บทที่ 394 ไม่เป็นธรรมกับเธอ

“ คุณมู่ช่วยอธิบายเรื่องที่สถานีตำรวจให้เราฟังหน่อยได้ไหม?”

“ คุณมู่ที่ลือกันว่าคุณต้องขึ้นโรงพักในครั้งนี้เพราะมีคนใส่ร้าย?มันจริงหรือเปล่า?”

"คุณมู่คุณมีคำอธิบายเกี่ยวกับความแตกแยกระหว่างตระกูลมู่และตระกูลเฟิงหรือไม่?"

“คุณมู่... ”

หลังจากที่มู่เฉาเกอติดตามพ่อของเขามาเพื่อจัดการเรื่องต่างๆในบริษัท กำลังจะกลับไปที่บ้านของมู่ ก็ถูกนักข่าวที่เฝ้าอยู่ชั้นล่างรุมรายล้อม

โชคดีที่พนักงานรักษาความปลอดภัยของบริษัทมาทันเวลา ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งสองก็ขึ้นรถไปได้

มู่เฉาเกอมองไปที่ผู้สื่อข่าวที่ยังคงไม่ยอมแพ้นอกหน้าต่างรถ ใบหน้าเย็นชาอึมครึม

เธอไม่คิดว่าเฟิงจิ่งเหยาจะโหดร้ายขนาดนี้ และทิ้งเธอไว้ที่สถานีตำรวจเป็นเวลาครึ่งเดือนโดยไม่ถามไถ่ไม่สนใจเลย

ถ้าพ่อแม่ของเธอไม่ได้มีเส้นอยู่บ้าง กลัวว่าในตอนนี้เธอก็ยังคงไม่ได้ออกไปได้

ขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในความคิดเรื่องนี้ น้ำเสียงเย็นชาของพ่อเธอก็ดังขึ้นข้างหูของเธอ

"หลังจากนี้เธอจะไม่ได้รับอนุญาตให้มีการติดต่อกับครอบครัวเฟิงอีก เลิกความคิดนั้นซะ"

มู่เฉาเกอเม้มริมฝีปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

พ่อมู่เหลือบมองเธอ แล้วก็ไม่พูดอะไรมาก เขาคิดที่จะกลับไปเพื่อให้แม่มู่ทำงาน

ทางฝั่งของตระกูลเฟิง แม้ว่าเฟิงจิงเหยาจะเตรียมตัวแต่เนิ่นๆ แต่ตระกูลมู่ก็ทำให้ทั้งบริษัทตกอยู่ในความวุ่นวาย

อย่างไรซะทั้งสองบริษัทก็มีการร่วมมือกันไม่น้อย

ตอนนี้ตระกูลมู่ได้ถอนหุ้นและโครงการทั้งหมด เพราะข่าวบนอินเทอร์เน็ตทำให้ตลาดหุ้นแดงอย่างรวดเร็ว นักลงก็ทุนลังเล

เฟิงจิ่งเหยายุ่งมาก และเมื่อครอบครัวเฟิงเห็นข่าวก็อึมครึมทันที

"ปกติแล้วคุณกับคุณนายมู่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีหรือไง?โทรไปถามหน่อยสิ"

เมื่อเห็นความวิตกกังวลของคุณนายเฟิง เฟิงซู่จึงแนะนำ

คุณนายเฟิงก็คิดเช่นนั้นจึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรออก

หลังจากนั้นไม่นานสายก็เชื่อมต่อ

“ มู่... ”

เมื่อคุณนายเฟิงพูดได้เพียงคำหนึ่งเขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเย็นชาของคุณนายมู่

"คุณนายเฟิงฉันรู้ว่าคุณต้องการพูดอะไร ฉันไม่มีคำอธิบายสำหรับเรื่องนี้ เนื่องจากจิ่งเหยาต้องการแก้แค้นให้กู้ฉางซิน และก็มารังแกตระกูลมู่ของพวกเรา ดังนั้นหลังจากนี้อย่าพูดอะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัวอีกเลย”

เมื่อพูดจบ 'ปัง'เธอก็วางสายไป

คุณนายเฟิงตะลึง

"เป็นไงบ้าง?"

เมื่อเฟิงซู่เห็นเธอไม่พูด ก็ขมวดคิ้วและถามขึ้น

คุณนายเฟิงกลับมามีสติ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธทันที

“ กู้ฉางซิน!”

เธอกัดฟันและกรีดร้องโดยไม่อธิบายให้เฟิงซู่ฟัง เธอลุกขึ้นและเดินไปที่บ้านหลังใหม่

เฟิงซู่มองไปที่แผ่นหลังของเธอกำลังจากไป ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็เดินตามไป

เมื่อทั้งสองมาถึงบ้านหลังใหม่พ่อบ้านก็เห็นทั้งสองคนมาอย่างไม่ค่อยเป็นมิตรนัก และในขณะที่จ้องมองคนรับใช้เขาก็ทักทายคู่สามีภรรยาเฟิงด้วยรอยยิ้ม

“ คุณท่าน คุณผู้หญิง”

คุณนายเฟิงไม่แม้แต่จะมองเขาและเดินตรงเข้าไปในห้องนั่งเล่นทันที

"ไปเรียกกู้ฉางซินมา"

เมื่อพ่อบ้านได้ยินคำที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต เขารู้สึกใจเต้นอย่างหวาดกลัว และตอบอย่างระมัดระวัง "ให้เด็กไปแจ้งแล้วครับ"

เมื่อคุณนายเฟิงได้ยินแบบนั้นเธอก็ปล่อยเขาไป

เมื่อเห็นเช่นนี้พ่อบ้านจึงออกจากห้องนั่งเล่นโดยอ้างว่าจะไปชงชา

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อติดต่อเฟิงจิ่งเหยา

"นายครับ คุณผู้หญิงมาหา คุณผู้หญิงดูจะโกรธมากด้วย"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว “จับตาดูไว้ อย่าให้พวกเขามีเรื่องกัน ฉันจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ”

พ่อบ้านพยักหน้า หลังจากนั้นก็กลับไปที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับชาที่คนรับใช้ชงไว้ให้

ในขณะเดียวกันที่ห้องนอนชั้นบน

กู้ฉางฉิงยังคงงงงวยเมื่อรู้ว่าคุณนายเฟิงมาที่นี่