บทที่ 390 อยากจะทิ้งผู้หญิงคนนี้ไปอย่างไม่ใยดี

ลูกน้องเย่าซือนำน้ำมันเบนซินถังใหญ่ สาดไปรอบๆ

กลิ่นฉุนอย่างรุนแรงตลบอบอวลไปทั่วโกดังของโรงงานทันที

มู่เฉาเกอเห็นสิ่งเหล่านี้ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง

เฟิงจิ่งเหยาก็เคร่งขรึมจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เพลินเพลินไปกับเวลาครั้งสุดท้ายของพวกมึงเถอะ"

เย่าซือพอใจมากที่ได้ชื่นชมสีหน้าที่เปลี่ยนไปของพวกเขา แล้วพาลูกน้องออกไปทันที เหลือสองคนที่เตรียมพร้อมอย่างดีที่สุด

"ท่านประธาน?"

ชวี่ยี่มองการกระทำของพวกเขา ก็กระวนกระวายใจมองไปทางเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาชำเลืองมองเธอ เมื่อเห็นคนไม่ตอบสนองกลับมา เขาก็ลุกขึ้นจากโซฟา เชือกเส้นใหญ่ก็ตกอยู่ด้านหลัง

ชัดเจนว่า เขาได้ปลดเชือกออกไปแล้ว

เขาเข้าไปจู่โจมเตะหนึ่งในนั้นโดยไม่ทันตั้งตัว ด้วยพละกำลังที่มาก ทำให้คนหมดสติไป

มู่เฉาเกอเห็นเช่นนี้ เดิมทีสีหน้าที่ตื่นตระหนกสิ้นหวังก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึง

ชวี่ยี่สติกลับมา พอดีกับคิดว่าจะลงมือกับอีกคนหนึ่ง

ใครจะคิดว่าการตอบสนองของเจ้านั่นก็ไม่เลว จุดไฟแช็คในมือทันที เมื่อชวี่ยี่จะเข้ามาโจมตี ก็สลัดทิ้งออกไป

ไฟแช็กแค่กระทบกับพื้น ไฟก็โหมกระหน่ำลุกลามไปยังโกดังโรงงานทั้งหมดในชั่วพริบตา

คลื่นความร้อนถาโถมไปทั่วทั้งสามคน

เฟิงจิ่งเหยาไม่สามารถดูแลคนอื่นได้ รีบช่วยแก้มัดมู่เฉาเกอตรงหน้า

"รีบวิ่ง!"

หลังจากแก้เชือกแล้ว เขาก็ตะโกนบอกมู่เฉาเกอทันที

พูดจบ ก็ไม่ได้มองมู่เฉาเกออีก หันกลับไปทางชวี่ยี่แล้วรีบวิ่งไป

มู่เฉาเกอมองภาพเขาที่หันกลับไป ภาพตรงหน้าก็เบลอเลือนลาง

ทว่าเฟิงจิ่งเหยาไม่สามารถดูแลได้ เขาร้อนรนแก้เชือกให้ชวี่ยี่

หลังจากที่เย่าซือเปลี่ยนใจเมื่อกี้นี้ ก็ให้คนมัดเขาทันที

"ไป!"

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาแก้เชือกออกแล้ว ก็จับชวี่ยี่วิ่งไปที่ประตูทางเข้าโกดังโรงงาน

ในเวลานี้ไฟได้ลุกลามไปที่เท้าของพวกเขา

ใครจะคิดว่าเขาหันกลับไป เห็นมู่เฉาเกอยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยสายตาที่ล่องลอย ไม่ได้มองไฟที่ลุกลามมาที่เท้าด้วยซ้ำ

"ยังไม่ไปอีก!"

เฟิงจิ่งเหยาเห็น้ช่นนี้ แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เมื่อกี้ได้รู้ความจริงหลายสิ่งหลายอย่าง ก็ทำให้เขาอยากจะทิ้งผู้หญิงคนนี้ไปอย่างไม่ใยดี

แต่จริงๆไม่ใยดีก็ไม่ได้ มันยากที่จะอธิบายกับตระกูลมู่ทางด้านนั้น

ในที่สุดก็จนปัญญา เขาได้แต่จับมู่เฉาเกอวิ่งออกไปทางประตูด้วย

และในขณะนี้โกดังโรงงานถูกไฟไหม้ทั้งหมด

เย่าซือยืนมองอยู่ไกลๆ ดูไฟที่โหมกระหน่ำอยู่ตรงหน้า ก็คิดว่าพวกเฟิงจิ่งเหยาไม่สามารถหนีออกมาได้ ความกลัดกลุ้มที่กดทับอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจตอนนี้จึงระบายออกมา

"พวกเราไป!"

เขาอมยิ้มแล้วสั่งลูกน้อง

อย่างไรเสียไฟไหม้ขนาดนี้ ง่ายมากที่จะทำให้ตำรวจของประเทศ X มา

ทว่าไม่คาดคิด เมื่อพวกเขากำลังขึ้นรถจะออกไป กลุ่มตำรวจในเครื่องแบบโผล่ออกมาจากไหน

"ทั้งหมดอย่าขยับ!"

เย่าซือเห็นคนเหล่านี้ ใบหน้าที่ภาคภูมิใจก็เปลี่ยนไปในทันที

และลูกน้องด้านหลังของเขา ก็ออกไปเผชิญหน้ากับพวกตำรวจโดยจิตใต้สำนึก ในขณะเดียวกันก็ปกป้องเย่าซือให้อยู่ตรงกลาง

พวกตำรวจเห็นว่ากลุ่มคนเหล่านี้มีท่าทีต่อต้านคัดค้าน ก็ขมวดคิ้วแน่น

และเวลานี้ และตำรวจที่ไปสืบค้นพื้นที่ก็วิ่งเข้ามา

"หัวหน้า! แย่แล้ว ข้างหน้าเกิดไฟไหม้โกดังโรงงาน มีตัวประกันอยู่ข้างใน ต้องแจ้งโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด แล้วก็หน่วยดับเพลิง เราต้องรีบช่วยชีวิตคน"

หัวหน้าทีมได้ยินคำนี้ ชั่วขณะสีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมา

"จับคนเหล่านี้กลับไป ฉันสงสัยว่าพวกเขาจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุเพลิงไหม้ครั้งนี้"