บทที่607 ฉันเป็นคนทำร้ายพวกเขาเอง

คุณนายเมียวสบัดมือของยวี่จิ้นเหวิน "ฉันกำลังสั่งสอนลูกของฉัน ไม่ใช่เรื่องของแก!"

เธอจ้องไปที่ใบหน้าของยวี่จิ้นเหวิน และเธอก็หรี่ตาลง "ฉันเคยเห็นแกบนอินเทอร์เน็ต แกเป็นแฟนที่ร่ำรวยของหนานซ่ง พวกแกเป็นพวกเดียวกัน!"

ความเกลียดชังเย็นเยียบแวบเข้ามาในดวงตาของเธอ มองยวี่จิ้นเหวินจากหัวจรดเท้า เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบเข้าไปหยุดความวุ่นวาย

เฉิงเซี่ยนออกมาจากห้องสอบสวน เห็นฉากที่วุ่นวาย เขาเคยเห็นฉากแบบนี้มานับไม่ถ้วนจึงไม่รู้สึกแปลกใจ ดึงยวี่จิ้นเหวินออกมา

คุณนายเมียวทุบหน้าอกของเธอและกระทืบเท้า ร้องไห้ฟูมฟายออกมา

ยวี่จิ้นเหวินไม่มีเวลาสนใจเธอ หันไปมองเฉิงเซี่ยน ถามด้วยความเป็นห่วงว่า "เสี่ยวซ่งเป็นอย่างไรบ้าง?"

“ตอนนี้หลักฐานไม่เพียงพอ ตำรวจไม่สามารถฟังคำพูดข้างเดียวของคุณนายเมียวได้ จึงตัดสินไม่ได้ว่าน้องเล็กเป็นฆาตกร”

หากมีหลักฐานไม่เพียงพอ บุคคลนั้นจะต้องได้รับการปล่อยตัวภายใน 24 ชั่วโมง

ยวี่จิ้นเหวินค่อนข้างไม่สบายใจ เวลาหนานซ่งไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา เขาจะรู้สึกกระวนกระวาย

เฉิงเซี่ยนโทรศัพท์อยู่ที่มุมห้อง

หลังจากนั้นไม่นาน จี้อวิ๋นก็กลับมาพร้อมกับเอกสารในมือและใบหน้าที่เคร่งขรึม

เฉิงเซี่ยนเห็นจี้อวิ๋นออกมา วางสายแล้วเดินเข้าไปถามว่า “เป็นยังไงบ้าง?”

“ฉันได้ตรวจสอบศพของเฉียนเจิ่งเหวยและเมียวเจียงแล้ว ช่วงเวลาตายใกล้เคียงกัน ทั้งคู่เสียชีวิตด้วยอาการเลือดออกในสมองหลังจากถูกวัตถุหนักกระแทกที่ศีรษะเมื่อคืนนี้ ปัญหาตอนนี้คือ น้องเล็กมีพยาน แต่เธอก็เคยส่งคนไปทำร้ายเฉียนเจิ่งเหมยและเมียวเจียง ไม่รู้ว่าเธอเคยตีหัวพวกนั้นหรือเปล่า” จี้อวิ๋นสรุปอย่างเคร่งขรึม

ยวี่จิ้นเหวินหรี่ตาลง

"เป็นไปไม่ได้"

เขากล่าวว่า: "เสี่ยวซ่งเป็นหมอ เธอรู้ดี ต่อให้จะโกรธสองคนนั้นมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางลงมือกับพวกเขาแน่นอน”

“แล้วจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าน้องเล็กไม่ได้ฆ่าใคร หรือว่าเราต้องหาฆาตกรตัวจริง เพื่อขจัดข้อกล่าวหาในตัวน้องเล็ก”

จี้อวิ๋นมองไปที่เฉิงเซี่ยน "นายเคยเข้าไปหาน้องเล็กหรือยัง? เธอบอกอะไรกับนายบ้าง?”

