บทที่ 348 ทั้งใจอยากจะฆ่าเธอ

ชายคนนั้นได้ฟังคำพูดนี้ ก็อมยิ้มพูดว่า : "ขอเพียงแต่คุณให้การสนับสนุนฉัน ใครก็ช่วยไปไม่ได้!"

เย่าซือได้ฟังคำนี้ ก็วางสายไปอย่างพึงพอใจ

ชายคนนั้นเก็บโทรศัพท์ มองไปที่ผู้หญิงของตนที่สีหน้าโกรธจัด พูดอย่างเย็นชาว่า : "คุณผู้หญิง ขอโทษด้วยนะ นายจ้างของฉันไม่ต้องการให้คุณถูกช่วยออกไปเช่นนี้ รบกวนคุณไปกับฉันด้วย"

เขาพูดจบ แก้มัดกู้ฉางซินไปพลาง เอามีดขู่เธอไปด้วย ให้เธอตามตนเองไปอย่างเชื่อฟัง

"นายจ้างคุณคือใคร?"

กู้ฉางซินไม่กล้าต่อต้าน แล้วก็ไม่อยากล้มเลิกที่จะช่วยเหลือตนเอง

เมื่อกี้ทั้งสองคนคุยโทรศัพท์กัน แม้ว่าเธอจะได้ยินไม่ค่อยชัด แต่ยังพอจะเดาได้ ก็โกรธอย่างมาก

เห็นได้ชัดว่าคนที่เคียดแค้นกู้ฉางฉิงคนนั้นไม่อยากจะปล่อยเธอไปง่ายๆขนาดนั้น!

ชั่วขณะ ทั้งใจของเธอก็คิดอยากจะฆ่ากู้ฉางฉิง!

ทั้งหมดเป็นเพราะนังชั่วนี่ ก็ไม่รู้ว่าไปผิดใจกับใคร ทำให้มากระทบกับเธอ

ชายคนนั้นราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเธอ แก้เชือกออก แค่บอกใบ้ให้กู้ฉางซินตามเขามาอย่างเชื่อฟัง

จนปัญญา กู้ฉางซินได้แต่ยอมรับชะตากรรมแล้วออกไป

พวกเขาออกไปแล้ว มั่วหลีก็ไล่ตามมาพร้อมกับลูกน้อง

พวกเขาซ่อนตัวเข้าไปในอาคารร้างอย่างระมัดระวัง ค้นหาทุกชั้น ก็ไม่พบกู้ฉางซินกับคนที่ลักพาตัวมา

"ไม่เจอคน?"

มั่วหลีได้ฟังการรายงานของลูกน้อง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและสงสัย

"ใช่ ภายในและภายนอกอาคาร พวกเราก็ค้นหาหมด ไม่พบบุคคลต้องสงสัย"

ลูกน้องรายงานอีกครั้งด้วยความเคารพ

มั่วหลีสีหน้าเคร่งขรึม ชั่วขณะเธอก็นึกสังหรณ์ใจ

หรือว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขาจะถูกอีกฝ่ายค้นพบ แล้วพาคนเคลื่อนย้ายไป?

เธอครุ่นคิดไปเรื่อย ทว่าก็ไม่ได้คำตอบ

ท้ายที่สุดก็จนปัญญา สามารถรายงานสถานการณ์นี้กับเฟิงจิ่งเหยาได้เท่านั้น

"คุณผู้ชาย ตอนนี้ฉันอยู่เขตทางตอนใต้แล้ว แต่ไม่พบคุณนายรองกับโจรที่ลักพาตัวไป!"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำพูดนี้ ก็เหยียบเบรกทันที

"หาคนไม่เจอ เป็นไปได้อย่างไร?"

เขาถามน้ำเสียงเคร่งขรึม ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ

มั่วหลีไม่กล้าลังเล ก็พูดสถานการณ์ทางด้านนี้ทันที

"คุณผู้ชาย โจรที่ลักพาตัวอาจจะพบพวกเรา จึงพาคุณนายรองเคลื่อย้ายไปแล้ว"

คำพูดที่หลุดออกมา เป็นการคาดเดาของตัวเธอเอง

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้โต้แย้ง เพราะเขารู้สึกว่าอาจจะเป็นไปได้

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็สามารถเล็ดลอดสายตาเขาปลอมแปลงเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงได้ ยังสามารถจับกู้ฉางซินไป ตัวตนก็ไม่ธรรมดาแล้ว

คิดจบ สายตาเขาก็เคร่งขรึม พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา : "พวกคุณอยู่ที่เดิมก่อน รอคำสั่งจากฉัน"

……

เวลาเดียวกัน ปราสาทเก่าแก่ในต่างประเทศที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน

ปราสาทเก่าแก่แห่งนี้เต็มไปด้วยความหรูหรา มีภาพวาดที่มีชื่อเสียงบนผนัง ทางเดินยาวปูด้วยพรมขนแกะอย่างหรูหรา

ชายคนหนึ่งสวมชุดพ่อบ้านวิ่งเข้ามาตรงทางเดินในตอนนี้ เดินไปทางห้องท้ายสุด

"เจ้านาย คุณฉางซินถูกลักพาตัวไป!"

เขาเคาะประตูเข้าไปในห้อง มาแจ้งข่าวที่โต๊ะทำงานด้วยความเคารพ

พร้อมกับที่เขาพูดจบ เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นจากโต๊ะทำงาน

"เกิดขึ้นได้ยังไง? ใครทำ?"

ลูกน้องก้มหน้าตอบกลับ : "ยังไม่ได้ตรวจสอบข้อมูลอย่างละเอียด ครั้งนี้คุณฉางซินกลับไปอย่างลับๆ คนของเราก็ไม่กล้าตามไปอย่างใกล้ชิด"

ชายคนนั้นได้ยิน ความเยือกเย็นก็ถูกปลดปล่อยจากตัวเขา ทำให้ลูกน้องที่รายงานสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในดวงตาประกายความหวาดกลัว

"เจ้านายวางใจเถอะ ลูกน้องตามไปช่วยคุณฉางซินแล้ว"

เขารีบบอกการจัดการของเขา ทำให้ชายคนนั้นหงุดหงิดเล็กน้อย ค่อยๆเก็บกดอำนาจที่น่าเกรงขามกลับคืนมา