บทที่ 270 ทำไมต้องมุ่งเป้ามาที่ฉัน

คุณนายเฟิงออกไปแล้ว บ้านใหม่ก็เงียบสงบ

กู้ฉางฉิงยังคงนึกถึงคนกลุ่มนั้น ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เฟิงจิ่งเหยาเห็น ก็เข้าใจผิดคิดว่าเธอถูกคุณนายเฟิงทำให้ไม่สบายใจ ก็เลยเข้าไปปลอบ

"แม่ก็พูดแบบนั้นแหละ คุณอย่าไปใส่ใจเลย ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ"

กู้ฉางฉิงสติกลับมา มองเขาที่ขึ้นชั้นบนไป ก็รู้ว่าเขาเข้าใจผิด แต่ยังคงยิ้มขึ้นมาอย่างอบอุ่น

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของคุณนายเฟิง แต่ฟังแล้วก็ไม่ได้สบายใจ

แต่มีคำปลอบโยนนี้ของเขา ก็ไม่เป็นไรแล้ว

เธออมยิ้มแล้วขึ้นไปชั้นบน ก็เห็นว่าเฟิงจิ่งเหยาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว

"คุณจะออกไปแล้วหรอ? ไม่ใช่บอกว่าต้องการจะพักผ่อนหรอ?"

เธอถามแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า

"ที่บริษัทเพิ่งโทรมา มีเรื่องที่ฉันจำเป็นต้องไปจัดการ"

พูดจบ เฟิงจิ่งเหยาจัดการตนเองเสร็จดีแล้ว ก็เตรียมจะออกไป

"เดี๋ยว"

กู้ฉางฉิงเห็นก็รีบคว้าไว้

"ทำไมหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาหันไปมองเธออย่างไม่เข้าใจ

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนี้ ก็พูดความสงสัยในใจออกมาทันที

"ฉันอยากรู้ว่า คุณรู้ได้อย่างไรว่าคนเหล่านั้นต้องการจับตัวฉัน แล้วคุณรู้ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงมุ่งมาที่ฉัน? ฉันไม่เข้าใจ อีกทั้งเดิมทีฉันก็ไม่รู้จักพวกเขา แล้วก็ไม่ได้ผิดใจกับใคร ทำไมพวกเขาต้องมุ่งเป้ามาที่ฉัน?"

ที่จริงคำถามเหล่านี้ เธอคิดจะถือโอกาสถามในตอนที่ทั้งสองคนพักผ่อน แต่ตอนนี้ได้แต่พูดรวบรัดเอา"

เฟิงจิ่งเหยาไม่คาดคิดว่ากู้ฉางฉิงยังคงคิดถึงเรื่องนี้ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ตั้งแต่ครั้งที่แล้วหลังจากถูกคนสะกดรอยตาม ฉันก็ให้คนแอบๆคุ้มกันคุณอยู่ ดังนั้น ทางด้านคุณนั้นมีเหตุการณ์อะไร ฉันก็จะรู้เป็นคนแรก ส่วนสาเหตุที่พวกเขามุ่งเป้ามาที่คุณ รายละเอียดยังไม่ชัดเจน คุณก็ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่านหรอก ฉันจะช่วยตรวจสอบให้คุณ"

เขารู้ว่าการไม่พูดอะไรจะทำให้กู้ฉางฉิงไม่สบายใจมากขึ้น ดังนั้นจึงพูดในสิ่งที่ตนเองรู้ออกมา ในเวลาเดียวกันก็ปลอบใจเธอไปด้วย

กู้ฉางฉิงไก้ยิน ถึงแม้ว่าจะผิดหวังเล็กน้อย แต่ยังคงปล่อยเฟิงจิ่งเหยาไปอย่างสมเหตุสมผล

"งั้นฉันไม่รบกวนคุณแล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาคิ้วขมวด ดูเหมือนไม่พอใจกับคำพูดห่างเหินนี้ของเธอ เพียงแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร พยักหน้าแล้วออกไป

เขาเพิ่งจะมาถึงลานบ้าน ก็พบกับมั่วหลีที่กลับมาจากไปส่งคุณนายเฟิง

"คุณผู้ชาย คุณจะไปไหน?"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า : "มีธุระ ที่ต้องออกไป"

มั่วหลีได้ยิน แววตาก็เป็นประกาย

"งั้นฉันไปกับคุณด้วย"

เธอพูดจบ ก็ต้องการจะตามเฟิงจิ่งเหยาออกไป

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว หันไปมองมั่วหลี ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า : "คุณอย่คุ้มกันคุณนายดีๆเถอะ"

พูดเสร็จ เขาก็ออกไปเลย

มั่วหลีมองเขาที่จากไป ดวงตาก็มืดมนลงทันที

……

ในห้อง กู้ฉางฉิงหลังจากที่เฟิงจิ่งเหยาไปแล้ว ทว่าทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ

ถึงแม้เฟิงจิ่งเหยาจะพูดปลอบโยนแล้ว เธอก็ปล่อยวางไม่ได้

เธอไม่ได้ผิดใจกับใครเลย แต่ไม่ได้หมายความว่ากู้ฉางซินจะไม่ทำ

ท้ายที่สุดแล้วตัวตนของทั้งสองคนตอนนี้ก็ใช้แทนกันได้แล้ว อีกทั้งความเย่อหยิ่งของผู้หญิงคนนั้น ก็เป็นที่ประจักษ์ต่อทุกคน

เธอคิดถึงตรงนี้ ก็โดดลุกขึ้นมาทันที ก็หยิบโทรศัพท์โทรหากู้หงเซิน

"มีอะไรอีก?"

ไม่นาน น้เสียงหงุดหงิดของกู้หงเซินก็ดังขึ้นในโทรศัพท์

"ฉันจะถามคุณ ว่ากู้ฉางซินไปทำให้ใครไม่พอใจไว้หรือเปล่า?"

กู้ฉางฉิงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาสีหน้าเคร่งขรึม