ตอนที่ 3

‘ผมควรจะดีใจใช่ไหม... โธ่... โดนเมียว่าเล็กซะงั้นมันน่าช้ำใจจริงๆ’

ตะวันกล่าวติดตลก รีบรั้งร่างเอิบอิ่มของภรรยาเข้ามากอดเอาไว้แน่น

‘ดารักคุณที่ใจ... ไม่ต้องกังวลค่ะ ต่อให้คุณไม่มีตรงนั้นดาก็รัก’

‘ให้มันจริงเถอะ’

ตะวันหอมแก้มเมียรักฟอดใหญ่ ดาหลารู้ว่าสามีทั้งรักและหึงหวงหล่อน

ทุกวันนี้ดาหลาก็ยังคิดถึงตะวันอยู่เสมอ แม้ว่าเขาจะดื้อรั้นและมีทิฐิรุนแรงต่อปัญหาของครอบครัวของตัวเองเมื่อในอดีตที่พ่อกับแม่ต้องแยกทางร้างลากันไปคนละทิศคนละทาง

ครั้นเมื่อถึงเวลามีครอบครัวเป็นของตัวเอง ดาหลารู้ว่าตะวันก็รักหล่อนกับลูกชายมาก โชคร้ายที่เขาไม่น่าอายุสั้น ต้องมาด่วนจากไปทั้งที่ยังหนุ่มแน่น

“สรุปว่าหนูจะต้องไปอยู่กับปู่รอนน์นะครับคนดีของแม่”

ดาหลาขยี้ศีรษะของลูกชายด้วยความรักใคร่เอ็นดู หลังจากโทรศัพท์ไปปรึกษากับพ่อสามีว่าจะเอาหลานไปฝากเลี้ยงที่ต่างจังหวัด ซึ่งรอนน์ก็รับปากอย่างไม่อิดออดว่าจะช่วยเหลือทุกอย่าง รอนน์อยากเจอหลาน

สัปดาห์ต่อมา

ที่บ้านของรอนน์ในจังหวัดเชียงราย เมื่อเดินทางมาถึงที่หมาย ดาหลากับลูกชายยกมือไหว้ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ผู้เป็นเจ้าของบ้าน

รอนน์เป็นผู้ชายที่มีเค้าโครงร่างกำยำสูงใหญ่แบบฝรั่ง ทว่าผิวสีของเขาเป็นสีแทนเข้มไม่ขาวซีด ซึ่งดาหลามารู้ในภายหลังว่านอกจากรอนน์จะมีเชื้อสายสเปนแล้วพ่อของเขายังเป็นลูกเสี้ยวที่สืบเชื้อสายมาจากแถบอเมริกาใต้ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่รอนน์จะมีลักษณะผสมจากหลายเชื้อชาติ แต่ลักษณะเด่นๆ ที่ถูกรวมเข้าด้วยกัน ก็ทำให้เขาดูคมคร้ามเป็นที่สะดุดตาของดาหลาตั้งแต่แรกเห็น

“สวัสดีค่ะคุณรอนน์... เอ่อ หนูควรเรียกคุณยังไงดีคะ?”

ดาหลาถาม หล่อนรู้สึกเกร็งเล็กน้อยกับการเจอกันครั้งแรก ไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านคนนี้อยากให้เรียกชื่อเขาว่า ‘รอนน์’ แบบฝรั่ง หรือควรจะเรียก ‘พ่อรอนน์’ เพราะเขามีศักดิ์เป็นพ่อผัวของหล่อน

“ตามใจคุณ... ผมยังไงก็ได้”

คำตอบบอกให้รู้ว่าเขาเป็นคนง่ายๆ รอนน์ยอมรับว่าความสะสวยของดาหลาสะดุดตาและต้องใจเขาตั้งแต่วินาทีแรกเห็น

ผิวพรรณของดาหลาเปล่งปลั่งและขาวเนียนสมกับที่มีมารดาเป็นคนญี่ปุ่น

รอนน์ตะลึงมองหล่อนอยู่นานเป็นครู่ด้วยความลืมตัว กระทั่งเสียงของริวลูกชายหล่อนที่ดังแหลมขึ้นมา ทำให้รอนน์หลุดออกมาจากมนต์สะกดของลูกสะใภ้แสนสวยที่ทำให้จ้องมองตาไม่กระพริบ

“หวัดดีครับคุณปู่”

ริวยกมือไหว้รอนน์ที่เพิ่งมีโอกาสได้เจอหน้ากันเป็นครั้งแรกในชีวิต