ตอนที่ 4

“ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น ผมสัญญาว่าจะดูแลหลานให้ดีที่สุด”

วาจาหนักแน่นของพ่อสามีทำให้ดาหลารู้สึกโล่งใจและอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาดล้ำ

ซึ่งสาเหตุก็อาจจะเป็นเพราะว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา หล่อนกับลูกชายต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเพียงลำพังสองแม่ลูก

กระทั่งวันที่ดาหลาได้มีโอกาสก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านของรอนน์... มันทำให้รู้ชัดเลยว่าสิ่งที่ชีวิตของหล่อนกับลูกขาดหายไปนานก็คือ ‘ผู้ชายอย่างรอนน์’ นี่เอง

รอนน์เป็นผู้ชายที่มีวาจาทรงอำนาจ คำพูดคำจาของเขาฟังดูหนักแน่นมีพลังและน่าเชื่อถือ

ใบหน้าของรอนน์ช่างคมคร้ามหล่อเหลา รูปร่างก็สูงใหญ่กำยำล่ำสันไปด้วยมัดกล้ามสมชายชาตรี รอนน์ดูแข็งแรงบึกบึนในแบบที่พร้อมจะปกป้องหล่อนกับลูก

ดาหลารู้ว่าภายในบ้านของรอนน์มีบรรยากาศของความเป็นชายชาตรีในทุกซอกทุกมุม เขามีสไตล์การใช้ชีวิตในแบบที่หล่อนใฝ่หามาโดยตลอด

ร่องรอยการใช้ชีวิตแบบคลุกคลีอยู่กับป่าเขาลำเนาไพรและธรรมชาติของรอนน์ยังปรากฏให้เห็นที่โรงจอดรถซึ่งเต็มไปด้วยเบ็ดตกปลา เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นปืน ธนู ลูกดอก และหน้าไม้ประดับเอาไว้ข้างฝาผนังราวกับเป็นของสวยงามตกแต่งบ้าน

ดาหลาลองคิดเล่นๆ ถ้าเป็นไปได้หล่อนอยากให้ลูกชายได้เติบโตอยู่กับเขาที่นี่ และคงจะดีไม่น้อย... ถ้าริวได้เรียนรู้ซึมซับการใช้ชีวิตในแบบของรอนน์

ความมั่นใจบางอย่างทำให้ดาหลาเชื่อว่า ’ปู่รอนน์’คนนี้จะสามารถเลี้ยงดูลูกของหล่อนให้เติบโตขึ้นมาเป็นชายชาตรีได้สมบูรณ์แบบอย่างไม่ต้องสงสัย

“แม่ครับ... ผมอยากให้คุณปู่รอนน์พาไปตกปลาจะได้ไหมครับ”

เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงตอนบ่าย ริวเดินเข้ามาขัดจังหวะภายในห้องรับแขก ขณะปู่รอนน์กับมารดาของตนกำลังนั่งสนทนาแลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตของกันและกันอย่างออกรสชาติ

ในวัยเจ็ดขวบของริวนั้นยังเต็มไปด้วยความซุกซนตามประสาเด็กผู้ชาย จึงไม่แปลกที่ริวจะรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับสภาพแวดล้อมแปลกใหม่รอบๆ บ้านของปู่รอนน์ที่ทำให้อยากรู้อยากลองไปหมด

“ได้สิ... เดี๋ยวปู่จะพาออกไปตกปลา”

รอนน์กล่าวกับหลานแล้วหันมามองหน้าสะใภ้เป็นเชิงขออนุญาตหล่อน

“ไปได้แต่อย่าดื้อจนปู่รอนน์ปวดหัวนะลูก”

ดาหลาบอกลูกชาย

“งั้นคุณรอปลานะครับ... เดี๋ยวเราเอามาทำอาหารมื้อเย็นกินกัน”

รอนน์ได้ไอเดียว่าจะทำกิจกรรมเล็กๆ ร่วมกับสองแม่ลูกที่เดินทางไกลมาหาเขาถึงเชียงราย

“ได้ค่ะ”

ดาหลาพยักหน้ายิ้มๆ

“คุณทำกับข้าวเป็นใช่ไหม... ”

รอนน์ถามยิ้มๆ

“ได้ค่ะ... เอ่อ แล้วมีปลาอะไรบ้างคะ”