บทที่ 349 อย่าบุ่มบ่าม

กู้ฉางฉิงมองหน้าเขาก็ยากที่จะปฏิเสธ คิดอยากจะปฏิเสธ ก็เลยยอมรับ พยักหน้า : "โอเค งั้นก็รบกวนคุณแล้ว"

เช่นนี้ ทั้งสองรองตั้งแต่กลางวันจนถึงค่ำ เฟิงจิ่งเหยาก็ยังไม่กลับมาอีกเลย

ทางด้านกู้ฉางฉิงนี้ก็ไม่ได้ข่าวใดๆจากกู้หงเซิน

สิ่งเหล่านี้เฟิงจิ่งเหยาไม่รู้ เขาอยู่จัดการเอกสารบริษัทไปพลาง รอข่าวโจรลักพาตัวจากลูกน้องไปด้วย

แต่เวลาผ่านไปนานแล้ว โจรลักพาตัวก็ยังไม่ได้ติดต่อเขา

นี่ทำให้เขายากที่จะอดทนต่อความว้าวุ่นใจ

เมื่อเขากำลังจะระเบิดออก ในที่สุดทางด้านชวี่ยี่ก็รายงานข่าวมา

"ท่านประธาน ตำรวจพบบุคคลต้องสงสัยที่สถานีตงหนาน"

"จับคนได้ไหม? มีคนเห็นคุณนายรองไหม?"

เฟิงจิ่งเหยาถามทันที

ชวี่ยี่พูดอย่างรู้สึกผิด : "คนคนนั้นระวังตัวมาก ตำรวจเพิ่งจะพบเห็น ก็สังเกตเห็นจนหนีไปได้ ส่วนคุณนายรอง ทางด้านตำรวจบอกว่าไม่เจอ เพียงแต่ยืนยันได้ว่า ขณะนี้คนคนนั้นยังอยู่ที่เขตเมือง"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำพูดนี้ ก็มีกลิ่นอายความเคร่งขรึมทั่วร่างกาย

"คุณเพิ่มกำลังคน ใช้สถานีเป็นศูนย์กลาง ค้นหาแบบปูพรม หาคนมาให้ฉัน!"

ชวี่ยี่รับคำสั่ง วางสายแล้วไปทำงาน

เฟิงจิ่งเหยาเก็บโทรศัพท์ ในเวลานี้เขาไม่มีความตั้งใจในการทำงานแล้ว

เขามีหน้าเคร่งขรึม ออกจากบริษัทไป

กู้ฉางฉิงเห็นเขาออกไป ก็ให้จี้เฟิงหยุนตามทันที

หลังจากที่ทั้งสองคนตามเฟิงจิ่งเหยา ก็เห็นเฟิงจิ่งเหยากลับมาที่ตระกูลเฟิง

กู้ฉางฉิงเห็น ก็ขมวดคิ้วแน่น

เธอนึกถึงการคาดเดาของตนเองเมื่อตอนบ่าย

หรือว่ากู้ฉางซินถูกช่วยกลับมาแล้ว?

จี้เฟิงหยุนไม่รู้ความคิดของเธอ เห็นเฟิงจิ่งเหยากลับมาที่ตระกูลเฟิง หันไปถามว่า

"ฉางฉิง เรายังต้องจับตาดูใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงสติกลับ ก็ไม่แน่ใจ

"รอฉันแป๊ปหนึ่ง ฉันขอโทรศัพท์หน่อย"

พูดจบ เธอก็โทรไปหากู้หงเซิน

"กู้ฉางซินกลับมาแล้วหรอ?"

โทรศัพท์ถูกรับสาย เธอก็ถามอย่างตรงประเด็น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกู้หงเซินยังไม่ได้ข่าวคราวของกู้ฉางซินหรือเปล่า น้ำเสียงเย็นชาอย่างมาก : "คุณไม่ควรจะมายุ่งกับเรื่องนี้ ตอนนี้คุณซ่อนตัวดีๆเถอะ อย่าให้คนมาพบคุณได้!"

พูดจบ เขาก็วางสายไป

กู้ฉางฉิงมองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไป คิ้วก็ขมวดขึ้นมา

คำพูดของกู้หงเซินในโทรศัพท์ เห็นได้ชัดเธอฟังออกว่ากู้ฉางซินยังไม่ได้รับการช่วยเหลือ

แต่เฟิงจิ่งเหยาทำไมไม่เคลื่อนไหว?

ไม่ใช่ว่าเธอรู้สึกว่าเฟิงจิ่งเหยาไม่สนใจตน เพียงแต่รู้สึกสงสัยเท่านั้น

แต่ไม่นานความสงสัยนี้ก็ถูกระงับลง

เธอคิดว่า ด้านในนี้น่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไร เฟิงจิ่งเหยาจึงไม่เคลื่อนไหว

คิดเช่นนี้ เธอกลับรู้สึกโล่งใจ

เฟิงจิ่งเหยาไม่เคลื่อนไหวก็หมายความว่าจะไม่เกิดอันตราย

"ฉางฉิง?"

จี้เฟิงหยุนเห็นว่ากู้ฉางฉิงวางสายไปนานแล้วแต่ไม่ได้พูดอะไร จึงพูดเตือนสติอีกครั้ง

ดวงตาดำขลับคู่นั้นจ้องมองไปที่โทรศัพท์ของเธออย่างแปลกใจ อยากรู้ว่าเธอโทรหาใคร

น่าเสียดายที่โทรศัพท์จอดำไปแล้ว และเมื่อกู้ฉางฉิงสติกลับมา ก็ไม่ได้ให้โอกาสเขา เก็บโทรศัพท์กลับไปเลย

"ขอโทษด้วยนะ เมื่อกี้ฉันครุ่นคิดอยู่ เรากลับเถอะ ไม่ต้องจับตาดูแล้ว"

เธออมยิ้มเงยหน้ามองจี้เฟิงหยุน พูดอย่างรู้สึกผิดทันที : "ใช่สิ วันนี้คุณเสียเวลาขนาดนี้ ยังไม่ได้ทานข้าวเลย เย็นนี้ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณ"

จี้เฟิงหยุนได้ยินคำพูดที่สุภาพนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็กลายเป็นเจื่อนๆ

"ฉางฉิง ก่อนหน้านี้พวกเรา ไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนี้ก็ได้?"

เขาเอียงหน้าไปมองกู้ฉางฉิง หลังจากนั้นก็เคลื่อนรถออกไป "อยากไปทานข้าวที่ไหน?"