บทที่ 389 เขาไม่ต้องการปล่อยคนไป

เฟิงจิ่งเหยาได้ยิน ก็ไม่ได้พูดอะไร

ชวี่ยี่เห็นเช่นนั้น รู้ว่าของถูกยืนยันแล้ว ก็พูดร้องขอว่า : "ในเมื่อไม่มีปัญหาแล้ว ยังไม่รีบปล่อยท่านประธานของพวกกูอีก!"

เย่าซือจ้องมองหน้าเขา หัวเราะเบาๆ

ชวี่ยี่มองเห็นความผิดปกติ ก็เคร่งเครียดขึ้นมา

"มึงหมายความว่ายังไง?"

เขาพูดจบ ก็มองไปที่เฟิงจิ่งเหยาโดยจิตใต้สำนึก

ใครจะรู้ เหตุการณ์นี้ไม่เกินความคาดหมายของเฟิงจิ่งเหยา นั่งนิ่งๆอยู่บนเก้าอี้

เป็นธรรมดาที่เย่าซือจะเห็น เลิกคิ้วเล็กน้อย ยิ้มพูดว่า : "หมายความว่าอะไรนะหรอ? แน่นอนกูกับประธานเฟิงเจอกันครั้งแรกก็เหมือนสนิทสนมกันมานาน อยากให้เขาอยู่คุยเล่นกันหน่อย"

พูดจบ คนโดยรอบที่ยืนอยู่ก็ทยอยลุกขึ้นมา กลุ่มชายร่างสูงใหญ่ด้านนอกประตูก็โผล่เข้ามา

เห็นได้ชัดเจนมาก ว่าเขาไม่ต้องการปล่อยคนไป

"นี่มึงจะผิดสัญญาหรอ?"

ชวี่ยี่โกรธอย่างมาก

"กูจะเตือนมึงไว้เลยนะ ถ้ามึงกล้าทำท่านประธานของพวกกู……”

เดิมทีเขาอยากจะพูดข่มขู่ แต่ยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูเฟิงจิ่งเหยาตำหนิ

"ชวี่ยี่!"

สองคำสั้นๆ ก็สงบลงอย่างมาก

ไม่มีทางเลือก ชวี่ยี่ทำได้เพียงอดทนต่อความโกรธในใจและยืนอยู่ข้างๆดฟิงจิ่งเหยา

เย่าซือมองเขา และกวาดสายตาไปมองเฟิงจิ่งเหยา รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจฉายไปทั่วใบหน้า

"ดูเหมือนว่าประธานเฟิงจะเริ่มรู้สถานการณ์แล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาชำเลืองมองเขาอย่าเย็นชา ขมวดคิ้วพูดว่า : "มึงคิดจะทำอะไร?"

เย่าซือได้ยิน ยกแก้วเหล้าข้างๆขึ้นมาพิจารณา โยกไปโยกมา

"กูคิดจะทำอะไร ประธานเฟิงน่าจะรู้ไม่ใช่หรอ? จะว่าไป ประธานเฟิงมีกลอุบายที่ดีจริงๆ ช่วงนี้กูสูญเสียไปไม่น้อยเลย"

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตามอง ไม่พูดอะไร

เย่าซือจิบเหล้า ไม่ได้สนใจ พูดต่อว่า : "ประเทศXไม่ได้มีคำโบราณที่บอกว่าหนามยอกต้องเอาหนามบ่งหรอ? ประธานเฟิงทำให้กูดีใจแปลกใจขาดนี้ กูก็ควรให้ของขวัญอันล้ำค่าแก่ประธานเฟิงด้วย"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำพูดนี้ ในที่สุดก็มีการเปลี่ยนแปลง

เขาขมวดคิ้วแน่น ในใจกระวนกระวายนิดๆ

เขาคิดว่าเย่าซือส่งคนไปจับกู้ฉางซินมา

ไม่ทันที่สีหน้าเขาจะเปลี่ยนไป ฉับพลันก็ได้ยินเสียงโวยวายที่นอกประตูโรงงาน

"พวกแกเป็นใคร? ปล่อยฉันนะ! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? จับฉันมาจุดจบของพวกแกไม่ดีแน่!"

ก็เห็นมู่เฉาเกอถูกชายร่างใหญ่สองคนจับเข้ามา

เธอดิ้นรนไม่หยุด ดีดดิ้นไปมา พยายามหนีจากการถูกควบคุม

แต่พละกำลังของเธอไม่สามารถต้านทานชายร่างใหญ่เหล่านี้ได้

เวลานี้ มู่เฉาเกอเห็นสถานการณ์ของตนเองได้อย่างชัดเจน

เดิมทีที่เธอเห็นเฟิงจิ่งเหยาที่นั่งอยู่บนโซฟา ในแววตาประกายความตกตะลึง และใจฝ่อ

โดยเฉพาะเมื่อเห็นชายทางด้านซ้ายมือดื่มเหล้านั่งอย่างสบายใจ ยังจะมีอะไรที่มาเข้าใจอีกหรอ?

เพียงแต่ตอนนี้ไม่รู้เจตนาของชายคนนี้ที่จับเธอมา บีบบังคับเธอจนอกสั่นขวัญแขวน ตวาดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดว่า : "แกเป็นใคร?"

เย่าซือเลิกคิ้ว จะไม่เข้าใจเจตนาของเธอที่แกล้งทำเป็นไม่รู้จักได้อย่างไร

ผู้หญิงคนนี้ปากไม่ธรรมดาจริงๆ ถึงตอนนี้ยังคิดว่าเขาจะช่วยเธอ

"คุณมู่ มาถึงขนาดนี้แล้วยังแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันอีก ทำให้ฉันเสียใจจริงๆ"

เขายกยิ้มมุมปากนิดๆ คำพูดนี้ทำให้มู่เฉาเกอใจสั่น

เธอมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาโดยจิตใต้สำนึก ก็ชนเข้ากับสายตาของเฟิงจิ่งเหยาที่มองมาพอดี

ชั่วขณะ เธอเบนหน้าออกด้วยใจที่หวาดหวั่น

เฟิงจิ่งเหยาเห็นเช่นนี้ สายตาที่ดำขลับก็เปลี่ยนเป็นลึกซึ้งยิ่งขึ้น

สีหน้ายังคงไม่แสดงออกเหมือนเดิม แต่ชวี่ยี่ที่อยู่ข้างๆเขา แปลกใจเล็กน้อย

"คุณมู่รู้จักเขาด้วยหรอ?"

"ไม่รู้จัก!"

มู่เฉาเกอตอบกลับโดยไม่ต้องคิด