บทที่ 386 ปรารถนาอยากให้พวกเขาร้าวฉาน

มู่เฉาเกอเห็นเย่าซือพูดตรงขนาดนี้ ก็โกรธจนตัวสั่น กัดฟันแน่น ทว่าพูดไม่ออก

เย่าซือเห็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้สนใจ หัวเราะเบาๆ : "คุณมู่ต้องไตร่ตรองให้ดี"

มู่เฉาเกอจ้องมองเขา ในที่สุดก็ยังคงประนีประนอม

เธอไม่สามารถให้เฟิงจิ่งเหยารู้เรื่องเหล่านี้ได้

"คุณพูดแล้วรักษาคำพูดจะดีกว่า มิเช่นนั้นฉันจะไม่ปลิ่ยคุณไปแน่นอน!"

เย่าซือหรี่ตา ฟังออกถึงความดุร้ายในน้ำเสียงของเธอ ยิ้มพูดว่า : "นี่เป็นธรรมดา"

กู้ฉางฉิงได้ยิน ทำเสียงไม่พอใจ : "รอข่าวจากฉัน"

พูดจบ เธอก็ไม่สนใจว่าเย่าซือต้องการจะพูดอะไรอีก หยิบกระเป๋าถือแล้วเดินออกไปเลย

เย่าซือมองเธอจากไป จิบเหล้าหนึ่งอึก ยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

"อาลัยอาวรณ์เฟิงจิ่งเหยาขนาดนี้ ถึงเวลาจะทำให้พวกคุณเป็นคู่ที่สิ้นหวัง โดยเร็วดีไหม?"

เขาพูดพึมพำเบาๆ ไม่นาน ก็วางแก้วเหล้าแล้วออกไป

……

วันต่อมา ที่ตระกูลเฟิง

เฟิงจิ่งเหยาและกู้ฉางฉิงตื่นขึ้นมาก็ลงไปที่ชั้นล่างทานอาหาร

ทั้งสองคนเพิ่งทานเสร็จ ก็ได้ยินพ่อบ้านบอกว่ามู่เฉาเกอมา

"นี่จะมาพาคุณไปช็อปปิ้งอีกแล้วหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะมองไปทางกู้ฉางฉิง

ในแววตากู้ฉางฉิงเต็มไปด้วยการทำอะไรไม่ถูก

เธอไม่อยากออกจากบ้าน โดยเฉพาะออกไปกับมู่เฉาเกอ

แม้ว่าจะไม่ชอบ เมื่อมู่เฉาเกอมาที่ห้องรับแขก กู้ฉางฉิงก็ยังจำใจต้องยิ้มต้อนรับ

"คุณมู่ วันนี้ฉันยังมีแบบร่างที่ต้องจัดการ เกรงว่าจะออกไปกับคุณไม่ได้"

กู้ฉางฉิงไม่รอให้มู่เฉาเกอชี้แจงจุดประสงค์ ก็ปฏิเสธไปอย่างนิ่มนวล

มู่เฉาเกอได้ฟัง ใบหน้าก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ

เธอจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่ากู้ฉางฉิงกีดกันเธอ ชั่วขณะในใจก็โกรธไม่หยุด

นังผู้หญิงชั่วคนนี้คิดว่าตนเองเด่นดังหรือไง คุณหนูตระกูลมู่ที่สง่างามยังต่องเอาใจเธอ?

เธอสาปแช่งอยู่ในใจ ทว่าไม่ออกสีหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า : "คุณกู้เข้าใจผิดแล้ว ครั้งนี้ฉันไม่ได้มาหาคุณ"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำพูดนี้ ก็เลิกคิ้ว : "ไม่ได้มสหาฉางซิน งั้นก็มาหาฉัน"

มู่เฉาเกอพยักหน้า : "ใช่ ก่อนหน้านี้พ่อฉันกับคุณอาเฟิงไม่ใช่ว่าเคยร่วมมือทำข้อตกลงกันหรอ? ฉันเป็นผู้รับผิดชอบโครงการนี้ วันนี้ที่มาหาคุณเพราะต้องการไปที่บริษัทเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องโครงการ"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังเธอพูดเรื่องงาน ก็เก็บความคิดสนุกสนานไปทันที พยักหน้าพูดว่า : "งั้นก็ได้ เราไปบริษัทแล้วค่อยว่ากัน"

กู้ฉางฉิงไม่รู้ทำไม ได้ยินว่ามู่เฉาเกอกับเฟิงจิ่งเหยามีการติดต่อเรื่องงานอีกครั้ง จู่ๆในใจก็ไม่เป็นสุขเล็กน้อย

เพียงแต่ความคิดหึงหวงนี้ไม่ได้อยู่นาน ไม่นานก็ถูกเฟิงจิ่งเหยาชดเชยให้

"ฉันกับเฉาเกอไปบริษัทแล้ว คุณพักผ่อนอยู่บ้าน อย่าให้เหนื่อยล้าเกินไปนะ"

เฟิงจิ่งเหยาก็ไม่ถือว่ามู่เฉาเกอยังอยู่ เดินเข้าไปกอดกู้ฉางฉิง แล้วก็จูบที่หน้าผากกู้ฉางฉิง

เวลานี้กู้ฉางฉิงหึงซะที่ไหน แต่กลับเขินอายอย่างมาก

"อย่าก่อกวน ให้คุณมู่เห็นจะขำเอา"

เธอหน้าแดงผลักเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยารู้ว่าเธอเขิน แต่ไม่สามารถควบคุมแรงกระตุ้นในใจได้

แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีความรักความผูกพันธ์ในตอนเริ่มต้น แม้แต่การแต่งงานก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

แต่ความใกล้ชิดนี้ ทั้งสองยังคงค่อยๆบ่มเพาะกันขึ้นมาเอง ทำให้เขารู้สึกว่าก็ไม่ได้แย่ที่จะเป็นเช่นนี้ต่อไป

อีกทั้งวิถีที่อยู่ร่วมกันของพวกเขา นานวันยิ่งเหมือนสามีภรรยาที่แต่งงานกันมานานแล้ว

เพียงแต่เขาพึงพอใจ ก็ต้องมีบางคนไม่พอใจ

มู่เฉาเกอและมั่วหลีก็คือหนึ่งในนั้น