บทที่ 345 ผู้หญิงไร้ประโยชน์

ยังไม่ทันที่กู้ฉางฉิงจะพูดออกมา ก็ถูกกู้ฉางซินตัดบท

"ทำไม รู้สึกว่าตอนนี้ตนเองเป็นลูกสะใภ้ตระกูลเฟิงแล้วจะสามารถควบคุมฉันได้หรอ กู้ฉางฉิง อย่าลืมนะ ทุกๆอย่างที่คุณมีอยู่ในครอบครองเป็นฉันที่ให้คุณไป อยู่ต่อหน้าฉัน คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะถามฉัน ว่าฉันกลับมาเมื่อไหร่ ไม่ใช่สิทธิ์ที่คุณจะมาเกี่ยวข้อง อีกทั้งคุณต้องให้ตำแหน่งกับฉันอย่างเชื่อฟัง"

กู้ฉางฉิงได้ยิน ฉับพลันใจก็เต้นรัว สีหน้าซีดเผือดเล็กน้อย

เธอคิดว่าที่กู้ฉางซินกลับมานี้ก็เพื่อเตรียมจะเอาทั้งหมดนี่คืน

ขณะนี้ เธอก็นึกถึงเฟิงจิ่งเหยา นึกถึงความอบอุ่นของเขา จู่ๆก็ทำใจไม่ได้

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงว่าต่อไปตนเองจะไม่ได้เจอคนคนนี้อีกแล้ว ในใจก็เหมือนถูกหั่นด้วยมีดทื่อ เจ็บปวดจนเธอหายใจยังเจ็บ

"ทำไมเร็วขนาดนี้ เวลาที่สัญญาไว้ยังไม่ถึงไม่ใช่หรอ?"

เธอฝืนใจตนเองให้สงบลง อย่างไรก็ตามมือที่ห้อยอยู่ทั้งสองข้างยังคงสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ กลัวว่าตนเองจะได้ยินคำพูดที่ไม่อยากได้ยิน

กู้ฉางซินไม่รู้ถึงความเข้าใจผิดของกู้ฉางฉิง ได้ฟังคำนี้ ก็รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง

เธอพูดน้ำเสียงเย้ยหยัน : "ไม่ถึงเวลาฉันก็กลับมาไม่ได้ใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดนี้ ก็ตกตะลึงเล็กน้อย

อารมณ์ที่เศร้าหมองก็สดใสขึ้นมาทันที

เธอรู้ได้จากคำพูดของกู้ฉางซินว่าครั้งนี้ที่เธอกลับมาไม่ใช่ว่าจะเอาทั้งหมดนี่ไป ในขณะที่โล่งใจ ก็อดไม่ได้ที่จะว้าวุ่นใจขึ้นมา

"ในเมื่อไม่ได้กลับมาเพื่อยุติข้อตกลง วันนี้คุณมาที่นี่ทำอะไ?"

เธอมองไปที่กู้ฉางซินอย่างระวังตัว ในแววตาเต็มไปด้วยการเตรียมป้องกัน

กู้ฉางซินไม่ได้สนใจ หัวเราะเยาะพูดว่า : "ก็เหมือนกันกับคุณแหละ มาดูผู้หญิงไร้ประโยชน์ที่ให้กำเนิดฉันหน่อย!"

กู้ฉางฉิงฟังคำพูดที่ไม่มีมารยาทของเธอเลยแม้แต่น้อย ในใจก็โกรธขึ้นมา

"ผู้หญิงคนนั้นอะไรกัน ไม่ส่าอย่างไรเธอก็เป็นแม่ของคุณนะ!"

เธอกัดฟันพูดต่อว่ากู้ฉางซิน

กู้ฉางซินราวกับว่าได้ฟังเรื่องตลกขบขัน มองกู้ฉางฉิงอย่างถากถาง

"แม่หรอ? เธอนอกจากจะให้กำเนิดเธอแล้ว ยังไม่เคยเลี้ยงดูฉันสักวัน จึงไม่ใช่แม่ของฉัน!"

กู้ฉางฉิงถูกคำพูดของเขาทำให้โกรธมาก

"คุณ……นี่คือคุณที่ถูกเลี้ยงดูจากตระกูลกู้หรอ?"

กู้ฉางซินมองท่าทางเธอที่โกรธมาก ในแววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามรวมถึงไม่พอใจเล็กน้อย

"ตระกูลกู้ของฉันเลี้ยงดูอย่างไร คุณไม่มีสิทธิ์มาว่าฉัน ส่วนผู้หญิงคนนั้น บอกว่าเป็นแม่ของฉัน ฉันก็แค่รู้สึกว่านี่คือการดูถูกฉัน!"

กู้ฉางฉิงโกรธจนสีหน้าเคร่งขรึม เธอกวาดสายตามองสองคนตรงหน้า ก็โกรธขึ้นมา

"โอเค ดีมาก ในเมื่อไม่เหมาะสมจะเป็นแม่ของคุณ งั้นคุณก็ไม่เหมาะสมที่จะไปดูเธอ ตอนนี้คุณก็ออกไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ!"

เธอชี้ไปที่ลิฟท์แล้วต่อว่ากู้ฉางซิน

กู้ฉางซินมองเธอ ทำปากเย้ยหยัน

"พ่อ? เธอไล่ฉัน?"

พร้อมกับที่เธอพูดออกมา กู้หงเซินที่ไม่ได้พูดมาตลอดก็สีหน้าเคร่งขรึมลง พูดเตือนว่า : "กู้ฉางฉิง ใครให้คุณกล้ามาว่าฉางซิน หรือคุณลืมไปแล้วว่าที่นี่คือที่ไหน เชื่อไหมล่ะว่าแค่ฉันโทร ก็ทำให้แม่ของคุณออกไปได้ในทันที!"

กู้ฉางฉิงได้ยิน มองกู้หงเซินอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตัวสั่นเทา เห็นได้ชัดว่าโกรธอย่างมาก

กู้ฉางซินเห็นเธอโกรธมากจนพูดไม่ออก ก็หัวเราะเยาะเบาๆ เดินผ่านเธอไปแล้วเข้าไปในห้องผู้ป่วย

กู้หงเซินก็เดินเข้าไป

กู้ฉางซินสติกลับมา ก็รีบตามเข้าไป เธอกังวลว่ากู้ฉางซินจะเป็นอันตรายต่อแม่ของเธอ

ในห้องผู้ป่วย ติงเซียงหลานยังคงนอนนอนอยู่บนที่นอนอย่างไม่รู้สึกตัว เพียงแต่สีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แล้วคนก็ผอมมาก