บทที่901 หยั่งเชิง

อาการท้องของหนานซ่งจนถึงทุกวันนี้ไม่มีอาการอื่น ก็แค่ชอบกินของเปรี้ยว

แล้วเธอก็กินมันอย่างบ้าคลั่งด้วย

เธอซื้อบ๊วยเปรี้ยว ลูกอมมะขามเปรี้ยว เซียงจาแผ่นม้วนมาจากบนอินเทอร์เน็ต คนส่งของก็ทยอยเอามาส่งที่สวนกุหลาบทีละรอบๆ ยวี่จิ้นเหวินเริ่มหัดทำอาหารกับบะหมี่ที่มีรสเปรี้ยว เช่นบะหมี่ผักดอง บะหมี่เผ็ดเปรี้ยว เนื้อชุบแป้งทอดแล้วเอามาผัดกับซอสเปรี้ยวและสับปะรด ปลดล็อกสกิลใหม่ๆ ได้ทุกวัน ขวดน้ำส้มสายชูวางอยู่ในครัวหลายขวด แถมยังหมดอย่างรวดเร็วอีกด้วย

คุณหนูใหญ่ของบ้านแทบจะดื่มน้ำส้มสายชูพวกนี้เข้าไปแทนเครื่องดื่มอยู่แล้ว

หลังจากที่ตระกูลยวี่รู้ว่าหนานซ่งตั้งท้องก็ดีใจมาก

ต่างก็พากันบอกว่าช่วงท้องสามเดือนแรกไม่ควรจะออกไปไหนมาไหน แต่หนานซ่งกลับไม่คิดว่าเป็นเรื่องต้องห้ามอะไร เด็กในท้องของเธอขนาดการฝึกซ้อมที่หนักขนาดนั้นยังทนมาได้ อย่างนั้นก็หมายความว่าเด็กคนนี้เข้มแข็งแล้วก็กล้าหาญเหมือนกับพ่อและแม่

นายท่านยวี่กับนายหญิงยวี่ดีใจมากๆ วินาทีที่หนานซานไฉกับเหวินจิ่งอี้ได้รู้ข่าวก็ร้องเฮจนดังลั่นคฤหาสน์ เพลงงิ้วดังขึ้นอีกเพลงต่ออีกเพลง ขาดแค่ทั้งสองคนจับมือกันเต้นเพียงเท่านั้น

ยวี่จิ้นเหวินบอกกับคนในครอบครัวว่าหนานซ่งยังอยู่ในช่วงแรกของการตั้งครรภ์ เลยจะอยู่ที่เมืองหนานไปอีกพักใหญ่ อีกสักสองสามเดือนค่อยกลับไปเมืองเป่ย

เธอไปเมืองเป่ยไม่ไหว ยวี่เฟิ่งเจียวกับติงเหมาก็เลยพายวี่เจียหางกับยวี่เจ๋ออวี่มาที่เมืองหนานแทน

ยวี่เฟิ่งเจียวเอายาบำรุงมาให้หนานซ่งเยอะแยะมากมาย แล้วยังมีกระเทียมดองที่นายท่านยวี่เป็นคนดองด้วยตัวเองอีก แค่ได้กลิ่นหนานซ่งก็ดวงตาเป็นประกาย เวลาไม่กี่นาทีเธอก็กินเข้าไปหลายหัวแล้ว "เปรี้ยวๆ หวานๆ อร่อยมากเลยค่ะ!"

เห็นหนานซ่งแววตาเป็นประกาย ยวี่เฟิ่งเจียวก็ยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู: "หนูนี่เหมือนฉันเลย ตอนที่ฉันท้องอาจิ้นก็ชอบกินแต่ของเปรี้ยว กระเทียมดองเอย ถังหูลู่เอย แทบจะดื่มน้ำส้มสายชูแทนน้ำ"

หนานซ่งกินกระเทียมดองไป แล้วก็พยักหน้าไปอย่างเห็นด้วยมากๆ "ตอนนี้หนูเป็นแบบนี้เลยค่ะ!"

เธอหันไปมองยวี่จิ้นเหวิน "ที่แท้คุณก็โตมากับการโดนป้อนน้ำส้มสายชูนี่เอง หวังว่าลูกชายของหนูจะหล่อแบบนี้"

ยวี่จิ้นเหวินได้ยินแบบนั้นก็ไม่รู้ว่าจะยิ้มรับหรือร้องไห้ดี

หลายวันมานี้ทั้งสองคนเอาแต่เถียงกันเรื่องที่คนชอบพูดว่า "ชอบกินเปรี้ยวได้ลูกชาย ชอบกินเผ็ดได้ลูกสาว" หนานซ่งคิดว่าตัวเองชอบกินของเปรี้ยวขนาดนี้ เด็กในท้องจะต้องเป็นผู้ชายแน่นอน ยวี่จิ้นเหวินกลับบอกว่า: "ไม่มีคำพูดอะไรแบบนี้หรอก ผู้หญิงก็ชอบกินเปรี้ยว"

