บทที่ 219 ทำไมต้องทำกับฉันขนาดนี้

ลู่ซือหยี่ถูกมองจนตื่นตระหนก ใจก็รู้ว่าตนเองไม่สามารถอธิบายได้ ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมามลายหายไปหมดแล้ว

"คุณน้าหมิง คุณต้องเชื่อฉันนะ ว่าเป็นลูกของพี่จิ่งเหยา ฉันไม่ได้ทำอะไรกับผู้ชายคนนั้น ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน……”

เธอเดินหน้าอธิบาย ในเวลาเดียวกันก็ต้องการจะดึงรั้งคุณนายเฟิง ทว่าถูกคุณนายเฟิงหลบหลีกอย่างรังเกียจ

เธอมองคุณนายเฟิงด้วยความตกตะลึง ขยับปากกำลังจะพูดอะไร แต่ยังไม่ทันได้พูด ก็ถูกตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"พอได้แล้ว เรื่องไร้สาระของพวกคุณก็ต้องมีขีดจำกัดนะ!"

นายท่านเฟิงนั่งบนที่นั่ง จับไม้ค้ำยันเคาะลงบนพื้นอย่างแรง : "ยัยหนูตระกูลลู่ ถึงแม้บางเรื่องฉันจะไม่ได้สนใจตลอดมา แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่รู้"

เขาพูดจบ กวาดสายตามองตระกูลลู่ทุกคนอย่างดุดัน ท้ายที่สุดก็จับจ้องไปที่ลู่ซือหยี่

"ตั้งแต่แรกคุณจงใจที่จะทำลายการแต่งงานของจิ่งเหยากับฉางซิน ตอนนี้ก็เป็นเรื่องเด็กในท้อง ฉันเห็นแก่เด็ก ก็เลยต้องอดทนต่อเรื่องวุ่นวายของพวกคุณไปพลางๆก่อน แต่ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด! พูดอีกอย่างหนึ่ง ตั้งแต่นี้ต่อไปทั้งสองตระกูลก็ไม่ต้องไปมาหาสู่กันแล้ว!"

คำพูดนี้ออกมา พ่อลู่แม่ลู่ก็แค่อยากต่อสู้คืนความยุติธรรมให้ลู่ซือหยี่ แต่ก็จำใจต้องเงียบไป

ในเวลาเดียวกันพวกเขาก็รู้ เรื่องวันนี้ มันล้มเหลวจนแก้ไขไม่ได้แล้ว

ทันใดนั้น ก้นบึ้งหัวใจของพวกเขาที่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

วางแผนเรื่องราวมานานขนาดนี้ ในบัดดลก็ต้องการประสบความสำเร็จ แต่ทว่าก็พินาศลงในชั่วพริบตา ไม่มีใครยอมรับได้

แต่รับไม่ได้พวกเขาก็ต้องยอมรับ ถึงอย่างไรนายท่านก็พูดทิ้งไว้อยู่ที่นี่แล้ว

พูดได้ว่าเรื่องครั้งนี้พวกเขาคาดการณ์ผิดพลาด

พวกเขาไม่คาดคิดว่าเฟิงจิ่งเหยาจะทำเรื่องละเอียดถี่ถ้วนขนาดนี้

ต้องการทราบข้อมูลที่บันทึกของโรงแรมลี่จิ่งอินเตอร์เนชั่นแนล พวกเขาได้ลบไปแล้ว อีกทั้งคิดว่าทำแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ยังคงไม่คิดว่าจะถูกเฟิงจิ่งเหยาจับได้

"อย่างที่นายท่านพูด ครั้งนี้เป็นพวกเราที่ก่อความวุ่นวาย"

ถึงแม้ว่าพ่อลู่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่เพื่อรักษามิตรภาพระหว่างทั้งสองตระกูลไว้ ก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับผิด

ลู่ซือหยี่ได้ยินคำพูดของพ่อ ก็รู้ว่าจบสิ้นลงแล้ว เดินซวนเซถอยกลับ

เธอไม่ยอม ตาแดงมองไปที่เฟิงจิ่งเหยา รีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวเขาทันที

"พี่จิ่งเหยา ทำไมคุณถึงต้องทำกับฉันขนาดนี้"

เธอมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างบ้าคลั่ง ถามอย่างเสียงหลงว่า : "ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้โอกาสฉัน เห็นได้ชัดว่าเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ผูกพันธ์กันมานานหลายปีขนาดนี้ ทำไมถึงเทียบไม่ได้กับกู้ฉางซินแค่ไม่กี่เดือน?"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำถามที่น้ำเสียงเฉียบขาดของเธอ จึงขมวดคิ้วแน่น

เขากวาดสายตาไปที่แขนที่ถูกลู่ซือหยี่จับไว้ ก็สะบัดออกด้วยความสะอิดสะเอียน

"อย่าเอาเธอไปเปรียบเทียบกับคุณ คุณไม่สามารถเทียบได้หรอก อย่างน้อยฉางซินก็ไม่แผนสูงเช่นนี้เหมือนคุณ มีความประสงค์ต่ำๆไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล"

เขาพูดจบ ไม่มองลู่ซือหยี่เงยหน้าขึ้นกล่าวลานายท่านเฟิง

"คุณปู่ ในเมื่อเรื่องชัดเจนแล้ว บริษัทยังมีเรื่อง ฉันไปก่อนนะ"

พูดจบ เขาก็หันกลับออกไป

ลู่ซือหยี่ตกตะลึงเมื่อเห็นเขาจากไป สมองหวนคิดคำพูดของเขาเมื่อกี้นี้ คนทั้งคนก็เหมือนสูญเสียจิตวิญญาณไป

สองสามีภรรยาตระกูลลู่เห็นเช่นนี้ ก็ชัดเจนว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อไป มิเช่นนั้นก็จะทำให้สถานการณ์ของพวกเขาน่าอับอายยิ่งขึ้น

พ่อลู่บอกใบ้เจตนาแม่ลู่ ให้เธอประคองลู่ซือหยี่ จากนั้นจึงกล่าวลานายท่านเฟิง

"นายท่าน เรากลับก่อน"

นายท่านเฟิงไม่พอใจ ไม่พูดจา

พ่อลู่สีหน้าเคร่งขรึม ท้ายที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรบอกใบ้ให้แม่ลู่ออกไป

หลังจากพวกเขาเดินออกไป นายท่านเฟิงก็ยืนขึ้นมาด้วยไม้ค้ำยัน

เขามองคุณนายเฟิงด้วยสีหน้าเย็นชา พูดสั่งสอนว่า : "ดูเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ต่อไปก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลลู่อีกต่อไป มิเช่นนั้นตระกูลดีๆจะต้องถูกทำลายด้วยมือของคุณ!"

คุณนายเฟิงถูกสั่งสอนจนแข็งทื่อไปทั้งตัว สีหน้ายิ่งไม่ต้องพูด ย่ำแย่ลงโดยฉับพลัน ไม่น่าดูจนถึงขีดสุด

นายท่านเฟิงก็ได้สนใจ สั่งสอนเสร็จ ก็ใช้ไม้ค้ำยันเดินตรงออกไปเลย

……