บทที่ 191 นี่คือเขารักและทะนุถนอมเธอ

ใช้เวลาอย่างสงบสุขตลอดทั้งคืน

วันต่อมา กู้ฉางฉิงสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวข้างๆ ตื่นขึ้นมาตามด้วยความมึนงง

เพียงแค่ผ่านการพักผ่อนมาตลอดทั้งคืน ไม่เพียงแต่แผลของเธอยังไม่หายดี กลับกันกลับยิ่งปวด ทำให้เธอหายใจยังเจ็บจนแยกเขี้ยวยิงฟัน

"ร่างกายไม่สะดวกสบายก็อย่าฝืนเลย วันนี้อยู่บ้านเถอะ"

เฟิงจิงเหยาบังเอิญเห็นเข้าพอดี เลยพูดห้ามปราม

กู้ฉางฉิงส่ายหัว : "ช่างเถอะ ตอนนี้กำลังทำงานเข้าขากับซูตี้ได้ดี ถ้าไม่ไป คาดว่าเธอจะได้ทีวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้อีก"

เฟิงจิงเหยาขมวดคิ้ว เห็นเธอกัดฟันด้วยท่าทางฝืนทำ พูดยืนยันว่า : "คุณทำงานอยู่บ้านก็ไม่ต่างกัน ทางด้านบริษัทนั้นฉันสามารถจัดการได้"

กู้ฉางฉิงได้ยิน ก็นิ่งอึ้งมองเขา

เห็นในแววตาเขาที่ไม่ยินยอม รู้เลยว่านี่คือเขารักและทะนุถนอมตน ในใจอดไม่ได้ที่จะมีความสุข

"โอเค งั้นก็ฝากคุณด้วยแล้วกัน"

เธอก็เลยถือโอกาสกลับไปที่เตียง มองไปที่เฟิงจิงเหยาด้วยรอยยิ้ม

เฟิงจิงเหยาพยักหน้า จากนั้นก็แต่งตัวและลงไปรับประทานอาหาร

กู้ฉางฉิงรอเขาออกไปแล้ว พักผ่อนอยู่บนเตียงสักครู่ ก็ลุกขึ้นล้างหน้าบ้วนปาก

จากนั้น เธอเห็นว่าด้านนอกมีแดดดี ให้คนรับใช้ช่วยเธอย้ายเครื่องมือไปที่สวน วางแผนที่จะใช้เวลาตลอดทั้งวันนี้ในสวน

ก็ไม่รู้ว่าเฟิงจิงเหยาจัดการอย่างไร เธอเพิ่งจะเตรียมพร้อม ทางด้านซูตี้นั้นก็เริ่มติดต่อเธอทางอินเตอร์เน็ต สานต่องานเมื่อวานที่ยังทำไม่เสร็จ

ในขณะที่พวกเขาพูดคุยสอบถามกัน กู้ฉางฉิงก็อดไม่ได้ที่จะหมกมุ่นครุ่นคิดอยู่กับงาน

แต่ไม่รู้ว่ามีบางคนดูการกระทำการเคลื่อนไหวของเธออยู่

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่มู่เฉาเกอยืนมองอยู่ไม่ไกลอย่างเงียบๆ ในแววตารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

แต่กู้ฉางฉิงไม่รู้ เธอจดจ่อกับงานที่กำลังทำในมือ

ก็ไม่รู้ว่ายุ่งกับงานนานแค่ไหน เธอจึงทำงานของบริษัทจนสิ้นสุดลง

พอดีกับที่เธออยากจะยืดเส้นยืดสาย ก็เลยเห็นมู่เฉาเกอที่ยืนอยู่ไม่ไกล จึงตกตะลึงเล็กน้อย

"คุณมู่ คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

มู่เฉาเกอได้ยิน ก็ละสายตากลับ แล้วเดินเข้าไปด้วยท่าทีสุขุมสง่างาม

"เพิ่งมา เห็นว่าคุณยุ่งอยู่ ก็เลยไม่อยากรบกวน"

เธอไม่ได้บอกว่าเธออยู่ที่นี่มานานแล้ว อมยิ้มแล้วกวาดสายตามองไปที่โต๊ะทำงานของกู้ฉางฉิง

"คุณกู้นี่คือทำเสร็จแล้วหรอ?"

กู้ฉางฉิงพยักหร้าอย่างงงๆ : "เกือบแล้ว ขาดลงสี"

มู่เฉาเกอพยักหน้ารับ แล้วดูแบบร่างการออกแบบทันที ยิ้มแล้วพูดว่า : "มิน่าล่ะจิงเหยาถึงให้ความสำคัญกับคุณกู้ขนาดนี้ คุณกู้มีความสามารถอย่างนี้ ดูภาพการออกแบบนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่ฉันอยากจะได้เสื้อผ้าอย่างนี้สักชุดเลย สวยมากๆ"

เธอกล่าวชื่นชม แต่กลับทำให้กู้ฉางฉิงรู้สึกแปลกๆ

ดูเหมือนว่าเฟิงจิงเหยาให้ความสำคัญกับเธอจากความสามารถในการทำงานของเธอ

แต่เธอพูดได้อย่างสุภาพมาก นี่ทำให้กู้ฉางฉิงอดคิดมากไม่ได้ เธอคิดมากไปหรือเปล่า?

เธอมองไปที่มู่เฉาเกออย่างลังเลใจ ยิ้มเจื่อนๆพูดว่า : "คุณมู่ชมเกินไปแล้ว ได้ฟังคุณพูด ดูเหมือนจะเข้าใจจิงเหยาเป็นอย่างดี คาดว่าพวกคุณจะรู้จักกันมาหลายปีแล้ว?"

มู่เฉาเกอได้ฟังคำพูดนี้ ตกตะลึงไปชั่วขณะ