บทที่ 190 แม้แต่ผู้หญิงคนนึงก็ควบคุมไม่ได้

เฟิงจิงเหยาได้ยิน ก็กวาดสายตามองเธอแล้วกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า: "คนขับรถบอกว่าคุณเกิดเรื่อง"

ที่แท้คนขับโทรศัพท์ไปรายงานเฟิงจิงเหยาขณะที่กู้ฉางฉิงกำลังลงบันทึกอยู่ที่สถานีตำรวจ

เขาเลื่อนดวงตาลงไปมองการบาดเจ็บที่เท้าของกู้ฉางฉิง กล่าวถามว่า: "ตกลงเกิดอะไรขึ้น? อาการบาดเจ็บของคุณเป็นยังไงบ้าง?"

กำลังพูดพลาง เสียงของมู่เฉาเกาก็ดังขึ้นมาจากข้างหลังของคนทั้งสอง

"จิงเหยา คุณกู้ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงฟังคำพูดนี้แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ รอยยิ้มมุมปากก็หยุดชะงักไปในชั่วพริบตา

เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ พวกเขาอยู่ด้วยกัน

คิดแบบนี้แล้ว แววตาเธอก็สับสนจนยากที่จะบรรยาเป็นคำพูด

และเวลานี้มู่เฉาเกอคล้ายกับจะเห็นถึงอาการกู้ฉางฉิง จึงกล่าวถามอย่างเป็นห่วงอีกครั้งว่า: "ที่แท้คุณกู้ก็อยู่ด้วย เมื่อกี้ได้ยินว่าคุณเกิดเรื่อง ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงดึงสายตากลับไปที่เธอ ฉีกยิ้มมุมปากแล้วกล่าวว่า: "ไม่มีเรื่องอะไรหรอก คนขับรถในบ้านตกใจยกใหญ่ไปเอง"

เธอพูดพลาง ก็เดินกระเผลกออกจากการประคองของเฟิงจิงเหยา ไม่อยากพูดเรื่องเมื่อตอนเย็นให้มากความ

เฟิงจิงเหยาขมวดคิ้วมองเธอ สังเกตเห็นถึงความเสียใจของเธอในชั่วพริบตา

แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเสียใจ

คิดแล้วไม่เข้าใจงั้นเขาก็เลยไม่คิด หันเอียงมองไปยังพยาบาลที่อยู่ด้านข้าง

"ต้องนอนโรงพยาบาลไหม?"

พยาบาลนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ส่ายหัวแล้วกล่าวว่า: "ไม่ได้บาดเจ็บถึงเส้นเอ็นกระดูก ไม่ต้องนอนโรงพยาบาล แค่ทานยาทำแผลตามที่กำหนด"

เฟิงจิงเหยาพยักหน้า เอียงหน้าไปกล่าวกับกู้ฉางฉิงว่า: "กลับไปเถอะ"

กู้ฉางฉิงพยักหน้าเดินมุ่งไปยังทางเข้าประตู แต่พอเธอเดินไปได้สองสามเก้าเธอก็อดไม่ได้ที่จะหยุดลง สูดลมหายใจเข้า

การบาดเจ็บก่อนหน้านี้ยังไม่รู้สึกเจ็บขนาดนี้ แต่หลังจากทายา ขยับเล็กน้อยเธอก็คล้ายกับโดนเข็มแทง ทำให้เธอเจ็บจนต้องสูดลมหายใจเข้าด้วยความเจ็บปวด

มู่เฉาเกอเห็นเช่นนี้ ก็กล่าวถามด้วยความหวังดีว่า: "คุณกู้ ต้องเอารถเข็มมาให้คุณไหม?"

กู้ฉางฉิงได้ยิน ก็ไม่คิดจะอวดดี พอดีเธอกำลังเตรียมจะพยักหน้า ร่างกายก็ลอยขึ้นในอากาศทันที

"ว้าย——"

เธอร้องออกมาอย่างตกใจ ด้วยจิตสำนึกเฟิงจิงเหยาอุ้มเธอขึ้นมาอย่างเจ้าหญิง

เวลานี้กู้ฉางฉิงและมู่เฉาเกอก็นิ่งอึ้งไป

เฟิงจิงเหยาเพียงแค่มองคนที่อยู่ในอ้อมกอด กล่าวว่า: "กลับเถอะ"

พูดจบ เขาก็นำออกไป

กู้ฉางฉิงดึงสติกลับมา มุมปากภายใต้ใบหน้ายกขึ้นอย่างระงับไม่อยู่ ความกลัดกลุ้มภายในใจก็ว่างเปล่า

เธอลืมตามองใบหน้าที่หล่อเหลาในอยู่ในระยะใกล้ พิงที่อ้อมกอดเขาอย่างสบายใจ แต่หางตาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังมู่เฉาเกอที่อยู่ด้านหลังพวกเขา

ไฟที่โรงพยาบาลตอนกลางคืนไม่ค่อยสว่าง ทำให้เธอมองไม่ชัดเจนเล็กน้อย

มู่เฉาเกอมองไม่เห็นถึงสายตาของกู้ฉางฉิง เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก็เดินตามขึ้นมา

เพียงแต่สายตามีความหมายอันลึกซึ้งกับภาพเบื้องหลังคนทั้งสอง

หลังจากนั้นคนทั้งสามคนก็ขึ้นรถ เคลื่อนรถมุ่งไปยังตระกูลเฟิง

บนถนน คนทั้งสามหาคำพูดมาพูดคุยกัน บรรยากาศเข้ากันได้ดีอย่างชัดเจน เพียงแต่กู้ฉางฉิงรู้สึกว่าในใจไม่สบอารมณ์มาโดยตลอด

บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาคุยเรื่อยเปื้อยกันมาพักนึงแล้ว หัวข้อก็กลับมาที่หัวข้อการเงินที่เธอไม่ถนัด เธอก็ทำได้แค่ฟังมันเฉยๆ

ไม่นานก็ถึงตระกูลเฟิง

"จิงเหยา เวลาก็ดึกแล้ว คุณไปส่งคุณกู้กลับไปก่อนเถอะ โครงการSTGพวกเราค่อยคุยกันวันอื่น"

มู่เฉาเกอลงจากรถด้วยกริยาท่าทางที่สง่า กล่าวลากับกู้ฉางฉิง: "แล้วพบกันใหม่กู้ฉางฉิง"

กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่าเพราะอะไรพอฟังคำพูดนี้แล้วก็แปลกประหลาดเล็กน้อย คล้ายกับเฟิงจิงเหยาให้เธอบอกกับเธอ

ในใจเธอส่ายหน้า สลัดภาพลวงตาที่แปลกประหลาดนี้ทิ้ง จึงพยักหน้าอย่างมีมารยาท กล่าวลากับเธอ

"แล้วพบกันใหม่คุณมู่"

เฟิงจิงเหยาพยักหน้ากับมู่เฉาเกอ: "เจอกันพรุ่งนี้"