บทที่ 350 ต้องการให้แกตายทั้งเป็น

วันต่อมา ที่สนามบินของเมืองหลวง

ทางออกสนามบิน คู่สามีภรรยาคู่หนึ่งที่รักกันมากก็ออกมา

ชายรูปร่างสูงใหญ่ เสื้อหนังรัดรูปทำให้รูปร่างสูงชะลูดของเขาดูดีมีไสตล์ เต็มไปด้วยแรงดึงดูด

และผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขา แม้ว่าจะดูน่ารักต่อหน้าผู้ชาย แต่ก็สง่ามาก ผมหยิกสีทอง ด้วยหุ่นที่สมบูรณ์แบบ มันเป็นการรวมร่างของนางฟ้ากับปีศาจ ทำให้สะกดทุกสายตา

คนไม่น้อยถูกดึงดูดโดยการปรากฏตัวของคนทั้งสอง ทั้งสองคนก็ออกไปโดยไม่ได้สนใจ

พวกเขาไปที่โรงแรมแห่งหนึ่ง รอเข้ามาในห้อง ทั้งสองจึงแยกออกจากบทบาทของคู่รักสามีภรรยา

"คุณไปติดต่อเทียนหลางเถอะ ฉันเหนื่อยนิดหน่อย จะงีบสักพัก"

ผู้หญิงคนนั้นพูดจบ นอนบนที่นอนอย่างไม่สนใจ

เพียงแต่คนที่ฝึกการต่อสู้ก็มองออก ท่าทางการนอนหงายของเธอเป็นการป้องกันได้ดีที่สุด ไม่ต้องกังวลการลอบโจมตีใดๆ

ฝ่ายชายเห็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้ต่อว่าฝ่ายหญิง หยิบเครื่องมือสื่อสารออกมากดเบอร์ออกไป

ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของผู้ชายในสาย

"เทียนหลาง เรามาถึงแล้ว คุณกับตัวประกันอยู่ที่ไหน"

ผู้ชายในเสื้อโค้ทหนังนั่งอยู่บนโซฟา สองขาวางอยู่บนโต๊ะน้ำชาแล้วเอ่ยถาม

เทียนหลาง ก็คือทหารรับจ้างที่จับกู้ฉางซินไป หัวเราะเบาๆแล้วพูดว่า : "ฉันอยู่ในบ้านร้างที่ตงเฉิง พวกคุณมาเถอะ ระหว่างก็ระวังหน่อย เป้าหมายในครั้งนี้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวมาก"

ชายเสื้อหนังรับทราบ มองผู้หญิงที่นอนอยู่บนที่นอน พูดจบก็วางสายไป

รอตอนบ่าย ทั้งสองพบกันที่บ้านร้างที่ตงเฉิง

"เทียนซา เทียนหู"

เทียนหลางเห็นทั้งสองคน ก็กล่าวทักทาย

เทียนซาก็คือชายเสื้อหนัง เทียนหูก็คือหญิงสวยเย็นชาคนนั้น

"คนที่นายจ้างต้องการล่ะ?"

เทียนซาเห็นเขา ก็ถามถึงกู้ฉางฉิงทันที

"เมื่อคืนด่าฉันทั้งคืนเลย ถูกฉันปิดปากแล้วมัดไว้ข้างใน"

เทียนหลางพูดจบ ก็พาทั้งสองคนเข้าที่ตึกร้าง

ไม่นานพวกเขาก็หยุดอยู่ในอาคารร้าง

ตรงกลางห้อง กู้ฉางซินถูกมัดไว้กับพื้นอย่างยากลำบาก

เธอได้ยินการเคลื่อนไหว ก็ลืมตาขึ้นจากการพักผ่อน

เมื่อเธอเห็นเทียนหลาง ความโกรธก็ปะทุขึ้นในแววตา

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าปากของเธอถูกปิดอยู่ เธอก็จะด่าออกมาก่อนเลย

เพียงแต่เช่นนี้ เธอก็ดิ้นรนร้อง'อื้ออื้อ'ไม่หยุด

ก็ไม่รู้ว่าเพราะเป็นเพศเดียวกันหรือเปล่า เทียนหูจึงฟังเสียงอื้ออึงของกู้ฉางซินออก ก็หงุดหงิดอย่างฉับพลัน เดินเข้าไป กู้ฉางซินยังไม่ทันได้ทีปฏิกิริยาตอบกลับ ก็ถูกตบลงไปตรงๆเลย

"เงียบ!"

เธอด่าด้วยน้ำเสียงเย็นชา

กู้ฉางซินมึนไปเลย

โดยเฉพาะใบหน้าด้านซ้ายที่เธอถูกตบ ก็บวมปูดขึ้นมา รอยนิ้วทั้งห้าเห็นได้ชัด

"นังสารเลย แกกล้าดียังไงมาตบฉัน!"

กู้ฉางซินสติกลับมา ผ้าที่ยัดอยู่ในปากได้ถูกกระแทกออกเพราะการตบเมื่อกี้นี้ เธอกรีดร้องด้วยความโกรธ

"หนวกหู!"

เทียนหูหรี่ตาขึ้นอย่างอันตราย แล้วตบด้วยหลังมืออีกหนึ่งที

ครั้งนี้แรงกว่าเมื่อกี้ ตบจนมุมปากกู้ฉางซินมีเลือดไหลออกมา

กู้ฉางซินเจ็บปวดอย่างมาก ในเวลาเดียวกันก็เกลียดจนถึงขีดสุด

เธอเคยได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้ซะที่ไหน

"นังสารเลว แกอย่าให้ฉันออกไปได้นะ มิเช่นนั้นฉันจะทำให้แกตายทั้งเป็นเลย!"

เธอกัดฟัน สายตาเคร่งขรึมจ้องมองเทียนหู ในแววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาอยากจะฆ่า

เทียนหูสังเกตเห็นความเกลียดชังของเธอ ตาทั้งคู่ก็หรี่ลงเล็กน้อย แสงแห่งความกระหายเลือดก็สว่างวาบในดวงตา