บทที่ 374 ยังคงห่วงใยเธอ

ในวันนั้น มั่วหลีก็โทรหาคุณผู้ชายของตนเอง

มีธุระอะไร?"

โทรศัพท์ถูกรับ น้ำเสียงเย็นชาของเฟิงจิ่งเหยาก็ดังจากในสาย

มั่วหลีได้ยินน้ำเสียงที่ห่างเหินนี้ ฉับพลันก็รู้สึกน้อยใจ

"คุณผู้ชาย……”

เธอพูดเสียงเบาๆ คำที่อยากจะพูดก็พูดไม่ออก

เฟิงจิ่งเหยาเมื่อได้ยินเสียงปลายสายก็ขมวดคิ้ว

"มีอะไร?"

เจาถามอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

มั่วหลีได้แต่เก็บอารมณ์ ถามว่า : "ฉันอยากจะรู้ว่าท้ายที่สุดแล้วจับคนคนนั้นได้ไหม?"

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้พบความผิดแปลกในน้ำเสียงของเธอ ตอบกลับเรื่องงาน : "ยังไม่มี เรื่องเหล่านี้คุณไม่ต้องสนใจหรอก พักผ่อนให้เพียงพอเถอะ"

มั่วหลีได้ฟังคำพูดเป็นห่วงนี้ ความขมขื่นในใจค่อยๆลดลง ยังไม่ทันได้กล่าวขอบคุณ ก็ถูกเฟิงจิ่งเหยาตัดบทว่า

"ฉันยังมีงาน คุณมีเรื่องอะไรก็ติดต่อชวี่ยี่ เขาจัดการให้คุณได้"

มั่วหลีได้ฟังคำพูดที่เย็นชานี้ แล้วมองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไป ในใจก็ไม่สบายใจอย่างมาก

ทำไมคุณผู้ชายถึงทำกิริยากับเธอเช่นนี้?

นี่มันไม่ถูกต้อง!

แน่นอนว่าผู้หญิงคนนั้นจะสร้างความบาดหมางในความสัมพันธ์ของเธอกับคุณผู้ชายในช่วงที่เธอได้รับความบาดเจ็บอยู่

มิเช่นนั้นก่อนหน้าที่เธอจะได้รับบาดเจ็บ คุณผู้ชายยังถามไถ่ทุกข์สุข เดิมทีไม่ใช่ท่าทางเย็นชาเช่นนี้

เธอไม่ยินยอม เธอต้องแย่งความสนใจของคุณผู้ชายกลับคืนมาให้ได้

คิดเสร็จ เขาก็กดเรียกพยาบาล

"ฉันต้องการออกจากโรงพยาบาล!"

รอพยาบาลมา เธอก็พูดข้อเรียกร้องออกไป

"แต่แผลของคุณยังไม่หายดี จำเป็นต้องอยู่สังเกตอาการที่โรงพยาบาลนะ!"

พยาบาลที่ปฏิบัติหน้าที่รู้ว่าคนๆนี้มีอะไรเกี่ยวข้องกับประธานของพวกเธอ ไม่กล้าผิดใจ พูดโน้มน้าวดีๆ

แต่ไม่สามารถต้านทานจิตใจที่มั่นคงของมั่วหลีได้

พยาบาลจนปัญญา ได้แต่ติดต่อชวี่ยี่ที่รับผิดชอบเรื่องนี้

"คุณรอก่อน ฉันจะไปถามท่านประธาน แล้วจะให้คำตอบคุณอีกที"

ชวี่ยี่ไม่กล้าจัดการตามอำเภอใจ กำชับหมอเสร็จ ก็ไม่ขอคำสั่งจากเฟิงจิ่งเหยา

"ท่านประธาน ทางด้านคุณมั่วต้องการจะออกจากโรงพยาบาล แต่หมอบอกว่าแผลคุณมั่วยังไม่หายดี คุณว่าจะให้จัดการอย่างไร?"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำนี้ ก็คิ้วขมวด

"เธอคิดยังไง?"

ชวี่ยี่ผายมือ บอกใบ้ว่าเขาก็ไม่รู้

เฟิงจิ่งเหยาเห็นเช่นนั้น ก็นวดหัวคิ้วอย่างปวดหัว : "เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันจะถาม"

ในโรงพยาบาล มั่วหลีรู้ว่าหมอวิ่งไปติดต่อเฟิงจิงเหยา ฉับพลันในใจก็กระวนกระวาย เฝ้ารอเล็กน้อย

ในเวลานี้เธอได้รับโทรศัพท์จากเฟิงจิ่งเหยา ปกปิดอาการใจสั่นไว้ไม่ไหว

ดูๆแล้ว คุณผู้ชายยังคงห่วงใยเธออยู่

เฟิงจิ่งเหยาไม่รู้ความคิดของเธอ หลังจากรู้ว่าส่งโทรศัพท์ให้มั่วหลีแล้ว ก็ถามตรงๆว่า : "ทำไมต้องการออกจากโรงพยาบาล"

มั่วหลีอมยิ้มตอบกลับว่า : "มั่วจุยยังไม่ส่งคนมาที่นี่ ในบ้านไม่มีคนเฝ้าดูความปลอดภัย ฉันไม่ไว้วางใจ"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว

มั่วหลีมองเห็น เพียงแต่ในความเงียบของเขายังฟังออกว่าไม่พอใจเล็กน้อย

"แน่นอน อีกสาเหตุหนึ่งเป็นเพราะฉันไม่ชอบกลิ่นของโรงพยาบาล คุณผู้ชาย คุณให้ฉันออกไปเถอะนะ"

พูดถึงประโยคสุดท้าย เธอก็ออดอ้อนเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ

เพียงแต่เฟิงจิ่งเหยาฟังไม่ออก

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยังคงเห็นด้วย

"ฉันรู้แล้ว ฉันจะจัดให้คนไปรับคุณกลับมา"

มั่วหลีได้ฟังคำนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็สดใสยิ่งขึ้น

"ขอบคุณคุณผู้ชาย"

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้พูดอะไร วางสายแล้วก็ไปจัดการ

บ่ายวันนั้น มั่วหลีก็ออกจากโรงพยาบาลกลับมาที่ตระกูลเฟิง

เมื่อกู้ฉางฉิงเห็นมั่วหลีปรากฏตัวที่ตระกูลเฟิง ก็ประหลาดใจเล็กน้อย

"คุณกลับมาได้อย่างไร?"