บทที่ 373 ตอนนี้อันตรายมากเลยใช่ไหม

ทั้งสองคนมาถึงโรงพยาบาล ไปที่ห้องผู้ป่วยภายใต้การแนะนำของพยาบาล

"คุณผู้ชาย"

มั่วหลีกำลังได้รับการตรวจจากหมออยู่พอดี สายตาชำเลืองไปเห็นบุคคลที่คุ้นเคยตรงหน้าประตู ก็เรียกออกมาด้วยความดีใจทันที

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้าอย่างเย็นชา เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย : "อาการเป็นยังไงบ้าง?"

มั่วหลีได้ฟังความเป็นห่วงของเขา รอยยิ้มบนใบหน้าก็กว้างขึ้น

แต่ก่อนที่เธอจะตอบกลับ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งทื่อทันที

เพราะเธอเห็นกู้ฉางฉิงเดินออกมาจากข้างหลังเฟิงจิ่งเหยา

"คุณมาทำอะไร?"

แทบจะขับไล่โดยจิตใต้สำนึก ทำให้เธอมองเฟิงจิ่งเหยิย่างไม่พอใจมาก

"ได้ยินว่าคุณได้รับบาดเจ็บ ก็เลยมาดูคุณหน่อย"

กู้ฉางฉิงไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับความไม่พอใจในน้ำเสียงของเธอ

แต่เฟิงจิ่งเหยาข้างๆเธ กลับขมวดคิ้วขึ้นมา

มั่วหลีเห็นเช่นนั้น ใจก็รู้ได้ถึงปฏิกิริยาตอบกลับเมื่อกี้นี้ จึงรีบปกปิด

"ใช่สิ คุณผู้ชาย ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ"

เธอพูดจบ ก็มองกู้ฉางฉิง เหมือนไม่กล้าพูดต่อหน้ากู้ฉางฉิง

เฟิงจิ่งเหยาชำเลืองมองเธอ พูดน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า : "ไม่เป็นไร คนกันเอง"

มั่วหลีเห็นเช่นนี้ ในใจอึดอัดเล็กน้อย แต่ยังคงพูดออกมา

"เมื่อคืนที่เราไปจับคน เพราะการโจมตีอย่างรวดร็ว ทำให้คนเหล่านั้นรับมือไม่ทัน คนส่วนใหญ่ถูกจับแล้ว เพียงแต่มีคนหนึ่งที่หลบหนีไปได้"

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตา : "มีคนตามไปไหม?"

มั่วหลีพยักหน้า : "มี เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ไดรับข่าวเลย ฉันกังวลว่าเขาจะซ่อนตัว แล้วจะหวนกลับมาอีก"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้าแล้วครุ่นคิด : "ฉันจะให้คนระวังไว้ คุณดูแลแผลก่อนเถอะ"

……

และมนเวลานี้ ทางด้านเจียวหนูนี้ก็ได้รับข่าวจากลูกน้อง

"คาดไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้จะเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้ แป๊ปเดียวก็กำจัดไปหนึ่งองกรณ์แล้ว"

เธอนั่งมือเท้าหัวอยู่บนเก้าอี้ยาว พูดในความคิดออกมา

แต่ลูกน้องสองสามคนข้างๆเธอได้ฟังคำนี้ ในแววตาเต็มไปด้วยความกังวล

"เจ้านาย ความคิดของเฟิงจิ่งเหยานี้แปลกประหลาด มีกลอุบายที่โหดเหี้ยม คุณอยู่ข้างๆเขาเกรงว่าจะอันตรายอย่างมาก"

"ใช่ เจ้านาย เราเข้าหาวิธีอื่นไม่ดีกว่าหรอ"

ลูกน้องสองสามคนพูดโน้มน้าว เจียวหนูจ้องมองพวกเขาโดยไม่พูดอะไร

ลูกน้องอีกคนหนึ่งพูดการคาดเดาของตนเองออกมา

"แต่เฟิงจิ่งเหยาผู้นี้ปฏิเสธการเข้าหาของผู้หญิงมาโดยตลอด กลับกันก็ไม่ได้ทำห่างเหินกับเจ้านาย ฉันกลัวว่าเขาจะพบอะไรบางอย่าง"

เจียวหนูได้ฟังคำนี้ ก็หัวเราะออกมาอย่างเย่อหยิ่ง

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า : "การลอบสังหารในหลายปีมานี้ ฉันเคยล้มเหลวด้วยหรอ? ครั้งนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้ ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น สัตว์ที่คิดแต่เรื่องส่วนล่าง"

ลูกน้องสองสามคนมองหน้ากัน ชั่วขณะก็พูดโต้แย้งไม่ออก

เจียวหนูพูดอีกว่า : "อีกอย่าง ฉันยังพบว่าชายคนนี้มีปัญหาเรื่องกลัวความมืด……ขอแค่ได้จับจุดอ่อนนี้ไว้ ยังต้องกลัวว่าแผนการของพวกเราจะไม่สำเร็จอีกหรอ? ลูกน้องได้ฟังคำพูดนี้ ความกังวลในดวงตาจึงค่อยๆจางหายไป เปลี่ยนเป็นประหลาดใจ

"ชายคนนี้เป็นโรคแปลกๆ"

เจียวหนูยิ้มมุมปากเล็กน้อย : "อย่างไรเมื่อถึงเวลาแล้วพวกคุณร่วมมือจัดการกับฉันก็พอ"

แต่สิ่งเหล่านี้ เฟิงจิ่งเหยากับกู้ฉางฉิงไม่รู้

หลังจากที่พวกเขาไปเยี่ยมมั่วหลีแล้วก็จะออกไป

"คุณผู้ชาย……”

มั่วหลีเห็นเช่นนั้นก็รีบเรียกไว้

เธอไม่อยากให้ไป

"ทำไมหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาไม่รู้ ยังคิดว่าเธอมีเรื่องอื่นอีก

กู้ฉางฉิงก็มองเข้าไป

มั่วหลีเห็นก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไง จ้องมองกู้ฉางฉิงด้วยความขมขื่นที่ซ่อนอยู่ในใจ