บทที่902 ซีซี กลับมารักผมอีกครั้ง

ลั่วจวินหังพาเหยียนซีไปที่ฮว่าเหมยวิลล่า

"Thrushcross Grange (ฮว่าเหมยวิลล่า)......"

เหยียนซีมองแผ่นป้ายที่หลุดร่วง แล้วค่อยๆ อ่านตัวอักษรภาษาอังกฤษที่ถูกเขียนด้วยแลกเกอร์สีเขียว

ฝนยังตกอยู่ ลั่วจวินหังกางร่มคันสีดำ แล้วยกมันขึ้นเหนือศีรษะของพวกเขาทั้งคู่ เขาหันหน้าไปมองเหยียนซี ถามออกมาเสียงเรียบ: "ยังจำที่นี่ได้ไหม?"

เหยียนซีส่ายหน้า ใบหน้าของเธอเย็นชา "จำไม่ได้"

"ลองเข้าไปดู"

ลั่วจวินหังพาเธอเดินเข้าไปด้านในโดยไม่รั้งรอ เมื่อเดินขึ้นบันไดไป ก็รู้เลยว่าวิลล่าหลังนี้ไม่มีคนมาทำความสะอาดนานแล้ว ต้นไม้ก็ไม่มีคนตัด ปล่อยให้มันขึ้นจนรกชัฏ ใบไม้ร่วงก็ไม่มีคนกวาด ร่วงลงมาเต็มพื้นตอนที่เหยียบลงไปก็เกิดเสียงสวบๆ ฟังดูน่าหดหู่ใจ ที่วิลล่าไม่มีคนอยู่ ไม่มีความรู้สึกเหมือนมีคนอยู่เลยสักนิด มีแต่ความรู้สึกอึมครึมวังเวง

เหยียนซีเดินไปข้างหน้าแล้วก็สำรวจบรรยากาศรอบๆ ไปด้วย ฝีเท้าของเธอเชื่องช้า แต่ลั่วจวินหังก็ไม่ได้คิดจะเร่งเธอ เขาเพียงแค่เดินเคียงข้างเธอไปข้างหน้าเรื่อยๆ เหยียนซีถาม: "คุณจะพาฉันมาเจอใคร?"

"อีกเดี๋ยวได้เจอก็รู้แล้ว"

ตั้งแต่มาถึงเบอร์มิ่งแฮม ทั้งสองคนก็ใช้ภาษาอังกฤษคุยกันเป็นหลัก

ตอนที่ลั่วจวินหังพูดภาษาอังกฤษ ให้ความรู้สึกต่างจากตอนที่เขาพูดภาษาจีนลิบลับ เขาพูดภาษาอังกฤษได้คล่องมาก แต่ว่าเวลาพูดภาษาจีนกลับช้าและติดๆ ขัดๆ ให้ความรู้สึกเหมือนคนสมัยก่อนที่เจ้าบทเจ้ากลอน แต่สำเนียงลอนดอนของเขานั้นติดจะยานคางและแหบแห้ง เหมือนกับอากาศของเบอร์มิ่งแฮม เย็น ชื้น แล้วก็แฟนตาซี

เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ พอถึงจุดที่ต้องเลี้ยวไปทางเดินหิน ใบไม้ที่ร่วงลงมาก็ปิดหลุมตรงทางเดินเอาไว้จนมิด เหยียนซีสวมรองเท้าบูตยาวถึงเข่าสีขาว ส้นไม่สูงมาก ตอนที่ก้าวไปก็เหยียบลงตรงหลุมพอดี เกือบจะข้อเท้าแพลง

"ระวัง!"

ลั่วจวินหังประคองเธอได้ทันเวลา เขาดึงเธอเข้าหาตัวเอง เหยียนซีไม่ทันได้ตั้งตัวเลยคว้าตัวเขาไว้ พอเงยหน้า ก็เจอเข้ากับดวงตาสีฟ้าเข้ม ระยะห่างของทั้งสองคน ห่างกันแค่ไม้บรรทัดกั้น

เธอได้กลิ่นบางอย่างที่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเขา บอกไม่ถูกว่าคือกลิ่นอะไร มันผสมไปกับกลิ่นซิการ์ ใบยาสูบแล้วก็กลิ่นทะเล ให้ความรู้สึกย้อนยุค แข็งแกร่งแต่ก็สุขุม ความรู้สึกเดียวกันกับบุคลิกของเขาที่คนอื่นเห็น

เหยียนซีได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นตึกตัก และในตอนที่เธอคิดว่าต่อไปอาจจะเกิดเรื่องอะไรบางอย่างขึ้น หูเธอก็ได้ยินเสียงเคาะลูกกรง เธอกระดิกหูเพื่อฟัง แล้วก็หันไปมองด้านข้าง

ลั่วจวินหังมองหูของเธอ อยู่ๆ ดวงตาของเขาลุ่มลึกขึ้น จากนั้นก็ปล่อยเหยียนซีอย่างเงียบๆ

สายตาของเหยียนซีโดนภาพหลังลูกกรงดึงดูดเอาไว้

หลังลูกกรง มีผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง!

ในห้องที่ดูโกโรโกโส หน้าต่างที่แตกหนึ่งบาน หญิงสาวคนนั้นผมเผ้ายุ่งเหยิง บนใบหน้าก็มอมแมม เล็บสีดำนั่น ทั้งยาวและแหลม ราวกับคนป่า เธอกำลังฟุบอยู่ข้างหน้าต่าง จับจ้องมาที่พวกเธอ

เธอจ้องมาที่เหยียนซีอยู่ครู่ใหญ่ อยู่ๆ เธอก็กรีดร้องออกมาเสียงดัง ทำให้คนฟังขนลุกขนชัน

เหยียนซีมองคนตรงหน้าต่าง คิ้วเรียวสวยก็ขมวดแน่น

นี่คือเพื่อนเก่าคนนั้นที่ลั่วจวินหังพูดถึงเหรอ?

"เธอเป็นใคร?"

ลั่วจวินหังเองก็ค่อยๆ หมุนตัว แล้วหันไปมองทางหน้าต่าง ดวงตาลุ่มลึกเปล่งประกายเย็นชา

เขาเอ่ยแนะนำเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "เธอเป็นแม่หม้ายที่เป็นเจ้าของฮว่าเหมยวิลล่า ชื่อว่าแคทเธอรีน เหมย บลังโก คนที่นี่เรียกเธอว่าคุณนายเหมย เธอเคยเป็นเพื่อนของคุณ แล้วก็เป็นคนร้ายที่มีส่วนร่วมในการทำร้ายคุณ"

เหยียนซีหรี่ตา อยู่ๆ ก็หันไปมองเขา

"คุณหมายความว่า เธอหักหลังฉัน?"

ลั่วจวินหังตอบ "อืม" เบาๆ แค่คำเดียว "คุณเคยตกลงมาจากหลังม้า แล้วก็แท้งลูก ใครบางคนทำอะไรบางอย่างกับเท้าของม้า เป็นแคทเธอรีน เหมย ที่ทำ หลังจากนั้นเธอก็โดนเซียวเอินใช้ประโยชน์ เพื่อร่วมมือกับศัตรูคิดจะฆ่าผม ในตอนนั้นคุณเอาตัวเองมารับกระสุนแทนผม เป็นแผลอยู่ตรงนี้"

ระหว่างที่พูด มือของเขาก็แตะลงบนตำแหน่งที่ใกล้หัวใจ ตรงหน้าอกของเธอ