บทที่660 ตีหนึ่งทีให้พุทราหนึ่งผล

เมื่อรถขับออกไปไกล สีหน้าของเฮ่อเสี่ยวเหวินยังคงดูไม่ดี และขอบตาแดงเพิ่มขึ้น

"หยุดรถ!" ทันใดนั้นเธอก็ตะโกนขึ้นมา

คนขับหยุดมือที่จับพวงมาลัยสักพัก และพึมพำว่า "คุณหนูเฮ่อ ตรงนี่ไม่อนุญาตให้จอดรถนะครับ"

เฮ่อเสี่ยวเหวินโมโหขึ้น "ฉันบอกให้นายหยุดนายก็ต้องหยุด!"

คนขับมองไปที่หวังผิงจากกระจกมองหลัง หวังผิงพูดว่า "อย่าละเมิดกฎจราจร ขับผ่านสักหน่อยก่อน"

เฮ่อเสี่ยวเหวินหันหน้าไปมองหวังผิงอย่างดุร้าย เธอหันหลังและจะเปิดประตูรถ ท่าทางเหมือนจะกระโดดออกจากรถ ทำให้คนขับตัวสั่น

เมื่อกำลังจะเหยียบเบรก หวังผิงก็กอดคนไว้อย่างรวดเร็ว แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า "ขับต่อไป!"

"ครับ"

เท้าเหยียบคันเร่งอีกครั้ง และรีบเล็กน้อย รถจึงไม่มั่นคง ร่างกายของเฮ่อเสี่ยวเหวินเอียงไปทางหวังผิง

จึงถูกเขากอดไว้แน่น

"นายปล่อยฉันนะ!" เธอพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของเขา หวังผิงไม่พูดไม่จา ก็ไม่ปล่อยมือ และปล่อยให้เธอโคลมๆ อยู่ในอ้อมกอด

ในใจของเฮ่อเสี่ยวเหวินมีไฟลุกโชนขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอไม่มีที่ระบาย จึงมองไปที่ระหว่างง่ามนิ้วของหวังผิง แล้วกัดเข้าไปอย่างแรง

เธอเหมือนสัตว์ร้ายที่ติดอยู่ในกรง ไม่สามารถออกจากกรงได้ จึงทำได้เพียงนำอารมณ์โกรธลงที่ครูฝึกสัตว์ร้าย โดยอ้าปากง้างเขี้ยวกัดลงไป และได้ลิ้มรสกลิ่นคาวเลือดที่อยู่ในปาก ซึ่งเป็นเหมือนสนิม เธอถึงได้ปล่อยปาก......หวังผิงถูกเธอกัด แต่กลับไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมา สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย

"บ้าพอแล้วเหรอ?" เสียงที่สงบเย็นๆ ดังขึ้นข้างหู

เฮ่อเสี่ยวเหวินเม้มปาก ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกว่าร่างกายได้หมุนอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้น เธอถูกหวังผิงหมุนตัวกลับมานอนคว่ำอยู่บนตักของเขา จากนั้นเขายกฝ่ามือที่บาดเจ็บขึ้น แล้วมาตบไปที่สะโพกของเธอ อย่างไม่เกรงใจ

คนขับสะดุ้งด้วยความตกใจ และรีบยกแผงกั้นในรถขึ้น เพื่อแบ่งรถให้เป็นสองช่อง

เฮ่อเสี่ยวเหวินตกใจกับเสียงที่ดังกังวาน ร่างกายได้สั่นเล็กน้อย และตกตะลึง หลังจากนั้นรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากไฟที่ลุกโชนอยู่ข้างหลัง ไม่มีเวลาแม้แต่จะร้องออกมา ได้หันไปมองหวังผิง และพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า "นายตีฉัน?"

แววตาของหวังผิงสงบนิ่ง ทว่าสงบนิ่งดุจหุบเหวลึก ดูน่ากลัวเล็กน้อย

เฮ่อเสี่ยวเหวินรู้สึกกลัวอย่างน่าประหลาดใจ

ในความงุนงง ได้มีเสียงที่คมชัดอีกสองเสียง เฮ่อเสี่ยวเหวินรู้สึกถึงความเจ็บปวดจริงๆ เธอตะโกนสองครั้ง แต่ตะโกนออกมาด้วยความคับข้องใจและความเศร้าโศกที่สะสมอยู่ในหัวใจ ดวงตาเปียกโชกไปด้วยน้ำตา รู้สึกว่าฝ่ามือได้ยกขึ้นปกคลุมอีกครั้ง เธอรีบกุมมันเอาไว้

"หยุดตีได้แล้ว ฉันผิดแล้วยังไม่พอเหรอ" เธอกล่าวบอกอย่างนุ่มนวล รู้ว่าเมื่อครู่เธอก่อเรื่องมากเกินไป

หวังผิงใช้มืออีกข้างจับมือเธอเอาไว้ แต่มือที่วางอยู่ด้านหลังเธอนั้นไม่ได้ตีลงไป กลับนวดให้เธอแทน

เฮ่อเสี่ยวเหวิน "......"

