บทที่ 271 มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน

ั่วหลีมองไปที่กู้ฉางฉิงที่มีท่าทีโกรธ ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบกลับ

"โดยคำสั่งของคุณผู้ชาย ให้ตามคุณไม่ให้ห่าง เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงที่คุณจะก่อปัญหาซ้ำอีก!"

คำพูดนี้ทำให้กู้ฉางฉิงประหลาดใจเล็กน้อย เธอคิดไม่ถึงว่านี่คือคำสั่งของเฟิงจิ่งเหยา

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คำพูดของมั่วหลียังคงเป็นคำพูดที่ไม่น่าฟังกับเธอ จึงรู้สึกไม่สบายใจ

อีกทั้งเธอก็ไม่คุ้นชินที่จะถูกติดตามเช่นนี้

"ที่นี่คุณไม่จำเป็นต้องติดตามฉัน คุณไปเถอะ"

มั่วหลีได้ฟังคำพูดนี้ ก็รู้สึกว่านี่คือกู้ฉางฉิงกำลังสั่งเธอ ชั่วขณะก็ไม่พอใจขึ้นมา

"คุณเป็นอะไร มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน?"

กู้ฉางฉิงขมวดคิ้ว

มั่วหลีเห็นเช่นนี้ก็พูดต่อว่า : "จำไว้ ฉันจะฟังคำสั่งของคุณผู้ชายเท่านั้น!"

กู้ฉางฉิงได้ยิน ก็ชายตามองไปทางเธอ ท้ายที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร หันกลับเข้าห้องไป

แน่นอน เธอขี้เกียจพูดไร้สาระมากมายกับเธอ ไม่เห็นก็ไม่หงุดหงิด

แต่มั่วหลีไม่ได้คิดเช่นนี้ เธอมองกู้ฉางฉิงที่เงียบอยู่ ยังคิดว่าเธอกลัวตนเอง แววตาก็ยิ่งเพิ่มความหยิ่งยโส

ต่อมา กู้ฉางฉิงพักอยู่ที่บ้านตลอด รอให้ถึงอาหารมื้อเย็น จึงออกมา

เพิ่งลงไป เธอก็เห็นว่าเมื่อหลีอยู่นั่งอยู่ที่ห้องรับแขก แต่ปฏิบัติต่อเธอเหมือนอากาศธาตุ เดินมาตรงหน้าเธอ

"พ่อบ้าน เอาอาหารขึ้นโต๊ะเถอะ"

เธอเดินไปที่ห้องอาหารแล้วสั่ง

พ่อบ้านพยักหน้า บอกใบ้ให้คนรับใช้เสิร์ฟอาหารขึ้นโต๊ะ

มั่วหลีมองกู้ฉางฉิงที่นั่งประจำที่ ทำท่าทางเตรียมจะทานอาหาร ก็แทบจะวิ่งเข้าไป

"นี่คุณไม่ต้องรอคุณผู้ชายกลับมาก่อนหรอ?"

เธอขมวดคิ้วจ้องมองกู้ฉางฉิง ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

กู้ฉางฉิงหันไปมองเธอ ถึงแม้ว่าจะไม่พอใจ แต่ยังคงตอบกลับเพื่อเห็นแก่หน้าเฟิงจิ่งเหยา : "ไม่ต้องหรอก"

มั่วหลีไม่รู้ว่าตนเองทำให้กู้ฉางฉิงไม่พอใจ ได้ยินคำตอบของเธอ ชั่วขณะก็เยาะเย้ยถากถางขึ้นมา

"คุณกู้ เช่นนี้คุณเหมาะสมที่จะเป็นภรรยาของคุณผู้ชายด้วยหรอ? ภรรยาที่ไหนไม่รอสามีของตนเองกลับมาทานข้าว?"

กู้ฉางฉิงขมวดคิ้ว แค่รู้สึกได้ว่าการประณามนี้แปลกประหลาดจนยากที่จะเข้าใจ

ก่อนหน้านี้เฟิงจิ่งเหยาส่งข้อความมาบอกว่าจะไม่กลับมากินข้าว เธอจึงไม่ได้สนใจ

ผู้หญิงคนนี้ พูดมาก แล้วก็ก้าวก่ายมากด้วย

"ฉันเหมาะสมหรือไม่ คุณไม่ควรจะถามฉัน ควรจะไปถามคุณผู้ชายของคุณ ถึงอย่างไรหากว่าฉันไม่เหมาะสม คุณผู้ชายของคุณก็ไม่สามารถแต่งงานกับฉันหรอก จริงไหม?"

กู้ฉางฉิงตอบกลับอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ทำให้มั่วหลีเงียบไปชั่วขณะ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทว่าจนปัญญาที่จะระบายออกมา

เธอจ้องมองกู้ฉางฉิงอย่างโมโห ท้ายที่สุดก็กลับไปที่ห้องรับแขก

กู้ฉางฉิงไม่ได้สนใจ แล้วทานอาหารต่อ

ไม่นาน เธอทานเสร็จ ก็ไม่เห็นมั่วหลีแล้ว จึงเดินตรงกลับไปที่ห้อง

มั่วหลีเฝ้าดูเธอหายไปที่ทางเข้าของทางเดิน ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ

ผู้หญิงคนนี้ไม่มนใจคุณผู้ชายสักนิดเลยจริงๆ ตนเองกินอิ่มดีแล้ว ก็ไม่รู้จักโทรไปเป็นห่วงเป็นใยคุณผู้ชาย

เธอพูดจบ จู่ๆในใจก็คิดอะไรได้

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาเฟิงจิ่งเหยาด้วยรอยยิ้ม

คุณผู้ชาย ดึกมากแล้ว คุณยังไม่กลับมาหรอ?"

ไม่นาน เสียงเย็นชาของเฟิงจิ่งเหยาก็ดังขึ้นในสาย

"เรื่องที่บริษัทยังจัดการไม่เสร็จ ฉันจำเป็นต้องกลับดึกหน่อย"

มั่วหลีได้ฟังคำพูดนี้ ในสายตาก็อดไม่ได้ที่จะผิดหวัง : "รับทราบ"

เฟิงจิ่งเหยาฟังไม่ออก นึกถึงกู้ฉางฉิง ถามว่า : "คุณนายรองล่ะ? วันนี้เธอไปที่ไหนมาบ้างไหม?"

มั่วจุยฟังน้ำเสียงที่กังวลใจของเขา ในใจก็ถูกล้อมไปด้วยควาทอิจฉาริษยาในชั่วพริบตา