บทที่ 184 คงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ

กู้ฉางฉิงมองเธออย่างงุนงง ไม่นานก็พบว่าสายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่เฟิงจิงเหยาอยู่ตลอด ทันทีก็เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้กำลังรอเฟิงจิงเหยาอยู่

เวลานี้ในใจของเธอก็เป็นทุกข์ขึ้นมา

ยังไม่รอให้เธอได้ตอบสนอง ทันใดนั้นก็พบว่าซูตี้ดึงคอเสื้อของตนเองให้ต่ำลง แล้วก็เดินมุ่งตรงไปยังเฟิงจิงเหยาที่ออกมา

"สุดหล่อ คืนนี้ว่างไหม ทานข้าวด้วยกันสักมื้อไหม อีกทั้งฉันเพิ่งมา ไม่คุ้นชินกับคนที่นี่ ยังไม่มีเพื่อน"

เธอพูดจบ ก็ไม่ลืมส่งสายตาหวานกับเฟิงจิงเหยา

แต่ทว่าเฟิงจิงเหยาไม่สะทกสะท้าน มองเธอด้วยสายตาเย็นชา

"บริษัทมีคนตั้งมากมาย ฉันจะจัดคนให้พาคุณไป"

เขากล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา พูดจบก็ไม่สนใจใบหน้าซูตี้ที่หยุดชะงัก ก้าวเท้าออกไป

บทสนทนาของคนทั้งสองมีคนไม่น้อยที่ได้ยิน อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบวิพากย์วิจารณ์กัน

"ผู้หญิงคนนี้ป่วยหรือไง แม้แต่ประธานเฟิงก็กล้าเล่น คงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ"

"ใช่ ทำเหมือนกับผู้หญิงที่ยืนข้างถนน ราวกับว่าไม่เคยพบผู้ชายมาหลายภพหลายชาติ"

"คนแบบนี้ดูแล้วก็คือคนสำมะเลเทเมาคนนึง คุณคุณไม่ได้ดูเมื่อกี้เธอดึงคอเสื้อ คิดว่าเปิดอกแล้วจะสามารถเล่นงานประธานเฟิงของพวกเราได้ ช่างตื้นเขินเกินไปจริงๆ"

กู้ฉางฉิงฟังคำวิพากย์วิจารณ์ของพวกเขาแล้ว ทันทีก็หึงและเป็นทุกข์เล็กน้อย

ทางด้านซูตี้ไม่ได้ใส่ใจกับคำวิพากย์วิจารณ์เหล่านี้โดยสิ้นเชิง กวาดสายตาอย่างไม่ใส่ใจมองไปรอบๆ เห็นกู้ฉางฉิงที่ยังไม่ไป เดินเข้าไปอย่างไม่ทำใจยอมรับ

"นี่ ตกลงผู้ชายคนเมื่อกี้นั้นเป็นใครกัน?"

กู้ฉางฉิงเห็นว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบ จึงทำได้เพียงตอบรับ

"นั่นคือประธานบริษัทเฟิงซื่อกรุ๊ปของพวกเรา"

พูดจบ เธอก็คิดที่จะออกไป แต่ทันทีซูตี้ก็ดึงเธอมาไต่ถาม

"งั้นปกติเขาก็ทำงานที่นี่หรอ?"

กู้ฉางฉิงขมวดคิ้ว อดทนต่อความหงุดหงิดแล้วตอบกลับว่า: "ปกติเขาไม่ได้ทำงานที่นี่ เดือนนึงมาครั้งนึง"

พูดถึงตรงนี้แล้ว เธอเห็นถึงรังสีการล่าในสายตาซูตี้ กล่าวโจมตีว่า: "ถ้าคุณมีความคิด ฉันจะแนะนำคุณว่าทางที่ดีเลิกคิดไปซะ เขาแต่งงานแล้ว!"

ซูตี้ฟังแล้ว ก็ตกตะลึง

นี่เป็นเรื่องที่เธอคาดไม่ถึง

เพียงแต่เธอไม่ได้สนใจ: นี่เป็นอะไรล่ะ ฉันก็ไม่ได้ต้องการให้เขาแต่งงานกับฉันซะหน่อย"

เธอพูดพลาง เอ่ยปากด้วยสีหน้าบ้าตัณหา: "ฉันยังไม่เคยเจอผู้ชายที่หล่อขนาดนี้เลย ถ้าสามารถทำให้เขามาเป็นแฟนฉันได้ก็คงไม่เลวเลย"

กู้ฉางฉิงที่เดิมทีคิดว่าจะสามารถกำจัดความคิดล่าเหยื่อในใจเธอได้ แต่ไม่นึกเลยว่าจะได้ประโยคแบบนี้มา พูดไม่ออกฉับพลัน สีหน้าไม่ยากจะเชื่อ

ตกลงนี่คือคนประเภทไหนกัน?

เธอหลุดปากกล่าวออกมาว่า: "คุณชอบมู่จิ่นไม่ใช่หรอ?"

หลังจากเธอหลุดปากพูดออกมา ซูตี้ก็ตกตะลึง

"คุณรู้ได้ยังไง?"

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนี้ ในสายตาก็ปกปิดความขัดเคืองไว้ไม่อยู่

เธอหลุดปากพูดออกมาได้ยังไงกัน?