บทที่ 392 เพราะว่าเป็นห่วงเขา

เฟิงจิ่งเหยามองเขาอย่างเย็นชาจนทำให้ชวี่ยี่ไม่เข้าใจดังนั้นเขาจึงอธิบายไปอย่างละเอียดอีกครั้ง

"นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราจัดการกับคนเหล่านี้ผมคิดว่าจะได้รับความร่วมมือจากตำรวจอาชญากรรม เลยไม่กลัวว่าพวกเขาจะเล่นตุกติกลับหลัง"

พูดถึงตอนสุดท้าย ชวี่ยี่กลับไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจผิด

เฟิงจิ่งเหยาเห็นด้วยและครางในลำคอเบาๆ “นับว่าได้อยู่"

ชวี่ยี่ได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก

จากนั้นตำรวจก็ได้จัดการเรื่องคนกลุ่มนั้น ตามตำรวจไปที่สถานีตำรวจและลงบันทึก เรื่องครั้งนี้ถือว่าเรื่องจบลง

ชวี่ยี่กับเฟิงจิ่งเหยาออกมาจากสถานีตำรวจ

เข้าไปสามคน ตอนออกมากลับมีสองคน

ชวี่ยี่คิดจะถามอะไรเล็กน้อย แต่เมื่อคิดว่าเขาเคยพูดไปแล้วครั้งนึง ประธานก็ไม่ได้พูดอะไร คำพูดที่ติดอยู่ตรงปากก็ต้องถูกกลืนลงไป เปลี่ยนหัวข้อ แล้วพูดเสนออกไปว่า "ประธาน ผมไปส่งคุณทำแผลที่โรงพยาบาลก่อนดีกว่า"

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้ปฏิเสธ

เหตุการณ์ไฟไหม้ก่อนหน้านี้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ก็ได้รับบาดแผลไม่น้อย

ทั้งสองไปโรงพยาบาล

เฟิงจิ่งเหยาตัดสินใจแล้วที่จะซ่อนเรื่องนี้จากกู้ฉางฉิง

กลับลืมไปถึงความใส่ใจของกู้ฉางฉิงที่มีต่อเขา

กลางดึกสงัด กู้ฉางฉิงไม่รอเฟิงจิ่งเหยากลับมาอดไม่ไหวโทรหาอีกครั้ง

แต่โทรศัพท์ของเฟิงจิ่งเหยาถูกไฟไหม้ไปแล้ว

โชคดีที่โทรศัพท์ของชวี่ยี่ยังใช้การได้

"ผู้ช่วยชวี่ จิ่งเหยาอยู่ข้างๆหรือเปล่า?"

ชวี่ยี่รับโทรศัพท์กู้ฉางฉิง รู้สึกใจฝ่ออย่างประหลาด

เขาหันไปมองเฟิงจิ่งเหยาทันที ชี้ไปที่โทรศัพท์แล้วพูดอย่างไม่มีเสียง "คุณนายรองครับ"

"พูดความจริงไปเถอะ"

ชวี่ยี่ถอนหายใจ

เขากลัวจริงๆว่าประธานของเขาจะปกปิด กลัวว่าเมื่อคุณนายรองรู้เรื่องแล้วจะมาบ่นเขาได้

กู้ฉางฉิงพอได้ยินเสียงเฟิงจิ่งเหยารู้สึกสงสัยอย่างมาก

"พูดเรื่องจริงอะไรกัน? พวกคุณปิดบังอะไรฉันอยู่"

ชวี่ยี่หน้าเหยเก "มันเอ่อ…คุณนายรอง ผมกับท่านประธานอยู่โรงพยาบาลครับ"

กู้ฉางฉิงตกใจ "ทำไมพวกคุณถึงอยู่โรงพยาบาลกันล่ะ? โรงพยาบาลอะไร? ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น? จิ่งเหยาล่ะ?"

คำถามพรั่งพรูออกมาจากปากเธอเต็มไปหมด ยิ่งทำให้ชวี่ยี่ไม่รู้จะตอบยังไง

"ผมว่าคุณนายรองมาที่นี่ดีกว่าเราคุยกันในโทรศัพท์นะครับ"

ชวี่ยี่บอกตำแหน่งโรงพยาบาลไป กู้ฉางฉิงรีบวางสายแล้วไปทันที

หลังจากนั้นสิบกว่านาที เธอก็มาถึงโรงพยาบาลด้วยความรีบร้อน

หลังจากถามคุณหมอเสร็จ เธอก็ตรงมาหาเฟิงจิ่งเหยา

"จิ่งเหยา!"

เธอเรียกอย่างปวดใจ

เมื่อเห็นเฟิงจิ่งเหยาที่ร่างกายเหนื่อยล้า รอยถลอกบนใบหน้าได้รับการจัดการแล้ว และมีผ้าพันแผลติดอยู่

"ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้น?"

เธอรีบเดินไปถามเฟิงจิ่งเหยา

ชวี่ยี่เห็นแบบนี้ มองไปที่เฟิงจิ่งเหยาแล้วถามไปอย่างไม่เสียงว่าจะบอกหรือเปล่า?

เฟิงจิ่งเหยาส่ายหน้า กอดแขนกู้ฉางฉิงแล้วพูดเบาๆว่า "ไม่สะดวกพูดตอนนี้น่ะ รอกลับไปฉันจะอธิบายคุณอีกที"

กู้ฉางฉิงลังเล สุดท้ายก็จำยอมกับข้อเสนอเขา

แต่ว่าเธอก็ไม่ลืมเป็นห่วงเป็นใยเฟิงจิ่งเหยา

"ยังเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า?"

เฟิงจิ่งเหยารู้ว่าเธอเป็นห่วง พูดปลอบไปว่า "วางใจเถอะ แค่แผลเล็กๆเท่านั้น แล้วหมอก็ทำแผลให้แล้วด้วย"

กู้ฉางฉิงได้ยินว่าแผลเล็กก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี แต่ความกังวลในใจนั้นก็ลดลงไปเยอะ

ทั้งสามอยู่โรงพยาบาลอยู่ครู่หนึ่งก็กลับมาบ้าน