บทที่ 346 ปืนลั่น

ู้หงเซินขมวดคิ้ว ในสายตาของเขาเห็นได้ชัดว่าไม่เห็นด้วย

"อะไรเรียกว่าฉันไม่สนใจ? หากเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่า"

กู้ฉางซินรู้ว่ากู้หงเซินกังวลเรื่องอะไร ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย : "ฉันเข้าใจความหมายของคุณ เพียงแต่ฉันก็มีเป้าหมายของฉัน คุณวางใจเถอะ กลับมาครั้งนี้ฉันจะไม่สร้างปัญหาให้กู้ฉางฉิง"

กู้หงเซินเผลอหัวเราะออกมา : "พูดเหลวไหลอะไร ทำไมฉันต้องกังวลว่าคุณจะสร้างปัญหาให้กู้ฉางฉิงด้วย ฉันไม่ห่วงคุณหรอก"

กู้ฉางซินได้ฟัง ก็ประทับใจไม่หยุด

ก็ไม่รู้ว่าเธอนึกถึงอะไร มือของเธอก็ลูบๆอยู่ที่ท้อง

หากมองอย่างถี่ถ้วน จะเห็นได้ว่าหน้าท้องของเธอนูนขึ้นเล็กน้อย

แต่เป็นเพราะว่าใส่กระโปรงหลวมๆ จึงมองไม่ออก

"คุณไม่ค้องห่วง อีกไม่กี่เดือน ฉันจะต้องกลับมาเพื่อรับทุกสิ่งที่เป็นของฉันแล้ว"

เธอพูดจบ แววตาก็มีความมุ่งมั่น

กู้หงเซินไม่ได้พบความผิดปกติของเธอ ได้ฟังคำนี้ ก็ไม่ได้ถามมากมาย เกรงว่าจะทำให้กู้ฉางซินหงุดหงิด

"ได้ ถึงเวลาต้องการให้พ่อทำอะไร ขอแค่บอกมา"

กู้ฉางซินพยักหน้า พูดกับกู้หงเซินสองสามประโยค จึงออกจากโรงพยาบาลไป

กู้หงเซินมองดูเธอที่จากไป แล้วมองกู้ฉางฉิงที่อยู่ในห้องผู้ป่วย ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้เข้าไปพูดอะไร แต่ตามออกไป

หลังจากกู้ฉางซินออกมา ก็ตรงมาที่โรงจอดรถชั้นใต้ดิน

เดิมทีก็คิดจะขับรถออกไป

ใครจะรู้เพิ่งมาถึงข้างๆรถเก๋ง ก็เห็นเงาดำออกมา

"ใคร?"

เธอสีหน้าเคร่งขรึม ถามด้วยน้ำเสียงดุดัน

แต่สิ่งที่ตอบสนองต่อเธอคือกระบอกปืนเย็นๆที่อยู่ที่ท้ายทอย

"ทำตัวดีๆหน่อย……”

พบว่าเดิมทีทหารรับจ้างที่ติดตามกู้ฉางฉิงยืนอยู่ข้างหลังกู้ฉางซินในขณะนี้

ชัดเจนมาก เขาคิดว่ากู้ฉางซินเป็นกู้ฉางฉิง กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า : "ขึ้นรถดีๆ อย่าคิดที่จะขยับ มิเช่นนั้นอย่าโทษว่าปืนฉันลั่นไม่ได้นะ!"

กู้ฉางซินตัวสั่นเล็กน้อย หัวใจก็หยุดหม่นหมองลงไม่ได้ ในเวลาเดียวกันก็เต็มไปด้วยความสงสัย

นี่เธอเพิ่งจะกลับประเทศมา คนพวกนี้ไล่ล่ามาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?

ถึงแม้ว่าเธอจะกระวนกระวายใจ แต่ยังคงฝืนความว้าวุ่นในใจ พูดโน้มน้าวคนข้างหลัง

"คุณอย่าลงมือนะ ฉันจะให้ความร่วมมือกับคุณ!"

พูดจบ เธอก็ยกสองมือขึ้น เปิดประตูรถทันทีภายใต้การบอกใบ้ของชายคนนั้น

ชายคนนั้นเห็นว่าเธอเชื่อฟัง ก็ไม่ได้รู้สึกลำบากใจ แล้วตามขึ้นรถไป

ส่วนปืนที่เขาจ่อกู้ฉางซินอยู่ก็ลดลงมา

จากนั้น เขาก็แจ้งที่อยู่ ให้กู้ฉางซินขับไป

กู้ฉางซินไม่ต่อต้าน ขับไปยังสถานที่ที่เขาบอกอย่างเชื่อฟัง

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทั้งสองมาที่ตึกร้างในเขตชานเมือง

ชายคนนั้นสั่งให้กู้ฉางซินลงจากรถ

กู้ฉางซินมองไปที่ถิ่นทุรกันดารนี้ ในใจก็ร้อนรนไม่หยุด อยากจะให้คนช่วย แต่อุปกรณ์สื่อสารบนตัวก็ถูกชายคนนี้ค้นเอาไป

จนปัญญา เธอได้แต่เชื่อฟังคำพูดของชายคนนั้น

จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปในตึกร้าง ก็ไม่รู้ว่าชายคนนั้นเอาเก้าอี้ออกมาจากไหน ให้กู้ฉางซินนั่ง แล้วเอาเชือกขึ้นมามัดเธอทันที

"คุณคิดจะทำอะไร?"

กู้ฉางฉิงมองการกระทำของพวกเขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ดูเหมือนว่าจะกังวลอะไรอยู่ เลยไม่ได้โต้แย้งกลับ

ชายคนนั้นมองเธออย่างเย็นชา ไม่ได้สนใจอะไร

กู้ฉางซินถูกมัดเสร็จ เขาจึงเก็บปืน ชักมีดสั้นออกมาจากบูทมาร์ตินมาจ่อคอกู้ฉางซิน

กู้ฉางซินตกใจกลัว สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก

แต่ผู้ชายไม่ได้สนใจ

เขาหยิบมือถือออกมา ต่อสายวีดิโอคอลออกไป