เมื่อรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวฝ่ามืออันกว้างของเขาบนร่างกายตัวเอง เฮ่อเสี่ยวเหวินก็แข็งค้างเล็กน้อย ใบหน้าร้อนขึ้นด้วยความเขินอาย

เขาตีก้นเธอจริงๆ?!

นึกว่าเธออายุสามขวบเหรอ?

พ่อของเธอไม่เคยตีเธอแบบนี้มาก่อน......ใช่แล้ว พ่อของเธอมักจะทักทายใบหน้าของเธอ หรือไม่ก็ใช้เข็มขัดโดยตรง

ไหนเลยจะเป็นแบบนี้ ที่อุ้มเธอไว้ในอ้อมอก ตีไปหนึ่งที แล้วนวดสามครั้ง

"ตีหนึ่งครั้งให้พุทราหวานหนึ่งผล คิดว่าฉันเป็นลูกแมวลูกสุนัขเหรอ?"

เฮ่อเสี่ยวเหวินพึมพำ ยังคงนอนอยู่ในอ้อมกอดของหวังผิง แต่ไม่ได้ลุกขึ้น เธอรู้สึกอาลัยอาวรณ์กับ "ความอบอุ่น"เช่นนี้

การนวดของหวังผิงหยุดลงอย่างกะทันหัน

เธอยืดตัวตรงอย่างอดไม่ได้ มีความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ข้างหลังหูกลับมีเสียงผู้ชายดังขึ้น "มีลูกแมวลูกสุนัขที่ดื้อแบบนี้ด้วยเหรอ?"

หัวใจของเฮ่อเสี่ยวเหวินสั่น เธอได้ยินเสียงหยอกล้อและขี้เล่นที่หาได้ยากในน้ำเสียงของหวังผิง เธอหันกลับไป และมองหน้าเขา

ดวงตาสีน้ำตาลของเขา ที่ปกติเย็นชาเหมือนสระน้ำลึก แต่ตอนนี้กลับเพิ่มความอบอุ่นเข้าไปอีกเล็กน้อย

"ยังไม่ลุกขึ้นอีก ถูกตีไม่พอ?"

คำพูดของหวังผิง ทำให้ใบหน้าของเฮ่อเสี่ยวเหวินแดงขึ้น เธอลุกขึ้นจากขาของเขาอย่างงุ่มง่าม และจัดกระโปรงที่ยุ่งเหยิง

เมื่อครู่กระโปรงของเธอเพิ่งถูกขึ้นสูงขึ้น เผยให้เห็นกางเกงเซฟตี้สีขาว หวังผิงหลุบตาลงมองเห็นขาเรียวยาวของเธอ

เฮ่อเสี่ยวเหวินชอบใส่ชุดกี่เพ้า และให้ความสำคัญกับการจัดการรูปร่างเสมอ บนร่างกายไม่มีไขมันส่วนเกิน และรูปขาก็ทั้งเรียวทั้งยาว

"โอ้ นายทำให้กระโปรงของฉันสกปรก!" เฮ่อเสี่ยวเหวินมองไปด้านหลัง และบริเวณสะโพกเปื้อนไปด้วยเลือด

บนกระโปรงสีขาว สีแดงนั้นสะดุดตามาก เหมือนเป็นเลือดยุง

หวังผิงชำเลืองมองแวบหนึ่ง แล้วสบเข้ากับใบหน้าเล็กๆ กลมๆ อันโกรธเคืองของเธอ แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า "ฉันชดใช้"

"นายพูดมาสิ กลับไปจะชดใช้ฉันหนึ่งตัว"

เมื่อเฮ่อเสี่ยวเหวินได้ยินเขาพูดว่าจะชดใช้ ก็ได้หยุดสร้างปัญหา แต่มองไปที่มือของเขา เธอกัดไปอย่างแรง และที่ง่ามมือระหว่างนิ้วยังมีเลือดไหลออกมา

ไม่แปลกใจเลยที่เขาด่าตัวเองว่าลูกแมวลูกสุนัข ลูกสุนัขต่างหากที่ชอบกัดคน

อารมณ์ของเธอซับซ้อน ขยับเข้าไปใกล้ แล้วปิดเข้าไปที่ง่ามมือระหว่างนิ้วของหวังผิง และดูดเลือดทั้งหมดให้เขา