บทที่ 388 ผู้ชายประเภทนี้ ก็มีคนโหยหาด้วย

ที่ตระกูลเฟิง

กู้ฉางฉิงนอนอยู่บนที่นอนก็ไม่รู้ทำไม ถึงนอนไม่หลับ

โดยเฉพาะบริเวณอก ถึงได้รู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีเรื่องอะไรที่ไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้น

เธอคิดแล้ว ท้ายที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมา

ตอนนี้มีคนสองคนที่เธอเป็นห่วง คนหนึ่งคือแม่ อีกคนหนึ่งคือเฟิงจิ่งเหยา

เธอโทรศัพท์ไปที่โรงพยาบาล ถามพยาบาลถึงอาการของแม่ ได้รู้ว่าทุกอย่างแม่เป็นปกติดี ความไม่สบายในใจก็ปล่อยวางไปครึ่งหนึ่ง

หลังจากวางสาย เธอก็โทรไปหาเฟิงจิ่งเหยาทันที

แต่ครั้งนี้มันไม่เป็นไปด้วยดี

โทรศัพท์ต่อสายไปแล้ว แต่ไม่มีคนรับ

เธอติดต่อเช่นนี้ไปหลายครั้ง ทำให้เธอกระวนกระวายขึ้นมา

เกิดเรื่องกับจิ่งเหยาหรือเปล่า

เธอตึงเครียดจนมือสั่นขึ้นมา ทว่าก็บังคับให้ตนเองสงบลง

เธอถือโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างมั่นคงอีกครั้ง โทรไปหาชวี่ยี่ ทว่าสายไม่ว่าง

จนปัญญา เธอได้แต่วางสายไป รอสักพัก

อีกด้านหนึ่ง ทางด้านชวี่ยี่นี้สายไม่ว่างจริงๆ

เพราะเวลานี้เขากดดันอย่างมาก

จากตามที่ลูกน้องของเฟิงจิ่งเหยารายงาน ว่าท่านประธานของเขาถูกลักพาตัวไปแล้ว

เขากำลังจัดการเรื่องเร่งด่วนทางด้านนี้ ในเวลาเดียวกัน เขาก็อยากหาวิธีติดต่อท่านประธานของตน

เพราะว่าเขายุ่งเช่นนี้ ทำให้เขาพลาดสายจากกู้ฉางฉิง

เวลานี้ เขาติดต่อโทรศัพท์ของเฟิงจิ่งเหยาได้แล้ว

"ท่านประธาน คุณอยู่ที่ไหน? ปลอดภัยดีไหม?"

เขาถือโทรศัพท์ถามอย่างเคร่งเครียด

แต่ไม่รู้ว่า สายของเขาถูกพวกเย่าซือฟังอยู่

"วางใจเถอะ ตอนนี้ท่านประธานของมึงยังอยู่ดี เพียงแต่ ถ้ากูรอของที่กูต้องการไม่ไหว มันก็จะแย่ได้ทุกเมื่อ"

เขาหัวเราะเบาๆตอบกลับชวี่ยี่

ฉับพลันชวี่ยี่ได้ฟังการข่มขู่ ก็เงียบไปเล็กน้อย

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาจึงพูดอีกครั้งว่า : "กูไม่สนว่ามึงจะเป็นใคร ถ้าเกิดเรื่องขึ้นกับท่านประธานกู แม้ว่าเฟิงซื่อกรุ๊ปจะสิ้นสุดลงไป ก็จะไม่ปลิ่ยมึงไปอย่างแน่นอน!"

เขาขู่ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม น้ำเสียงดุดันอย่างมาก

ดูเหมือนว่า จะโมโหอย่างมาก

เย่าซือหัวเราะเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร สายตานั้นมองเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาชำเลืองมองอย่างเยือกเย็น พูดอย่างเย็นชาว่า : "ชวี่ยี่"

เพียงแค่สองคำ ก็ทำให้ชวี่ยี่สงบลงมา

"ท่านประธาน?"

ในคำพูดเขามีความประหลาดใจเล็กน้อย

ยังไม่รอให้เขาสนใจสถานการณ์ของเฟิงจิ่งเหยาตอนนี้ เฟิงจิ่งเหยาก็พูดสั่งเขาต่อว่า : "คุณไปที่ตระกูลเฟิง ไปเอาแฟลชไดร์ฟในห้องหนังสือของฉันอยู่ลิ้นชักชั้นสองทางด้านซ้ายนำมาที่ถนนจางหรง ถึงเวลาจะมีคนพาคุณมา"

ชวี่ยี่ได้ยิน ก็ตอบรับตาปริบๆ : "รับทราบ ฉันจะไปทำเดี๋ยวนี้"

พูดจบ เขาก็จะวางสาย ทว่าถูกเฟิงจิ่งเหยาเรียกไว้

"เดี๋ยว ถ้าคุณนายรองถามถึงฉัน คุณรู้ใช่ไหมว่าควรจะพูดอย่างไร?"

ชวี่ยี่เข้าใจดี ว่าท่านประธานของตนไม่อยากให้คุณนายรองรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเขา

"เข้าใจแล้ว ฉันจะบอกว่าท่านประธานยังอยู่ที่งานเลี้ยง"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า จึงวางสายไป

ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นเย่าซือจ้องมองเขาด้วยความสนใจ

เพราะว่าคำพูดของเฟิงจิ่งเหยา มันทำให้เขานึกถึงกู้ฉางฉิงที่ทำให้เขาประทับใจอย่างยิ่งเช่นกัน

"ผู้หญิงฉลาด กับผู้ชายเก่งกาจ มิน่าล่ะถึงได้มีคนโหยหาอยู่ตลอด"

เขาลูบๆคาง พูดคำพูดที่ยากแก่การเข้าใจ

เฟิงจิ่งเหยากวาดสายตาไปมองเขา แล้วนั่งบนโซฟาหลับตาพักผ่อนจิต

เย่าซือเห็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้สนใจ

……

และในเวลาเดียวกันนี้ที่ตระกูลเฟิง

เมื่อกู้ฉางฉิงเพิกเฉยต่อความคิดฟุ้งซ่านเพราะหาคนไม่เจอ เธอได้ยินเสียงเบรกดังมาจากชั้นล่าง ก็เข้าใจผิดคิดว่าเฟิงจิ่งเหยากลับมาแล้ว ก็ไม่ได้สนใจที่จะสวมรองเท้า ลงไปชั้นล่างด้วยเท้าเปล่า