บทที่ 221แค่อยากให้คุณ

เฟิงจิ่งเหยาได้ยินจี้อี้ถอนหายใจ ก็อดยิ้มไม่ได้

"เหตุการณ์ในชีวิตนี้ ใครจะสามารถคาดเดาได้"

จี้อี้ได้ฟัง แววตาก็เป็นประกาย ยิ้มพูดว่า : "ที่พูดมาก็ถูก สรรพสิ่งในโลกล้วนไม่เที่ยงแท้"

เธอพูดจบ ก็หันไปมองกู้ฉางฉิงเงียบๆ พูดหยอกล้อว่า : "เอาล่ะ ในเมื่อคุณกู้กลับมาแล้ว ฉันก็ไม่รบกวนการทานข้าวของพวกคุณแล้ว เรื่องที่คุณพูดเมื่อกี้ ฉันจะพิจารณาดีดี"

พูดจบ เธอก็ลูกขึ้นเตรียมจะไป

เฟิงจิ่งเหยาก็ไม่ได้เหนี่ยวรั้ง พยักหน้าพูดว่า : "เช่นนั้น ก็จะรอฟังข่าวดีของรุ่นพี่นะ"

จี้อี้พยักหน้า แล้วหันกลับออกไป

หลังจากเธอออกไป กู้ฉางฉิงก็เพิ่งจะกลับมาที่ที่นั่ง ก็ได้ยินเฟิงจิ่งเหยาพูดคุยถึงการสนทนาก่อนหน้านี้ของพวกเขาด้วยตนเอง

"ฉันได้ข่าวมาก่อนหน้านี้ ว่าจี้อี้มีแผนจะกลับประเทศมาเพื่อัฒนาในช่วงระยะเวลาใกล้ๆนี้ ดังนั้นจึงอยากดึงเธอมาที่บริษัท คุณไม่ใช่ไม่เห็นด้วยใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงตกตะลึงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาขอความเห็นจากเธอ ฉับพลันก็อบอุ่นในหัวใจ

ชัดเจนว่านี่คือเขาใส่ใจความคิดเห็นของเธอ

"ฉันมีอะไรที่จะไม่เห็นด้วยล่ะ มีรุ่นพี่จี้มาเข้าร่วมกับบริษัท จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการพัฒนาบริษัท ก็รู้ว่ามีบริษัทไม่น้อยที่อยากจะแย่งตัวรุ่นพี่จี้ไป"

เธออมยิ้มตอบกลับ พูดความคิดเห็นของตนเอง

เฟิงจิ่งเหยามองเธอเงียบๆสิงสามวินาที ไม่มีความฝืนใจบนใบหน้าของเธอ จึงวางใจ ยิ้มพูดว่า : "คุณไม่ได้ไม่เห็นด้วยก็ดีแล้ว"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดนี้ ก็อดเผลอยิ้มออกมาไม่ได้

"เพื่อเป็นเรื่องดีแก่บริษัท ทำไมฉันจะไม่เห็นด้วยล่ะ?"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า แสดงออกว่าตนเองคิดมากเกินไป

หลังจากทั้งสองคนทำอาหารเสร็จ ก็ไม่ได้รีบร้อนกลับไป

กู้ฉางฉิงกินอิ่มไปหน่อย เลยคิดว่าจะไปเดินเล่น เพื่อย่อย

เฟิงจิ่งเหยาเห็นด้วย เพราะเรื่องเมื่อตอนกลางวัน เขาก็ไม่ค่อยอยากกลับไปเร็วขนาดนั้น

ทั้งสองคนเดินจับมือกันอยู่ข้างถนน เหมือนตาแก่ยายแก่ที่แต่งงานกันมานาน ทำให้กู้ฉางฉิงใจลอยเล็กน้อย

เธอมองภาพด้านหลังที่สูงใหญ่ของเฟิงจิ่งเหยา หัวใจที่เงียบสงบเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง

"คุณมองอะไรอยู่?"

เฟิงจิ่งเหยาพบกับสายตาของเธอ เอียงหน้าเล็กน้อยเพื่อถาม

กู้ฉางฉิงสติกลับมา รีบละสายตาออกอย่างรวดเร็ว ลดสายตาลงเพื่อปิดบังความรักในใจ

"อื้อ ไม่ได้มองอะไร?"

เธอพูดอย่างประหม่าเล็กน้อย

เฟิงจิ่งเหยาเลิกคิ้ว เหมือนจะยิ้มไม่ยิเมมองมาที่เธอ

"ใช่หรอ?"

กู้ฉางฉิงรู้ว่านี่คือเขามาเชื่อตนเอง แต่เธอไม่รู้ว่าจะเล่นละครตบตาอย่างไร ได้เพียงแต่มองไปรอบๆ เห็นเสื้อผ้ารูปแบบใหม่ๆมากมายในร้านเสื้อผ้า พูดเปลี่ยนประเด็นว่า : "ฤดูกาลกำลังจะเปลี่ยนไป เราไปดูเสื้อผ้ากันเถอะ"

พูดจบ เธอก็ไม่ห็โอกาสเฟิงจิ่งเหยาได้ปฏิเสธ พาเขาไปที่ห้างสรรพสินค้า

เป็นธรรมดาที่เฟิงจิ่งเหยาจะเห็นการหลีกหนีของเธอ เขาหัวเราะเบาๆ สุดท้ายก็ไม่ได้ถามอะไรอีก เดินตามเธอเข้าไปในร้านเสื้อผ้า

บางทีความงามกับการช็อปปิ้งก็เป็นธรรมชาติของผู้หญิง กู้ฉางฉิงเข้าไปในร้านแบรนด์เนม ไม่นานก็โยนความลำบากใจเมื่อกี้นี้ไว้ข้างหลัง

ในเวลานี้เฟิงจิ่งเหยาก็เปลี่ยนความคิดก่อนหน้านี้ของเขาเล็กน้อย

เขามองกู้ฉางฉิงด้วยความสนใจเป็นอย่างยิ่ง อดเดาไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้เมื่อกี้เสนอว่าจะมาช๊อปปิ้ง เกรงว่าไม่ใช่เพื่อหลบหนีจากเขา แต่ว่าเก็บกดความรู้สึกไว้ไม่ไหว

ตามข้อมูลที่บอก ผู้หญิงคนนี้เมื่อก่อนชอบช๊อปปิ้งมาก

ตอนนี้ก็เกือบสามเดือนแล้วที่เขากลับมา ก็ไม่เห็นเธอช้อปปิ้ง เห็นได้ชัดว่าเมื่อสักครู่นี้ยับยั้งอารมณ์ไว้ไม่ไหว

กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาคิดอะไรในใจ

เวลานี้เธอวางแผนให้ตนเองไว้ดีแล้ว ซื้อเสื้อผ้าเปลี่ยนฤดูกาลสองชิ้น สุดท้ายเดินผ่านร้านเสื้อผ้าผู้ชาย ก็มองเสื้อผ้าด้านในร้าน เธอก็เดินไม่ไหวแล้ว

"เราเขาไปดูกันหน่อย"

เธอดึงเฟิงจิ่งเหยาเดินเข้าไป

โดยเฉพาะเมื่อเห็นเสื้อผ้าพอดีตัวบนชั้น ก็อดไม่ได้ที่จะลองเอามาเทียบบนตัวของเฟิงจิ่งเหยา

"ตัวนี้เหมือนจะดูดีนะ?"