บทที่ 239 ทำความผิดก็ควรรับโทษ

คืนวาน หลังจากตระกูลมู่ได้รับข่าว

พวกเขาตั้งใจจะไปพามู่เฉาเกอออกมาก่อน แล้วค่อยไปอธิบายกับตระกูลเฟิง

แต่ต้องจำนนต่อหลักฐานว่ามู่เฉาเกอว่งแผนทำร้ายจึงประกันตัวไม่ได้

คุณแม่มู่เฉาเกอคิดว่าจะไปหาเฟิงจิ่งเหยาตั้งแต่เมื่อคืน เพื่อให้เขายอมปล่อยเธอแต่ก็ถูกคุณพ่อตระกูลมู่ขัดขวางเอาไว้

"ถ้ารีบไปตอนนี้ เกรงว่าเฟิงจิ่งเหยาจะไม่มาเจอพวกเรา รอผ่านคืนนี้ค่อยไปหาเขา คงจะอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยแล้ว"

คุณพ่อตระกูลมู่พิจารณาอย่างละเอียด แม่มู่เฉาเกอก็เห็นด้วยเช่นกัน

เป็นแบบนั้น ทั้งสองพากันมาที่บ้านเขาแต่เช้า

"คุณชายมู่ ต้องขอโทษด้วยครับ เจ้านายออกไปบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว"

แม่บ้านได้รับคำสั่งจากเฟิงจิ่งเหยาไว้ และเมื่อเขาเห็นครอบครัวมู่ พาพวกเขาไปที่บริษัทอย่างเกรงใจ

พ่อมู่กลับไม่รู้ว่าปฏิกิริยาของพวกเขาในตอนนี้เฟิงจิ่งเหยาคำนวณเอาไว้แล้ว

คู่สามีภรรยาที่กระตือรือร้นที่จะช่วยลูกสาวของพวกเขา เมื่อพวกเขารู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาอยู่ที่บริษัทก็รีบเดินทางไปที่เฟิงซื่อกรุ๊ป

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงทั้งสองคนก็มาถึงเฟิงซื่อกรุ๊ป

"ท่านประธานครับ พ่อแม่คุณมู่มาหาครับ"

ชวี่ยี่ได้รับข่าวจากเคาน์เตอร์ข้างล่าง เคาะประตูมารายงาน

เฟิงจิ่งเหยารู้ว่าพวกเขามาทำไม ก็ไม่ได้ห้าม

"พาพวกเขาไปห้องประชุม"

ชวี่ยี่พยักหน้า หมุนตัวเดินไปจัดการ

ไม่นานพวกเขาก็มาเจอกันที่ห้องประชุม

"คุณลุง คุณน้าสวัสดีครับ"

เฟิงจิ่งเหยาทักทายตามมารยาท แต่กลับทำให้ครอบครัวมู่รู้สึกไม่ดี

"จิ่งเหยา ที่พวกเรามาในวันนี้ ฉันคิดว่าคุณก็คงรู้อยู่แล้ว ฉันคิดว่าเรื่องนี้มันต้องมีอะไรผิดพลาดอย่างแน่นอน"

คุณแม่ยิ้มแหย พูดด้วยท่าทางอ่อนโยน

มุมปากกระตุกเฟิงจิ่งเหยา ไม่ทันได้ตอบกลับและหันไปมองคุณพ่อตระกูลมู่

"คุณลุงมู่ก็คิดอย่างงั้นหรอครับ?"

เมื่อคุณแม่เห็นแบบนั้น ในใจคิดอยากจะพูดอะไรออกไป แต่ว่าถูกคุณพ่อมู่ห้ามเอาไว้ก่อน

เขาดูออก เห็นได้ชัดว่าลูกสาวของบ้านเขาไม่บริสุทธิ์ใจในเรื่องนี้ ถ้าพูดถึงเรื่องวางแผนทำร้ายเป็นไปได้จริงๆ

แต่เขายังคงไม่รู้แน่ชัดว่าลูกสาวของเขาคิดอย่างไร

"จิ่งเหยา เรื่องนี้เฉาเกอของพวกเราทำไม่ถูก ลุงอยากจะมารับประกันกับคุณว่าถ้าปล่อยเฉาเกอ หลังจากนี้จะไม่เกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นอีก!"

เฟิงจิ่งเหยายิ้มอ่อน

"คุณลุง ฉันคิดว่าคุณอาจไม่รู้ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่าครั้งนี้ครั้งแรกแล้ว"

ดูเหมือนเขาจะพูดอย่างไม่มีเจตนาอะไร แต่เขาทำให้สีหน้าของคุณพ่อมู่แข็งทื่อ

"จิ่งเหยา พูดแบบนี้หมายความว่าอะไร?"

เฟิงจิ่งเหยาเห็นแบบนั้น ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งขรึม

"คุณลุง เรื่องครั้งนี้ ไม่ว่าคุณจะพูดยังไง ฉันคงจะไม่ลืมมันเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มู่เฉาเกอทำสิ่งนี้ก่อนหน้านี้เธอยังร่วมมือกับคนต่างชาติเพื่อลักพาตัวภรรยาและแม่ของฉัน"

คุณพ่อมู่ตกตะลึง คุณแม่มู่ยิ่งไม่อยากจะเชื่อ

"เป็นไปไม่ได้! เฉาเกอของพวกเราไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้!"

เฟิงจิ่งเหยาเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงโทสะ "ก็เพราะรู้สึกว่าเธอไม่มีทางทำได้ ฉันจึงไม่เคยสงสัยเธอ"

คุณแม่มู่ตกใจกับสายตาของเฟิงจิ่งเหยาและเมื่อเธอดึงสติกลับมาเธอก็รู้สึกอับอายและเคืองอย่างมาก

เธอในวัยหกสิบกว่าปีถูกคนอายุยี่สิบกว่าขู่ให้ตกใจ จะไม่โกรธเคืองได้อย่างไร

"แม้ว่าเฉาเกอจะทำไม่ถูกต้อง ช่วงเวลานั้นเธออาจจะสับสน จิ่งเหยา คุณรู้จักเฉาเกอมาหลายปีแล้วคุณไม่รู้ความคิดของเธอเลยหรือ?"

มันน่ารำคาญ แต่เรื่องของลูกสาวก็สำคัญมาก

เธอรู้ดีว่าสิ่งที่ลูกสาวของเธอทำในครั้งนี้ทำให้เฟิงจิ่งเหยาโกรธ เลยใช้ความสัมพันธ์มาเป็นข้อต่อรอง

พูดได้ว่า สิ่งที่เขาพูดนั้นเกินความคาดหมายของเฟิงจิ่งเหยา

เพราะเขาไม่เคยคิดว่ามู่เฉาเกอจะมีความคิดอื่นกับเขา อย่างไรซะเวลาที่พวกเขาคบค้าสมาคมกัน มู่เฉาเกอก็ไม่เคยแสดงพิรุธใดๆ