บทที่662 คุณลุงใหญ่ที่พึ่งพาไม่ได้

ยวี่จิ่นเฉิงวางถ้วยชาในมือลง กล่าวว่า "เคยได้ยิน"

เขาวางมือไว้ด้านหน้า นิ้วทั้งสิบประสานกัน สีหน้าเคร่งขรึม "เมืองตงเจิ้นตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของสามเหลี่ยมทองคำ เมื่อก่อนเป็นเมืองการค้าที่คึกคักมาก แต่ต่อมากลับกลายมาเป็นฐานของพวกมิจฉาชีพ เรียกว่า 'สามเหลี่ยมทองคำเล็ก' หัวหน้าเผ่าท้องถิ่น ชื่อเซียวเอิน ได้สร้างระเบิด ลอบสังหารและการลักพาตัว การปล้นสะดมจำนวนมาก และศรัทธาในนักบุญของอิลฮาน และชื่นชมทฤษฎีทางพันธุกรรมและลัทธิชนชาติ ซึ่งได้รับความสนใจจากหลายฝ่าย"

หนานซ่ง "อืม"ออกมา “งั้นท่านก็น่าจะรู้ว่า ผู้ชายที่ลักพาตัวฉันก่อนหน้านี้ มีชื่อว่าเฉียวเหลิ่ง เป็นคนเมืองตงเจิ้น”

ยวี่จิ่นเฉิงเงยหน้ามองหนานซ่งแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า "ฉันรู้จักเขา เขาเป็นชนเผ่าท้องถิ่นของเมืองตงเจิ้น และหัวหน้าของเผ่าฟ้า"

เขาหันไปหายวี่จิ้นเหวินอีกครั้ง "ถ้าไม่ใช่เพราะเขา อาจิ้นก็คงจะไม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ร้ายแรงขนาดนั้น จนเกือบตาย"

ยวี่จิ้นเหวินก้มหน้าลงเล็กน้อย

เขา 'ฟื้นคืนจากความตาย' แม้ว่าคนในครอบครัวจะมีความสุข แต่ก็กลัวมากเช่นกัน

ทันทีที่ลุงใหญ่กลับบ้านไปเยี่ยมเขา ทั้งครอบครัวมารวมตัวกันเพื่อประชุมวิจารณ์เขา บังคับให้เขาสาบานว่าจะไม่เอาชีวิตมาล้อเล่นอีก ถึงได้ปล่อยเขาไป หลังจากเรื่องนั้นยวี่จิ่นเฉิงก็สั่งสอนเขาหนักๆ ด่าว่าเขาไม่ควรรายงานที่มีความคิดการตาย เพื่อไปเผชิญหน้ากับเฉียวเหลิ่ง

หนานซ่งนึกถึงเรื่องเก่าๆ ในใจก็ปวดร้าวขึ้นมาอีกครั้ง

เธอบีบมือของยวี่จิ้นเหวิน แล้วตอบรับ "ค่ะ" ยวี่จิ่นเฉิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "ภายในเมืองตงเจิ้น มีดีมีร้ายปะปนกันอยู่ หัวหน้าเซียวเอินมีแม่ทัพใหญ่สามคน และหัวหน้าของสามเผ่า ได้แก่ ควีนโพแดง งูฟ้าและอัศวินดำ เฉียวเหลิ่งคืออัศวินดำ ตอนนี้ อัศวินดำได้ตายแล้ว ควีนโพแดงหลบหนีได้ เหลือเพียงงูฟ้าตัวเดียว หายไปอย่างไร้ร่องรอย เป็นตายไม่แน่ชัด และตอนนี้เราสงสัยว่า หวังผิงก็คืองูฟ้า"

"หวังผิงคืองูฟ้า?"

ยวี่จิ่นเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทำไมถึงพูดอย่างนี้? พวกเธอมีสิทธิ์ ที่คิดว่าเป็นแบบนี้?"

"ด้วยตาคู่นั้นของเขา"

หนานซ่งตอกเสียง "อีกอย่าง เป็นควีนโพแดงที่ชี้แนะด้วยตัวเอง"

แววตาของยวี่จิ่นเฉิงค่อยๆ เข้มขึ้น "ควีนโพแดง? เธออยู่ไหน?"

ยวี่จิ้นเหวินใจเต้นแรง ฐานะของลั่วอินอ่อนไหวเกินไป เขาคิดไม่ถึงว่าหนานซ่งจะกล้าพูดต่อหน้าคุณลุงโดยตรง

หนานซ่งพูดมาถึงตรงนี้ ก็เลิกคิ้วขึ้นยิ้ม "คุณลุง มีมาก็มีไป ต้องมีการเจรจากันดีๆ ครั้งนี้พวกเรามาขอร้องท่าน นี่เป็นเรื่องส่วนตัวจริงๆ ท่าน

ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงที่จะละเมิดกฎเพื่อนำไฟล์ข้อมูลมาให้พวกเรา แม้ว่าจะเป็นการเปิดเผยกับสิ่งที่ท่านสามารถพูดได้เพียงเล็กน้อย เราก็ถือว่าคุ้มกับการเดินทางครั้งนี้แล้ว"

ยวี่จิ้นเหวินพยักหน้าอยู่ด้านข้าง "คุณลุง ท่านก็อย่าเอาลำบากใจเลย ผมขออนุญาตจากแม่ผมแล้ว และกลัวว่าจะทำให้ท่านเดือดร้อน แต่เรื่องของเสี่ยวซ่งไม่ใช่แค่เรื่องของผมเท่านั้น แต่ยังเป็นเรื่องของครอบครัวเราด้วย แม่ยายผมพูดแล้ว ถ้าเรื่องไม่สำเร็จ ผมก็ไม่สามารถแต่งเมียได้"

"นายแต่งเมียไม่ได้ โทษฉัน?"

ยวี่จิ่นเฉิงถลึงตาใส่เขา

ยวี่จิ้นเหวินกล่าวว่า "หากท่านช่วย ไม่เพียงแต่ไม่โทษท่าน ผมยังต้องขอบคุณท่านด้วย ไม่งั้นผมคงต้องให้ตาคุณยายออกโรงแล้ว"

"ไอ้บ้านี่กระดูกแกมันคันนักเหรอ ที่กล้าเอาตายายของแกมากดดันฉัน!"

ยวี่จิ่นเฉิงทำท่ายกมือขึ้น ยวี่จิ้นเหวินไม่หลบ เขาไม่กลัวที่จะถูกตี ขอเพียงจัดการเรื่องนี้สำเร็จ ถูกตีเขาก็ยอมแล้ว

ทว่ากลับมีบางคนที่ยอมไม่ได้ ยวี่จิ่นเฉิงเพิ่งจะยกมือขึ้น ก็ถูกหนานซ่งยัดถ้วยชาใส่ "ท่านลุง ดื่มชา ให้ใจเย็นลงก่อน"

ยวี่จิ่นเฉิงเห็นสองคนนี้คุณช่วยฉันฉันปกป้องคุณ แนบแน่นเหมือนกาวจริง ก็เชื่อแล้วว่าตอนนี้พวกเขารักกันจริงๆ

เขาแค่นเสียงเบาๆ "ตอนนี้เรื่องงานแต่งของนาย เป็นเรื่องสำคัญที่สุดของตระกูลเรา ก่อนที่พวกนายจะมาถึง แม่ของนาย คุณตา และยายของนาย ได้ผลัดกันโทรหาฉันแล้ว ขอให้ฉันช่วยตระกูลหนานจัดการเรื่องนี้ให้ดี ถ้านายมีใจจริงๆ ก็รีบแต่งภรรยากลับบ้าน ทำให้ทุกคนมีความสุข และปล่อยให้แม่และผู้อาวุโสทั้งสองสบายใจได้ เสี่ยวซ่งเป็นเด็กดีเช่นนี้ แต่งงานกับนายนับว่ามีบุญวาสนาต่อกัน บุญที่บรรพบุรุษสั่งสมมาได้ตกมาอยู่ที่นายแล้ว"

"ใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ?"

คำพูดนี้ของยวี่จิ่นเฉิง ทุกคำล้วนพูดใส่ใจของยวี่จิ้นเหวิน เขากุมมือหนานซ่งไว้แน่น ดวงตาประกายแวววาว

หนานซ่งรู้ถึงความคิดยวี่จิ้นเหวินเกลียดการแต่งงาน เพียงแค่ตอนนี้เธอไม่ได้เกลียดการแต่งงาน ไม่มีแผนการรีบร้อนแต่งงาน ดังนั้นจึงฟังแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจ เห็นยวี่จิ่นเฉิงสีหน้าผ่อนคลายลงมาก น้ำเสียงก็ยอมรับเธอและตระกูลของพวกเธอ จึงรู้ว่าเรื่องมีพึ่งพาได้มากแล้ว

"แล้วคุณลุง ท่านเห็นว่าฝั่งหัวหน้าหวัง......"