บทที่661 มาเร็วไม่เท่ามาได้อย่างประจวบเหมาะ

เมื่อมาถึงโรงแรม ยวี่จิ้นเหวินถามหนานซ่งว่า "หิวยัง? หรือเราไม่ไปกินอะไรกันก่อนไหม?"

หนานซ่งวางกระเป๋าลง และเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ

"ไม่หิว วันนี้กินเยอะแล้ว จนถึงตอนนี้ยังย่อยไม่หมดเลย"

หนานซ่งหันหน้าไปมองยวี่จิ้นเหวิน "คุณหิวแล้วเหรอ?"

ยวี่จิ้นเหวินส่ายหน้า ยิ้มแล้วเดินเข้ามาหาเธอ จู่ๆ ก็ก้มลงอุ้มเธอขึ้น แล้วตรงไปวางบนเตียง

หนานซ่งไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเขาจูบไว้ "อื้อ"ออกมา แล้วตบเขาเบาๆ "ทำอะไรน่ะ?"

ยวี่จิ้นเหวินลุกชันครึ่งตัว แล้วมองเธอด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเห็นความหมายในดวงตาเขา หนานซ่งก็หน้าแดงเล็กน้อย แล้วยื่นนิ้วจิ้มไหล่เขา "พอถึงโรงแรม คุณก็เริ่มคิดนั้นคิดนี่ขึ้นมาเถอะ? ความคิดไม่บริสุทธิ์แบบนี้ เกิดอะไรขึ้น?"

เธอพูดหนึ่งประโยค ก็จิ้มเขาไปนิดหน่อย

เหมือนกับเกาอย่างไรอย่างนั้น

ยวี่จิ้นเหวินกุมมือเธอไว้ หัวเราะเบาๆ "ไม่ได้คิดนั่นคิดนี่ แค่คิดถึงคุณ"

“……”

หนานซ่งหายใจไม่ออก รู้สึกเพียงว่าความร้อนบนใบหน้าแผ่ซ่านไปถึงใบหู

ผู้ชายคนนี้ตอนนี้......คำหวานๆ แค่อ้าปากก็ไหลออกมา ไม่สนใจว่าเธอจะสามารถรับมือได้หรือไม่

นางนอนหงายอยู่บนเตียง ศีรษะพิงแขนเขา ถอดน้ำหนักทั้งหมดลง เอนกายพิงบนตัวเขา พลางกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า "จริงหรือ คิดถึงฉันตรงไหน?"

ยวี่จิ้นเหวิน "......"

คำพูดที่ไพเราะและสบายๆ ของเธอ เหมือนกับได้โบกมือเรียก ทำให้เขาตะลึงเล็กน้อย จากนั้นใบหน้าก็แดงระเรื่อ

เมื่อเห็นท่าทางงุนงงและตกใจของเขา หนานซ่งก็รู้สึกว่าตนเองสามารถกลับมาชนะได้แล้ว จึงหัวเราะคิกคัก สีหน้าพึงพอใจอย่างยิ่ง

ยวี่จิ้นเหวินเห็นท่าทางยิ้มแย้มและขี้เล่นของเธอ ก็รู้สึกเพียงว่าหัวใจดวงหนึ่งได้สั่นระริก แล้วจะทนได้อย่างไร และได้แกล้งจูบเข้าไป......

***

หนานซ่งไม่ได้ให้เขา "รังแก" ตัวเองนานเกิน ถึงอย่างไรก็ยังคิดถึงแขกที่จะมา จึงลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า แล้วไปแต่งหน้าในห้องน้ำ

ยวี่จิ้นเหวินยังอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง เหมือนแมลงผายลมยังไงยังนั้น แล้วกอดนางจากด้านหลัง "ให้ผมแต่งให้คุณไหม?"

"ไม่ต้อง" หนานซ่งถลึงตาใส่เขาในกระจก "คุณอยู่ให้ห่างจากฉัน จะดีกว่าสิ่งอื่นใด"

ปากของเธอเกือบจะถูกเขาจูบจนบวมแล้ว......

ยวี่จิ้นเหวินทั้งรู้สึกผิดทั้งน้อยใจ และก้มศีรษะลงราวกับถูกยัดเยียด จนต้องถูไถกับลำคอของเธอ ยิ่งดูเหมือนกับเจ้าโกลเด้นขนทองตัวใหญ่แล้ว

หนานซ่งหัวเราะในใจ สีหน้าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"คุณรีบไปอาบน้ำเถอะ ทั้งตัวมีแต่กลิ่นเหงื่อ เดี๋ยวลุงใหญ่ก็มา แล้วจะรังเกียจคุณอีก"

"โอ้"

ยวี่จิ้นเหวินไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย เขาไม่กลัวลุงใหญ่รังเกียจ เกรงว่าภรรยาจะรังเกียจ

ผลสุดท้ายให้ตายเถอะ หนานซ่งกำลังจะต้มน้ำชงชา เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

ในมือเธอถือกาต้มน้ำ มองไปห้องน้ำแวบหนึ่ง แล้วมองทิศทางของประตูอีกรอบ หางตาสั่นขึ้นเล็กน้อย

การมาเร็วไม่เท่ากับมาได้อย่างประจวบเหมาะจริงๆ......

หนานซ่งสงบสติอารมณ์ตัวเอง วางกาต้มน้ำลง แล้วเปิดประตูห้องน้ำแล้วตะโกนไปด้านในว่า "คุณลุงมาแล้ว คุณรีบหน่อยสิ!"

ยวี่จิ้นเหวินรีบพุ่งล้างโฟมออกจากตัวอย่างรวดเร็ว

หนานซ่งปิดประตูห้องน้ำ และสบถออกมาว่า นี่มันเรื่องอะไรกันว่ะ?

สีหน้าของเธอดูเจื่อนๆ ขึ้น แต่ไม่ยอมให้คนข้างนอกรอนานเกินไป จึงได้แต่ฝืนใจเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดออก สิ่งที่สะท้อนให้เห็น คือใบหน้าที่สง่างาม ดูอายุไม่มากนัก และบรรยากาศรอบตัวก็ดูสงบ

ด้านหลังยวี่จิ่นเฉิงยังมีอีกคนสองคน คนหนึ่งเป็นเลขา อีกคนเป็นบอดี้การ์ด