บทที่ 291 เธอสกปรกมาก

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่กู้ฉางฉิงซึ่งยืนอย่างโดดเด่นและทำอะไรไม่ถูกในฝูงชน ไม่รู้ทำไมถึงเจ็บปวดใจเล็กน้อย

"ลงจากรถ!"

เขาสั่งโดยไม่ต้องคิด ไม่นานคนก็ลงจากรถ

แค่เห็นเขาเดินไปทางกู้ฉางฉิง ชวี่ยี่ก็นำบอดี้การ์ดให้เปิดทางด้านหน้า

"หลีกหน่อย หลีกหน่อย"

เพราะความแข็งแกร่งของพวกเขา ทุกๆคนจึงตกตะลึง หยุดการกระทำในมือลง

"คนนี้คือใคร?"

"ดูหน้าคุ้นๆ แต่นึกไม่ออก"

เปรียบเทียบกับความสงสัยของพวกนักข่าว ทางด้านกู้ฉางฉิงนี้ก็ตกใจอย่างมาก

"จิ่งเหยา"

จี้อี้คิดว่าที่เฟิงจิ่งเหยามาเพราะเรื่องในครั้งนี้

พอดีกับที่เธอคิดจะรายงาน เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้เห็นเธอในสายตาเดินตรงไปที่กู้ฉางฉิงเลย

กู้ฉางฉิงเห็นชายที่เย็นชาเดินมาหาเธอ ก็ตกตะลึง การสั่นไหวที่อธิบายไม่ได้แพร่กระจายอยู่ในใจ

น้อยใจ ทุกข์ใจ หรือ……สบายใจ

"ตามฉันมา!"

เฟิงจิ่งเหยามองกู้ฉางฉิงที่ตกที่นั่งลำบากอยู่ ไม่รังเกียจกลิ่นเหม็นที่ส่งมาจากเธอ ดึงเธอออกไป

พร้อมกับการกระทำของเขา ทุกๆคนก็สติกลับมา

พวกนักข่าวต้องการสัมภาษณ์ ก็ถูกชวี่ยีกับพวกบอดี้การ์ดขัดขวางไว้

ส่วนแฟนคลับเหล่านั้นที่ก่อปัญหา เห็นแนวหน้าที่สู้รบนี้ ก็ต่างมองหน้ากันไปมา แล้วนำ'อาวุธสังหาร'ของพวกเขาจากไปอย่างเงียบๆ

จี้อี้แยกออกมาจากฝูงชน สายตาที่จ้องมองกู้ฉางฉิงเต็มไปด้วยความริษยา

กู้ฉางฉิงไม่ใช่ว่าจะไม่รับรู้ แค่ตอนนี้เดิมทีเธอไม่อาจพะว้าพะวงเรื่องอื่นได้เลย

หลังจากที่เธอถูกเฟิงจิ่งเหยาพาขึ้นรถ อารมณ์ก็หม่นหมองอย่างมาก

หลังจากเฟิงจิ่งเหยาเสร็จสิ้นแล้ว ก็ก้มลงไปมองเธอ จู่ๆก็ไม่คุ้นเคยเล็กน้อยที่เธอเป็นเช่นนี้

เขามองไปที่สิ่งสกปรกที่อยู่บนหัวของกู้ฉางฉิง คิดจะช่วยเธอทำความสะอาด ทว่าก็ถูกกู้ฉางฉิงหลีกเลี่ยง

"มันสกปรก"

กู้ฉางฉิงเม้มปากแล้วพูดเบาๆ น้ำเสียงมีความอัดอั้นตันใจ

เฟิงจิ่งเหยาหยุดชะงักเล็กน้อย แล้วยื่นมือไปช่วยกู้ฉางฉิงทำความสะอาดเหมือนดิม

กู้ฉางฉิงตะลึงเล็กน้อย จากนั้นผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดหนึ่งผืนก็ปรากฏตรงหน้า

"เช็ดสักหน่อยเถอะ"

กู้ฉางฉิงมองผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดนั้น เบ้าตาก็อดไม่ได้ที่จะแดงขึ้นมา

เธอจับผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นแล้วเงยหน้ามองเฟิงจิ่งเหยา

"ฉันไม่ได้โขมยผลงานนะ คุณเชื่อฉันไหม?"

เฟิงจิ่งเหยามองดวงตาเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตา แววตาก็เคร่งขรึม : "ฉันต้องเชื่อเป็นธรรมดา"

ถึงอย่างไรหลายวันมานี้กู้ฉางฉิงก็อยู่ในบ้านยุ่งอยู่กับการออกแบบใหม่ล่าสุดตลอด เวลาพักผ่อนก็น้อยมาก เขาจะไปสงสัยได้อย่างไร?

ตอนนี้ผลงานนี้ถูกโขมยไป ฉับพลันก็เกิดปฏิปักษ์ในใจ สีหน้ามืดครึ้มราวกับน้ำหมึก

กู้ฉางฉิงไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเฟิงจิ่งเหยา

เวลานี้เธอได้รับการเชื่อใจจากเฟิงจิ่งเหยา ดวงตาที่มืดมนในที่สุดก็สว่างสดใส

"คุณเป็นคนแรกที่เชื่อฉัน"

เธอมองเฟิงจิ่งเหยาอย่างซาบซึ้งใจ ในสายตามีความซับซ้อนที่ไม่อาจบรรยายได้

เฟิงจิ่งเหยามองเธอ พูดปลอบใจว่า : "อย่าคิดมากขนาดนั้นเลย กลับไปอาบน้ำเถอะ แล้วพักผ่อนสักพัก เรื่องที่เหลือให้ฉันจัดการเอง"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดนี้ ก็ตื้นตันใจไม่หยุด

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินทางมาถึงตระกูลเฟิง กู้ฉางฉิงขึ้นไปอาบน้ำข้างบน

เฟิงจิ่งเหยามองดูเธอหายไปจากบันได จึงเรียกมั่วหลีมา

"วันนี้เกิดอะไรขึ้น?"