หนานซ่งรู้ว่าสหายปลาแห้งของเธอนั้นอยากได้ลูกสาว เธอก็ไม่ได้คิดว่ามันไม่โอเค ก็แค่คิดว่าตัวเองนั้นต้องทะเลาะกับคุณนายลั่วอยู่ทุกวัน ถ้าเกิดว่าคลอดลูกสาวออกมา ก็คงต้องทะเลาะกับยัยหนูทุกวันเหมือนกัน ถึงเวลานั้นถ้ามีศัตรูทั้งหน้าทั้งหลังจะทำยังไง ถ้าเกิดคลอดลูกชาย นั่นก็เป็นอาจิ้นน้อย เธอพาผู้ชายหล่อสองคนออกไปข้างนอกด้วยกัน เท่จะตาย

ติงเหมาฟังทั้งสองคนเถียงกันเรื่องเปรี้ยวชายเผ็ดสาว ก็เลยสอนความรู้ด้านการแพทย์แผนจีนให้ทั้งคู่ "รสเปรี้ยวอ่อนๆ ช่วยบำรุงตับ ตับของเธอคงจะเสียสมดุลหรือไม่ก็ประสิทธิภาพลดลง ถึงได้ชอบกินของเปรี้ยวขนาดนี้ เพื่อที่จะใช้มันช่วยปรับการรับรสชาติ เนื่องจากผู้หญิงตั้งครรภ์นั้นจะต้องเสียเลือดจำนวนหนึ่งไปเลี้ยงเด็กในครรภ์ ดังนั้นก็เลยเกิดอาการตับมีเลือดไปเลี้ยงไม่พอ......สรุปคือ ชอบกินของเปรี้ยวไม่ได้แปลว่าจะต้องได้ลูกชายเท่านั้น ชอบกินของเผ็ดก็ไม่ได้แปลว่าต้องได้ลูกสาวเท่านั้น แล้วก็นะ เธอกินของเปรี้ยวให้มันน้อยๆ หน่อย กินเยอะก็อาจจะไปกัดกระเพาะได้ แล้วก็กินผักกับโปรตีนเยอะๆ บำรุงสารอาหารในร่างกาย

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวิน: "......"

ทั้งสองคนมองตากัน จากนั้นก็หัวเราะออกมา พวกเธอก็แค่หาเรื่องเถียงกันไปเรื่อยประจำวันแค่นั้น ทุกคนทำเป็นเรื่องเครียดเสียอย่างนั้น

ที่จริงลูกชายหรือลูกสาว สำหรับพวกเธอก็เหมือนกันหมด ยังไงก็ต้องคลอดออกมาให้พวกเธอหยอกเล่น

ยวี่เจียหางกับยวี่เจ๋ออวี่นั่งอยู่ข้างๆ หนานซ่ง สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่หน้าท้องของเธอ

ยวี่จิ้นเหวินดีดกะโหลกพวกเขาไปคนละที "มองอะไรกัน?"

"มองหลานคนโตของผมอยู่ไง"

ยวี่เจียหางลูบหน้าผากของตัวเอง จากนั้นก็พูดกับยวี่จิ้นเหวินด้วยท่าทางจริงจัง "พี่ใหญ่ อีกไม่นานพวกเราก็จะกลายเป็นน้าแล้ว ต่อไปพี่จะมาดีดหน้าผากพวกผมเล่นแบบนี้ไม่ได้แล้ว จะต้องเคารพบทบาทคุณน้าของพวกผมด้วย"

"ใช่!"

ยวี่เจ๋ออวี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้าด้วยท่าทีขึงขัง "แล้วก็ห้ามดีดหน้าผากหลานของพวกผมด้วย พี่สะใภ้ พี่ต้องดูพี่ชายผมให้ดีนะ ตอนเด็กผมกับพี่หางฉลาดมาก แต่ชอบโดนพี่ใหญ่ดีดหน้าผากบ่อยๆ จนโง่ ไม่อย่างนั้นผมสอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่งไปแล้ว!"

ยวี่จิ้นเหวินมองเขาอย่างระอาใจ "สอบไม่ติดม.ปักกิ่ง แล้วมาโทษฉัน?"

"แน่นอนสิ"

ยวี่เจ๋ออวี่ฟ้องเสียงเบา "พี่ใหญ่ไม่เคยดีดหน้าผากพี่รุ่ยเลย พี่รุ่ยก็เลยฉลาดมาก"

ยวี่จิ้นเหวินบอก: "นั่นเป็นเพราะเจียรุ่ยเป็นคนขยัน พวกแกสองคนนั่นแหละที่ขี้เกียจ ถ้าไม่เพราะฉันคอยดีดหน้าผาก คงต้องไปนั่งขอข้าวอยู่ข้างถนนตั้งนานแล้ว ยังจะมีหน้ามาทำทีว่าตัวเองน่าสงสารอีก ต่อไปถ้าต้องสอนลูก พวกแกคือตัวอย่างที่ไม่ควรทำตาม"