บทที่ 372 ทำให้เขาไม่สามารถหยุดได้

เฟิงจิ่งเหยาอาบน้ำเสร็จออกมา เห็นหญิงตัวเล็กบนเตียงยังคงสีหน้าบึ้งตึง ก็อมยิ้มเดินเข้าไป

"ตอนนี้ไม่มีกลิ่นแล้วใช่ไหม?"

เขาพูดจบ ก็เข้าไปใกล้ๆกู้ฉางฉิง

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดของเขา ก็เหมือนสุนัขตัวน้อย ดมกลิ่นบนตัวเขา

เห็นว่าเฟิงจิ่งเหยาไม่มีกลิ่นที่รุนแรงนั้นแล้ว กลับเป็นกลิ่นหอมสดชื่นหลังอาบน้ำ

"พอใช้ได้"

เธอทำเสียงพึมพำ แล้วกำลังจากห่างออก

จู่ๆเอวก็ถูกรัดแน่น ติดหนึบ ทั้งตัวเธอก็โผเข้าไปในอ้อมกอดของเฟิงจิ่งเหยา

สัมผัสที่อบอุ่นนั้น และการเต้นของหัวใจที่ทรงพลังข้างๆหู ทำให้เธอใจสั่นขึ้นมา อุณหภูมิบนใบหน้ายิ่งสูงขึ้น ตาเปล่าก็มองเห็นเป็นสีชมพูขึ้นมา เหมือนกุ้งต้มสุก

"ยังบอกว่าไม่หึง กลิ่นความหึงนี่ตลบอบอวนไปทั้งห้องแล้ว"

เขาพูดเบาๆข้างๆหูเธอ

กู้ฉางฉิงสะท้าน สติคิ่ยๆกลับมาก็คิดจะดิ้นรนโต้แย้ง แต่ยังไม่ทันได้พูด ก็ถูกผู้ชายตรงหน้ากุมสองริมฝีปากไว้

การจูบอย่างอาลัยรักทำให้สติของกู้ฉางฉิงฟุ้งซ่าน

เธอจับเสื้อผ้าของเฟิงจิ่งเหยาโดยสัญชาตญาณ

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ทั้งสองจึงแยกจากกันอย่างหายใจเหนื่อยหอบ

เฟิงจิ่งเหยาต้องการจะก้าวไปขั้นต่อไป แต่กู้ฉางฉิงได้สัมผัสถึงอากาศเย็นๆ ก็ได้สติขึ้นมาก

เธอขัดขวางเฟิงจิ่งเหยาที่ต้องการจะทำอะไรไม่ดี พูดอย่างหอบเหนื่อยนิดๆว่า "เดี๋ยว"

เฟิงจิ่งเหยาได้ยินก็มองคนตรงหน้า

เวลานี้เขาได้สติเล็กน้อยแล้ว

สายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนของเขามองคนข้างๆอย่างหยาดเยิ้ม

ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขาจะหื่นกระหายได้ขนาดนี้

ต้องรู้ว่าเริ่มแรก เขายอมรับผู้หญิงคนนี้ด้วยจุดประสงค์ที่จะให้กำเนิดลูก แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ ทำให้เขาไม่สามารถหยุดได้ คล้ายกับตราตรึงอยู่ในใจ

"ทำไมหรอ?"

เขาเก็บอารมณ์ แล้วถามกู้ฉางฉิงเบาๆ

กู้ฉางฉิงให้เขาจูบเสร็จ จึงเอ่ยถามเรื่องที่ตนเองสงสัย

"งั้นเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนั้น? มีจุดประสงค์อะไรหรือเปล่า?"

แม้ว่าในตอนแรกเธอเห็นผู้หญิงคนนั้นแล้วรู้สึกไม่สบายใจมากก็ตาม โดยเฉพาะเฟิงจิ่งเหยาไม่ได้ปฏิเสธการเข้าใกล้ของผู้หญิงคนนั้น ทำให้เธออดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้

แต่แล้วการกระทำของเฟิงจิงเหยาทำให้เธอละทิ้งความคิดนี้

อีกอย่างเธอก็เข้าใจเฟิงจิ่งเหยาดี เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะพอใจผู้หญิงเช่นนั้น

และความเป็นจริงก็เป็นเช่นนี้ เพียงแต่ว่าเฟิงจิ่งเหยาไม่อยากจะยอมรับมันเร็วขนาดนี้

ถึงแม้ว่ากู้ฉางฉิงจะพยายามแย้งว่าไม่ได้หึงหวงตน แต่เขายังรู้ว่าเธอปากไม่ตรงกับใจ

"คุณคงไม่ได้รู้สึกว่าจู่ๆฉันจะสนใจเธอขึ้นมาใช่ไหม?"

เขาอดถามอย่างหยอกล้อไม่ได้ เปลี่ยนให้กู้ฉางฉิงแสดงออกอย่างเย่อหยิ่ง

"เป็นไปไม่ได้"

เธอปฏิเสธอย่างไม่ต้องคิด : "ถ้าไม่ถูกบังคับให้แต่งงานกับฉัน ก็เกรงว่าคุณจะไม่สนใจใครเลย"

เฟิงจิ่งเหยาได้ยิน ก็สะอึกทันที

หลังจากนั้นไม่นาน เขาจึงตอบกลับว่า : "งั้นผู้หญิงคนนั้นน่าจะไม่ธรรมดา"

กู้ฉางฉิงมองเขาอย่างสงสัย

"ฉันสงสัยว่าเธอถูกคนส่งมาจากบางองกรณ์"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไป ถามอย่างไม่เข้าใจทันทีว่า : "คุณมองออกได้อย่างไร?"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา : "ฉันไม่เคยสัมผัสกับเสน่ห์ของผู้หญิงมาก่อน นี่เป็นเรื่องที่รู้กันดี แต่ผู้หญิงคนนี้ฉันไล่ไปครั้งหนึ่งก็ยังกระตือรือร้นที่จะเข้าใกล้ ไม่มีแผนการก็เป็นไปไม่ได้"

กู้ฉางฉิงฟังจบก็รู้สึกว่ามีเหตุผล พอดีกับที่เธอกำลังคิดอยู่ เฟิงจิ่งเหยาก็พูดต่อว่า

"อีกอย่าง ผู้หญิงธรรมดาๆ ได้ประโยชน์ล่อตาล่อใจก็จะซาบซึ้งในบุญคุณ แต่ผู้หญิงคนนี้ตามมาถึงที่บ้าน ไม่เพียงแต่ใจกล้า ยังมีแผนการมากมายอย่างแน่นอน"

กู้ฉางฉิงฟังจบ ก็ขมวดคิ้วแน่น ในแววตามีความกังวล

"ถ้าเป็นเช่นนี้ มันไม่อันตรายต่อคนในบ้านมากหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตา ดูเหมือนว่าคิดอะไรอยู่

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนี้จึงกล่าวว่า: "อีกอย่างคนที่ไม่จงรักภักดีแบบนี้อยู่ข้างกาย มันไม่แย่มากเลยหรอ?"