เฉิงเซี่ยนตอบ: “ฉันถามแล้ว ตอนที่คนร้ายลงมือเธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เธอแน่ใจว่าพวกเขาไม่ได้ตีหัวของเฉียนเจิ่งเหมยและเมียวเจียง หลังจากออกจากโกดังแล้ว เธอยังสั่งให้บอดี้การ์ดพาเฉียนเจิ่งเหมยและเมียวเจียงไปที่โรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาและยังให้เวลาพวกเขาสองวันในการบอกลาครอบครัว ฉันส่งคนไปตรวจสอบประวัติของเฉียนเจิ่งเหมยและเมียวเจียงที่โรงพยาบาลแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือ ต้องลบข้อกล่าวหาของเธอก่อน”

ทั้งสามกำลังคุยกัน ทันใดนั้นโทรศัพท์ของยวี่จิ้นเหวินก็ดังขึ้น

เขาหยิบมันขึ้นมาและเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากลั่วอิน

หัวใจของยวี่จิ้นเหวินเต้นแรง ทำใจสักพัก เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ฮัลโหล น้าลั่ว..."

เขากำลังคิดว่าจะเก็บเรื่องนี้ไม่ให้เธอรู้อย่างไร แต่ลั่วอินก็ถามโดยตรงว่า: "เกิดอะไรขึ้นในข่าว? ทำไมจู่ๆถึงบอกว่าเสี่ยวซ่งฆ่าเฉียนเจิ่งเหวยและเหมียวเจียง เฉียนเจิ่งเหวยและเมียวเจียงตายแล้วเหรอ?!”

เธอถามคำถามสามคำถามติด ทำให้ยวี่จิ้นเหวินนิ่งอึ้ง

เสียงดังลั่นออกมาจากโทรศัพท์ จี้อวิ๋นและเฉินเซี่ยนเองก็ได้ยินเช่นกัน สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไป จากนั้นรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา

ปรากฏว่าเจอหัวข้อข่าว #ฆาตกรหนานซ่ง

ขึ้นเป็นการค้นหาร้อนแรง ข่าวล้นหลาม ทั้งวงการกำลังเดือด

แย่แล้ว!

จี้อวิ๋นและเฉินเซี่ยนมองหน้ากัน ทั้งคู่รู้สึกถึงวิกฤตที่กำลังจะเกิดขึ้น

เรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว คงปิดไม่มิดอีกต่อไป

ในไม่ช้า หนานหนิงซงและลั่วอินก็มาถึงสถานีตำรวจ กู้เหิงและหนานหลินก็ยกเลิกงานแต่งงานและรีบมา

“พี่เขย พี่ใหญ่ของฉันล่ะ?” หนานหลินยังคงสวมชุดแต่งงานอยู่ เธอไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อทราบข่าวก็รีบมาทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

ยวี่จิ้นเหวินกล่าวว่า: "ยังถูกสอบสวนอยู่ข้างใน ต้องรอ 24 ชั่วโมงถึงจะถูกปล่อยตัวออกมา”

หนานหลินหน้าซีดและมองไปที่กู้เหิง "อาจารย์..."

“ฉันรู้ ฉันรู้ ไม่ต้องห่วง”

กู้เหิงสารภาพต่อผู้สอบสวน ว่าเขาเป็นคนส่งคนไปทำร้ายเฉินเจิ่งเหมยและเมียวเจียวเอง หนานซ่งไม่รู้เรื่อง

หลังจากการสอบสวนและรวบรวมหลักฐานโดยตำรวจแล้วพบว่าการทุบตีนั้นเป็นฝีมือของกู้เหิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับหนานซ่ง ดังนั้นเธอจึงได้รับการปล่อยตัว กู้เหิงจึงถูกนำตัวไปสอบสวน หนานซ่งเดินออกมาจากห้องสอบสวนด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย เห็นสมาชิกในครอบครัวทั้งหมด และยวี่จิ้นเหวิน

“พี่สาว!” หนานหลินยกกระโปรงขึ้นวิ่งเข้าไปหาเธอ

หนานซ่งขมวดคิ้วเมื่อเห็นหนานหลินที่ยังคงสวมชุดแต่งงาน "ในวันมงคล ใครสอนให้แกหนีออกมา? กู้เหิงล่ะ?”

เธอจับมือหนานหลินและมองหากู้เหิง แต่ไม่เห็นเขา เมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำของหนานหลิน เธอก็เข้าใจในทันที