บทที่ 378 แทบอยากจะให้เธอตายไปซะ

มั่วหลีได้ฟังน้ำเสียงตวาดนี้ ทั้งตัวก็สั่นเทา

เธอมองไปที่ห้องโดยจิตใต้สำนึก เห็นเฟิงจิ่งเหยาที่ใบหน้าเคร่งขรึม

"พูดพอแล้วหรือยัง?"

มั่วหลีตกใจกับคำดุด่าเมื่อกี้นี้ เวลานี้ก็ยิ่งไม่กล้าพูดอะไร

เฟิงจิ่งเหยาเห็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้คิดที่จะปล่อยไปเช่นนี้

"ครั้งนี้ฉันจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับคุณ แต่อย่าให้ฉันเห็นว่าคุณกระด้างกระเดื่องกับคุณนายรองอีก มิเช่นนั้นฉันจะให้คุณไสหัวไปต่างประเทศเลย"

เจากล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา ความเด็ดขาดในสายตาเขาทำให้มั่วหลีกลัว ในใจยิ่งเกลียดกู้ฉางซินที่สุด

แทบอยากจะให้เธอตายไปซะ!

……

สองวันต่อมา เฟิงจิ่งเหยาพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล

กู้ฉางฉิงดูแลอย่างดี เขาฟื้นตัวได้เร็วมาก

รอถึงวันที่สาม เฟิงจิ่งเหยาก็ฟื้นตัวจนออกจากโรงพยายาลได้แล้ว

วันนี้ เฟิงจิ่งเหยาให้กู้ฉางฉิงนำของกลับไปก่อน ชวี่ยี่ก็มาที่โรงพยาบาลพร้อมกับข่าวล่าสุด

"ท่านประธาน หาที่พักของผู้หญิงคนนั้นเจอแล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาได้ยิน ก็หรี่ตาขึ้นอย่างอันตราย

"ตอนนี้คนอยู่ที่ไหร?"

ชวี่ยี่ตอบกลับอย่างนอบน้อม : "ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นอยู่เขตเมืองเข้าออกจากส่วนที่พลุกพล่านที่สุด ถ้าเราคิดจะไปจับคน เกรงว่าจะยากเล็กน้อย"

เฟิงจิ่งเหยาชำเลืองมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

ชวี่ยี่เห็นเช่นนั้น ก็กัดฟันอธิบายว่า : "สถานที่นั้นเป็นที่ที่เบื้องบนเน้นให้ความสำคัญ การกระทำของพวกเรา ไม่เพียงแต่จะรบกวนเบื้องบน ยังเสี่ยงอันตรายด้วย ผู้หญิงคนนั้นเจ้าเล่ห์มาก ไม่รู้ว่าเธอเตรียมการอื่นๆไว้หรือเปล่า"

เฟิงจิ่งเหยาคิ้วขมวด ปฏิเสธไม่ได้ ว่าที่ชวี่ยี่พูดนี้ก็ไม่ผิด

ใช้อำนาจบีบบังคับจับคน เสี่ยงอันตรายต่อพวกเขามาก

"งั้นคุณมีวิธีการไหน?"

ชวี่ยี่คิดไตร่ตรองอยู่แป๊ปหนึ่ง พูดอย่างกังวลว่า เป้าหมายของผู้หญิงคนนั้นคือคุณ เราปล่อยข่าวปลอมเพื่อหลอกล่อเธอเข้าเกมไม่ดีกว่าหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาคิดไตร่ตรอง : "หลอกล่อก็เป็นวิธีที่ดี แต่ข่าวปลอมเกรงว่าจะจับปลาตัวใหญ่จริงๆไม่ได้"

ชวี่ยี่สงสัย : "ท่านประธานหมายความว่าอย่างไร?"

เฟิงจิ่งเหยาเงยหน้าเล็กน้อย แววตาเป็นประกาย

"มีจริงมีเท็จปะปนกัน สามารถสะกิดใจคนได้มากที่สุด อีกทั้งตอนนี้ฉันยังอยู่ที่โรงพยาบาล พอดีกับต้องรักษาร่างกายที่อ่อนแออย่างมาก พวกเขาจะไม่ยอมปล่อยโอกาสไปอย่างแน่นอน"

ชวี่ยี่เข้าใจเจตนาของเฟิงจิ่งเหยา นี่คือต้องการหลอกล่อให้คนกลุ่มนั้นมาที่โรงพยาบาล

"แต่เช่นนี้ ท่านประธานก็จะอันตรายเกินไปนะ"

เขาไม่เห็นด้วยเล็กน้อย

ทว่าเฟิงจิ่งเหยายังคงยืนยัน

"อะไรเรียกว่าอันตราย หากไม่จำกัดกองกำลังเหล่านี้ที่ซุกซ่อนอยู่ จึงเรียกว่าอันตราย"

เขามองชวี่ยี่ด้วยสายตาเคร่งขรึม พูดอีกว่า : "แล้วก็ ฉันจะไม่ยอมให้มีภัยอันตรายใดๆซ่อนอยู่ในเมืองนี้เด็ดขาด!"

ชวี่ยี่เห็นเช่นนี้ รู้ว่าท่านประธานของตนตัดสินใจแล้ว ก็ได้แต่ปฏิบัติตาม

เขาออกไปไม่นาน กู้ฉางฉิงก็กลับมาพอดี

"ย้ายของกลับไปหมดแล้ว ฉันจะพักผ่อนสักพักแล้วไปทำต่อ ก่อนค่ำ น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้"

เธอพูดแผนการของตนเอง จากนั้นก็ถามเฟิงจิ่งเหยาเกี่ยวกับสถานการณ์

"วางใจเถอะ ไม่เป็นไรแล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาจับมือของกู้ฉางฉิง อมยิ้มตอบกลับ แล้วเปลี่ยนหัวข้อ กล่าวอย่างเสียใจว่า : "แต่เกรงว่าวันนี้จะออกจากโรงพยาบาลไม่ได้"

กู้ฉางฉิงตกตะลึง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วงทันที

"ไม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้? เกิดอะไรขึ้น ไม่สบายอีกแล้วหรอ?"

คำถามต่อเนื่องของเธอทำให้ในใจเฟิงจิ่งเหยากลัวไม่หยุด

"ไม่ใช่ เพียงแค่มีบางสิ่งบางอย่างที่ต้องจัดการ จึงไม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้"

เฟิงจิ่งเหยาไม่คิดจะบอกแผนการของเขา เพื่อที่จะไม่ให้กู้ฉางฉิงกังวลใจ