็นหนานซ่งกลับบ้านดึกขนาดนี้ กำลังจะด่า ก็เห็นยวี่จิ้นเหวินที่อยู่ข้างๆ เธอ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ความเร็วที่ทำให้หนานซ่งรู้สึกว่าแม่ต้องเรียนทักษะวิชาการเปลี่ยนหน้าแน่ๆ ชิวๆๆ

"โอ้! ดูซิว่านี่คือใครน่ะ?”

เมื่อลั่วอินเห็นยวี่จิ้นเหวินก็ใจเต้นระรัว เบี่ยงลูกสาวแท้ๆ ไปด้านข้าง หนานซ่งกลอกตาอยู่ด้านข้างอย่างบ้าคลั่ง

"ทำไมถึงได้มาอย่างกะทันหันล่ะ?"

คำพูดของลั่วอินพอพูดออกไปก็อดเบ้ปากไม่ได้ "เพิ่งจะแยกจากกันได้ไม่นานก็คิดแล้ว? จะมีอนาคตที่สดใสไหมเนี่ย?”

ยวี่จิ้นเหวินยิ้ม ยื่นกล่องติ่มซำในมือให้ "นำติ่มซำเจมาให้ท่านครับ”

"ยอดเยี่ยม! กำลังอยากอยู่พอดี!"

ลั่วอินแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะเปิดขนมไข่แดงชิ้นหนึ่ง

หนานซ่งพายวี่จิ้นเหวินเข้าไป ทักทายหนานหนิงซงกับลั่วจวินหัง

หนานหนิงซงกล่าวว่า "มาพอดีเลย มาดื่มกับพ่อสองแก้ว"

"คุณพ่อ หนูจะดื่มเป็นเพื่อนพ่อ" หนานซ่งกระตือรือร้นที่จะล้างความรู้สึกต่อหน้าพ่อแม่

หนานหนิงซงกล่าวว่า "ระดับการดื่มเหล้าของแกนั้น ช่างมันเถอะ แดงก็พอได้ เจอขาวสามจอกลงไปก็ต้องล้มแล้ว”

หนานซ่งเบ้ปาก "ดูถูก พี่ใหญ่ แล้วเราดื่มไวน์กันดีมั้ย? ปล่อยให้พวกเขาดื่มเหล้าขาวไปเถอะ”

"ช่างเถอะ"

ลั่วจวินหังพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า "นิสัยการดื่มเหล้าของเธอไม่ดี อย่าอ้วกใส่ตัวฉันนะ”

“……”

หนานซ่งถูกผลัดกันรุมต่อว่า เหมือนมีอัลปาก้าหลายหมื่นตัววิ่งอยู่ในใจ เมื่อเห็นยวี่จิ้นเหวินแอบหัวเราะอยู่ข้างๆ และตบไหล่เขาด้วยความโกรธ “นิสัยการดื่มเหล้าของฉันดีไหม คุณว่ามาสิ!”

มือวางบนไหล่ของเขาเตรียม พร้อมที่จะโจมตี

เตือนเขาให้ระวังคําพูด

ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกถึงพลังที่แผ่ออกมาบนไหล่ จึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ผมคิดว่า เมื่อคุณเมาคุณดูน่ารักมาก"

หนานซ่งแค่นเสียงด้วยความพึงพอใจ "ก็ใช่ไง!"

ยวี่จิ้นเหวินยังพูดไม่ทันจบ "แค่อย่าอ้วกใส่คนอื่น ยิ่งจะดีกว่านี้"

หนานซ่ง: "......"

ลั่วอินและหนานหนิงซงหัวเราะอย่างไร้ความปรานี คาดไม่ถึงว่าเจ้าปลาแห้งจะซื่อสัตย์และทำตรงไปตรงมาจริงๆ

เมื่อเห็นท่าทางโกรธเคืองและพูดไม่ออกของหนานซ่ง ลั่วจวินหังก็โค้งริมฝีปากลงเล็กน้อย