บทที่ 384 เธอหึงหรอ

เฟิงจิ่งเหยากับชวี่ยี่กำลังแอบสังเกตการณ์อยู่

เวลานี้ไม่เหมาะที่พวกเขาจะลงมือ มันง่ายมากที่จะเกี่ยวพันกับตระกูลเฟิงทั้งหมด

ชวี่ยี่เข้าใจในเหตุผลนั้น จึงพยักหน้าแล้วก็ไปทำ

ในเวลาเดียวกัน เจียวหนูกำลังทำหน้าที่ตรวจสอบลูกน้องอยู่ข้างๆคนเดินเรือ

"เจ้านาย ขนย้ายสินค้าเสร็จแล้ว"

ลูกน้องคนหนึ่งเข้ามารายงาน

คนเดินเรือโบกมือ : "ดีมาก แจ้งให้ทราบต่อไป ให้พวกเราขึ้นเรือโดยเร็ว ก่อนฟ้าสาง เราจะต้องส่งต่อไปยังสถานีต่อไป"

ลูกน้องรับคำสั่ง แล้วหันกลับออกไป

"คนสวย เวลานี้คุณออกไปได้ตามที่ต้องการแล้ว"

หลังจาคนเดินเรือมองส่งลูกน้องที่ออกไป ก็จับมือเจียวหนูพูดแสดงอาการกะลิ้มกะเหลี่ย

เจียวหนูฝืนอดทนต่อความสะอิดสะเอียน : "ใช่ รอขึ้นเรือแล้ว ตระกูลเจียวจะตอบแทนคุณเป็นอย่างดีเลย"

เธอพูดจบ ทั้งตัวก็เอนเข้าไปออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของคนเดินเรือ ด้วยสายตาสังหาร

รอขึ้นเรือแล้ว เรือลำนี้ก็ควรจะเปลี่ยนเจ้าของแล้ว

คนเดินเรือไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามา โอบเอวเจียวหนูเดินขึ้นเรือ

เวลานี้จู่ๆก็มีเหตุเกิดขึ้น ได้ยินเสียงเตือนจากระยะไกลๆ

ไม่นาน รถตำรวจสองสามคันก็จอดอยู่ที่ท่าเรือ ด้านหลังตามด้วยตำรวจติดอาวุธ

ทุกคนเห็นภาพนี้ ก็ต่างคิดจะวิ่งหนีโดยจิตใต้สำนึก แต่วิ่งไปได้สองสามก้าว ก็ต้องตกใจกับเสียงปืนที่ยิงขู่อยู่ด้านหลัง

"ทั้งหมดอย่าขยับ ยกมือขึ้น นั่งลงบนพื้นรับการตรวจสอบ"

หัวหน้าตำรวจเห็นว่าทุกคนเชื่อฟัง จึงเก็บปืน นำบัตรประจำตัวออกมา

เวลานี้คนเดินเรือไม่มีเวลาสนใจความงาม รีบทิ้งเจียวหนู แล้วรับมือต่อ

"คุณตำรวจ ไม่ทราบว่าดึกดื่นขนาดนี้ยังมาตรวจสอบ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอ?"

ตำรวจมองท่าทางที่อันธพาลของเขา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย : "คุณคือคนรับผิดชอบหรอ?"

"ใช่ใช่ ฉันคือคนรับผิดชอบ"

คนเดินเรือไม่ได้โต้แย้ง ยังคิดจะส่งบุหรี่ให้ตำรวจ ทว่าถูกปฏิเสธ

"พวกเราได้รับรายงานมาว่า มีคนลักลอบขนส่งโบราณวัตถุทางเรืออย่างผิดกฏหมาย นี่คือคนของพวกคุณ ก็ให้เปิดกล่องออก ให้เราตรวจสอบด้วย"

คนเดินเรือได้ฟังคำนี้ สีหน้าก็แย่ลง

เพราะเขาลักลอบนำเข้าโบราณวัตถุจริงๆ แม้ว่ากล่องเหล่านั้นจะถูกปกปิดไว้ แต่ไม่ใช่ว่าจะให้คนเหล่านี้ตรวจสอบได้ตามใจ แน่นอนว่าต้องเจอของด้านในเป็นแน่

เมื่อเขากำลังคิดวิธีที่จะรับมือ เจียวหนูที่ยืนอยู่บนฝั่งก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ

ตามหลักคือพวกคนเดินเรือนี้เกี่ยวข้องกับการลักลอบนำเข้าสินค้ามา หากตำรวจมาตรวจสอบ เบื้องบนก็ต้องแจ้งข่าวให้ทราบ แต่ครั้งนี้จู่ๆก็โผล่มา ทำให้เธอรู้สึกสังหรณ์ใจ

เธอที่ใช้ชีวิตอยู่บนปลายมีดมาตลอด ก็ไม่ได้มองข้ามความปั่นป่วนนี้

แต่เธอเชื่อสัญชาตญาณของตนเองมาก

เธอสีหน้าเปลี่ยนไป ไม่ได้มองไปที่คนเดินเรือนั่นอีกต่อไป วางแผนที่จะใช้ประโยชน์จากคืนที่มืดและมีลมแรง เมื่อไม่มีใครเห็นเธอ เดินไปตามทางเดินในกล่องสินค้า คิดจะออกไปจากที่นี่

ใครจะรู้ เมื่อเดินไปถึงทางออก ก็ไม่รู้ว่าชายรูปร่างสูงใหญ่สองคนโผล่มาจากไหน มาขวางทางเดินของเธอ

"พวกคุณจะทำอะไร?"

เจียวหนูจ้องมองชายร่างใหญ่ทั้งสอง ชั่วขณะก็ตึงเครียดขึ้นมา : "ฉันจะบอกพวกคุณให้ ตำรวจอยู่ไม่ไกล เชื่อไหมล่ะว่าฉันจะร้องว่าถูกลวนลาม รีบถอยออกไป"

ในแววตาเธอเต็มไปด้วยการวางแผนการ แม้ว่าในส่วนลึกของดวงตาจะยังมีความกระสับกระส่ายเล็กน้อย

นอกเหนือเหตุผลอื่นใด เวลานี้คนที่มาขัดขวางเธอไม่ใช่โจร

ในหัวเธอพอจะคาดเดาได้ แต่เธอไม่อยากจะเชื่อ ไม่เชื่อว่าชื่อเสียงของตนที่สร้างมานานกว่าสิบปี คาดไม่ถึงว่าจะถูกทำลายภายในหนึ่งวัน

อย่างไรก็ตามเธอก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริง

"เจียวหนู หรือฉันควรเรียกคุณว่านักลอบสังหารg ได้เจอกันอีกแล้วนะ"

เฟิงจิ่งเหยาเดินออกมาจากด้านหลังด้วยสีหน้าที่เย็นชา

เจียวหนู ไม่ นักลอบสังหารg ในดวงตาเผยให้เห็นแววตาที่เป็นเช่นที่คิดไว้จริงๆ