บทที่ 387 หวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก

เฟิงจิ่งเหยามองแก้มกู้ฉางฉิงที่แดงเล็กน้อย จึงถามว่า : "อีกสักครู่คุณคิดว่าจะกลับอย่างไร? ต้องการให้ฉันจัดคนไปส่งคุณไหม?"

มู่เฉาเกอมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาด้วยท่าทางมึนเมาเล็กน้อย

อันที่จริงเธอยังไม่เมา เพียงแต่เพื่อเรื่องของคืนนี้ เธอเลยต้องเสแสร้ง

"ไปเป็นเพื่อนชั้นตากลมที่ดาดฟ้าหน่อย"

ดูเหมือนว่าจู่ๆเธอก็เสนอความปรารถนานี้ออกมา ทำให้เฟิงจิ่งเหยาตกตะลึง

"โอเค"

เขากระพริบตาแล้วตอบรับไป

มู่เฉาเกอได้รับคำตอบก็อมยิ้มแล้วเดินไปที่ลิฟท์

จากนั้นทั้งสองคนก็ขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนสุด

อาคารนี้เป็นอาคารใหญ่ที่โดดเด่นที่สุดในเมืองหลวง มีทั้งหมดแปดสิบแปดชั้น การยืนอยู่บนชั้นสูงสุดก็ราวกับยื่นมือออกไปคว้าดวงจันทร์ได้

มู่เฉาเกอก็ทำเช่นนี้

"จิ่งเหยา คุณว่าวิวที่นี่สวยไหม?"

เธอพูดจบ ก็หันไปมองเฟิงจิ่งเหยา

สายลมชั้นดาดฟ้าพัดอ่อนๆทำให้ผมดำๆของเธอปลิวสยาย คนก็สดชื่นไม่น้อย

เฟิงจิ่งเหยามองอย่างเงียบๆ

เดิมทีที่นี่น่าจะเป็นพื้นที่ชมวิวกึ่งเปิดโล่ง เมื่อยืนอยู่ที่นี่สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง ปกติผู้คนจำนวนมากมาที่นี่เพื่อชมวิว

เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไม คืนนี้ที่นี่ไม่มีคนสักคน

มู่เฉาเกอดูเหมือนจะค้นพบเช่นกัน พูดอย่างประหลาดใจว่า : "ทำไมคืนนี้ถึงไม่มีคนสักคนเลย?"

เฟิงจิ่งเหยามองไปรอบๆ จ้องมองกู้ฉางฉิงเหมือนจะยิ้มไม่ยิ้ม

"ใช่ แปลกมาก"

มู่เฉาเกอได้ฟังคำพูดที่แฝงความหมายนี้ ก็หวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก

เธอแกล้งทำเป็นหันไปมองวิวด้านนอก ยังไม่ลืมที่จะเรียกเฟิงจิ่งเหยา

"คุณดู นั่นคือเฟิงซื่อกรุ๊ปของคุณ มู่ซื่อกรุ๊ปเราอยู่ด้านหลังพวกคุณ"

เธอชี้ไปที่จึกสำนักงานสองสามหลังที่อยู่ไม่ไกล ด้วยแววตาเป็นประกาย

"จิ่งเหยา คุณรู้ไหม? แต่ไหนแต่ไรมา ฉันมีความฝันว่า อยากให้บริษัทมู่บริษัทเฟิงของเราทั้งสองร่วมมือกัน จนกลายเป็นผู้นำอุตสาหกรรมแห่งชาติ!"

แต่ไม่รู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาเดิมทีไม่ได้ฟังคำพูดของเธอเลย แต่กลับความคิดล่องลอยมองวิวยามค่ำคืนตรงหน้า

ดูเหมือนว่าเขายังไม่ได้พากู้ฉางซินมาที่นี่

เขาอยากยืนอยู่ที่นี่แล้วมองไปยังเมืองหลวงทั้งหมด มันน่าจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกมีแรงบันดาลใจ

คิดเสร็จ บนใบหน้าของเขาก็แสดงออกอย่างอ่อนโยน

มู่เฉาเกอเห็นว่าตนเองพูดนานแล้วก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ จึงหันไปมองอย่างสงสัย ก็เห็นสีหน้าที่อ่อนโยนของเฟิงจิ่งเหยา

การแสดงออกเช่นนี้ เธอมองออกว่าเฟิงจิ่งเหยานึกถึงกู้ฉางซิน

ชัดเจน เดิมทีเฟิงจิ่งเหยามาได้ฟังเธอเลย แต่กลับคิดถึงกู้ฉางซิน บางทีอาจคิดว่าครั้งหน้าจะพาผู้หญิงคนนั้นมา

เธอคิดถึงตรงนี้ อดไม่ได้ที่จะเกิดความริษยาในใจ

เธอจับกระเป๋าถือแน่น แต่ยังคงกดแรงกระตุ้นในใจไว้

"จิ่งเหยา คุณคิดอะไรอยู่?"

เธอพูดอย่างยิ้มๆ

เฟิงจิ่งเหยาสติกลับมา ก็ไม่ได้เต็มใจที่จะพูดความจริง พูดจากหนักเป็นเบา : "ไม่ได้คิดอะไร"

เป็นธรรมดาที่มู่เฉาเกอจะไม่เชื่อ แต่ฉันไม่อยากยึดมั่นกับคำพูดเหล่านี้

เธอเดินไปที่เฟิงจิ่งเหยา มองไปที่ตึกสูงใหญ่ไกลๆ แล้วถอนหายใจพูดว่า : "ดูเหมือนนานแล้วที่ไม่ได้ออกจากบ้านมาผ่อนคลายกับคุณเช่นนี้"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟัง ก็หันไปมองมู่เฉาเกอด้วยแววตาเคร่งขรึม ทว่าไม่ได้พูดอะไร

มู่เฉาเกอเหมือนไม่พบเห็น พูดต่อว่า : "ความรู้สึกนี้น่าจะเกิดขึ้นหลังจากที่คุณแต่งงาน รู้สึกว่าหลังจากที่คุณแต่งงาน ก็เปลี่ยนไปมาก อยากจะมาหาคุณก็ยากมาก"

เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะเบาๆ พูดอย่างไม่เชิงเห็นด้วยหรือคัดค้าน : "แต่งงานแล้ว เป็นธรรมดาที่จะต้องเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย"