บทที่ 379 ไม่สามารถทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตรายได้

เฟิงจิ่งเหยาฟังคำพูดของชวี่ยี่จบ ในแววตาก็เต็มไปด้วยความเย็นชา

"มีการเคลื่อนไหวก็ดี คุณจัดกำลังพลไว้ ฉันไม่ต้องการทำพลาดใดๆอีก แล้วก็แจ้งทางโรงพยาบาลไว้ด้วย ให้บอกพวกเขาว่าตอนกลางคืนหากได้ยินการเคลื่อนไหวอะไรก็อย่าออกมา"

"ครับ!"

ชวี่ยี่ตอบกลับ ทันทีก็ดูเหมือนว่าคิดอะไรออก ถามอย่างสงสัยว่า

"ท่านประธาน ทางด้านคุณนายรองต้องแจ้งให้ทราบไหม?"

เฟิงจิ่งเหยาตกตะลึงเล็กน้อย : "ไม่ต้อง เรื่องนี้ฉันไม่อยากให้ฉางซินเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย"

กำลังพูดจบ คาดไม่ถึงว่าประตูของห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดออก

"อะไรคือไม่อยากให้ฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย?"

กู้ฉางฉิงได้ฟังแค่ประโยคหลัง มองเฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็กวาดสายตาไปทางชวี่ยี่

"นี่พวกคุณกำลังคุยความลับอะไรกันอยู่?"

ชวี่ยี่ไม่รู้จะทำอย่างไร เลยมองไปทางเฟิงจิ่งเหยาขอความช่วยเหลือ

เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะเบาๆ กวักมือเรียกกู้ฉางฉิง

กู้ฉางฉิงถือโอกาสเดินเข้าไป

"ทั้งหมดเป็นความลับ แน่นอนว่าไม่สามารถพูดออกมาได้"

เขาพูดจบ ก็โบกมือให้ชวี่ยี่

ชวี่ยี่รู้ว่าท่านประธานช่วยขัตตาทัพให้เขาอยู่ ก็พยักหน้าแล้วออกไป

กู้ฉางฉิงเห็นเขาออกไป แล้วมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาที่ยิ้มราวกับสุนัขจิ้งจอก

ก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้จะไม่บอกเธอ ก็ไม่ได้รบเร้าต่อ

"ได้ ฉันจะไม่ไปยุ่งเรื่องอะไรของพวกคุณ แต่ฉันจะให้คุณจำไว้ว่า ร่างกาย ความปลอดภัย จะไม่สามารถทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตรายอย่างเด็ดขาด!"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำพูดของกู้ฉางฉิง ก็ไม่ได้หงุดหงิด แต่กลับพึงพอใจ

"ฉันรู้แล้ว จะไม่ทำให้คุณเป็นห่วง"

เขาจับกู้ฉางฉิงมากอดไว้แน่น มองคนในอ้อมกอด

ก็ไม่รู้ว่าแสงอาทิตย์นอกหน้าต่างสว่างเกินไปหรือเปล่า พอดีกับบรรยากาศในห้องผู้ป่วยเลย

ทั้งสองคนที่กอดกันก็ค่อยๆเข้าหากัน หายใจกระชั้นผสมผสานกัน จากนั้นริมฝีปากก็มาสัมผัสกัน

ไม่นาน เสียงจูบก็ดังขึ้นในห้องผู้ป่วยทำให้คนใจเต้นหน้าแดง

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เสียงนี้จึงสงบลง

กู้ฉางฉิงนอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเฟิงจิ่งเหยา เดิมทีแก้มที่อมชมพู เวลานี้ก็แดงเหมือนแอปเปิ้ลสุก ทำให้คนอดไม่ได้ที่อยากจะกัดสักคำ

ปากแดงๆเผยอเล็กน้อย พ่นกลิ่นหอมออกมา อีกทั้งยังบวมนิดๆ มีเสน่ห์น่าดึงดูด

เฟิงจิ่งเหยาสูดหายใจเข้าแรงๆ ไม่ให้มีแรงกระตุ้นที่จะทำอะไรที่โรงพยาบาล

"ฉางซิน สองสามวันมานี้ลำบากคุณแล้ว คืนนี้ไม่ต้องให้คุณมาเฝ้าหรอก กลับไปพักผ่อน ดีไหม?"

เขาพูดเย้ายวนข้างๆหูกู้ฉางฉิงด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

กู้ฉางฉิงสติยังไม่กลับมาจากเรื่องเมื่อกี้นี้ เวลานี้ไม่ค่อยได้ฟังสิ่งที่เขาพูด ได้แต่ตอบกลับไปโดยจิตใต้สำนึก : "ดี!"

รอเธอสติกลับมา จึงรู้ว่าตนเองตอบรับอะไรไป

"ตอนกลางคืนไม่อยู่ที่นี่ ฉันไม่ไว้ใจ"

เธอขมวดคิ้วเปลี่ยนใจ

เฟิงจิ่งเหยาคาดการณ์ไว้แล้วว่าเธอจะพูดแบบนี้ ยิ้มแล้วพูดว่า : "จะไม่มีอะไร อีกทั้งฉันให้ชวี่ยี่มาในตอนกลางคืนแล้ว หลายวันมานี้คุณทำอะไรด้วยตัวเองแทนเขาตั้งหลายเรื่อง เมื่อกี้ชวี่ยี่ยังถามฉันว่า ตำแหน่งผู้ช่วยพิเศษของเขาจะต้องตกงานแล้วใช่ไหม"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดหยอกล้อนี้ ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ผู้ช่วยพิเศษชวี่จะไม่สามารถพูดบ่นเช่นนี้"

เธอยิ้มจ้องมองเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาก็ไม่ได้โต้แย้ง : "จริงๆ เขาไม่พูดเช่นนี้หรอก แต่ความหมายคล้ายๆกัน แน่นอน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือฉันไม่ต้องการให้คุณต้องเหน็ดเหนื่อย สัญญากับฉันนะ ว่าคืนนี้คุณจะกลับไปพักผ่อน ถึงอย่างไรฉันยังต้องอยู่โรงพยาบาลอีกสองสามวัน ฉันไม่อยากให้รอฉันออกจากโรงพยาบาล คุณจะล้มป่วยไปอีกคน"

กู้ฉางฉิงเห็นความจริงใจจากในแววตาของเขา ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ยืนกรานต่อ

เธอดูแลให้เฟิงจิ่งเหยารับประทานอาหารเสร็จแล้ว รอจนชวี่ยี่มา กำชับอีกสองสามคำแล้วจึงออกไป

"ส่งคนไปแล้วหรอ?"